Και τι σπουδαία τα νέα μας
χιονίζει συχνά κι υποδόρια
κάτω απ΄το δέρμα
νιφάδες Κυριακές
βουβά τρεκλίζουν
μιας σκουριασμένης ομίχλης
τα έλκηθρα.
Σώμα και τόπος διάσειστος για το παντού
ισοδύναμο του πουθενά
των αναχωρήσεων τόπος.
ω εμείς!
σε κάδρα αναμονής
μνημεία πως ζήσαμε…
γενναίο τ αναφιλητό
-σκύλος αδέσποτος
που ιερουργεί το ξημέρωμα-
σφυρίζει έρημος γύρω και μέσα.
Κι αυτός ένας ήχος.
Κι αυτός ο ήχος.
photo rihaij / https://pixabay.com

















































