Θρέφεται από το στήθος της μάνας
κ ζει από το στήθος μια γυναίκας του .
Το στήθος σημειωτέον,
σύμβολο του θύλεως κ πηγή ζωής.
Εν συνεχεία καμώνεται από πόθο για τα
γυναικεία όργανα ,
κυρίως καρδια κ σπλάχνα
αφου σπλαχνική βροχη που
ενίοτε την αγγίζει είναι.
Ξεκουράζεται πάντα στην κοιλιά της.
Αυτο το μέρος λέει πολλά.
τα πιο ακίνδυνα όνειρα
έγιναν εδώ,
κ τα πιο περιφραστικά.
Στον τόπο άνω κοιλιά γέννησε ελπίδα
ενώ παρακάτω έφτιαξε
ζωή κ φώς κ θαύμα.
Ωσαν βρέφος αποκοιμιέται στα πόδια της
κουλουριασμένο κ γαντζωμένο απ αυτά
μη αυτή απομακρυνθεί κ ξεμακραίνει.
Μυριζει φρέζες σαν κ εκείνη
άρωμα διακριτικό κ αγνό όπως επειδή,
πρωτοφιλημένοι ήταν .
Αγκαλιά ,το βλεμμα του
εισερχεται απαλά στην υπόσταση της
γλιστρά στην ύπαρξη
διαποτίζει τη σάρκα .
Θάνατος ένδοξος ,
ο τυχαίος αναλλοίωτος
αδιαπραγμάτευτος
συλλογισμός του
διαπερνά τη σκέψη κ το κορμί.
Σκιρτά η ψυχή
αναμοχλεύει
τη θύμιση της πρώτης επαφής
ως εκ θαύματος η όψη του προσώπου
συνπαρασύρεται.
Διαφοροποιημένη η μνήμη απο δεύτερες
σκέψεις , πιστή πάντα εδώ
καθώς περιδιαβαίνει τον νού
από την αρχή της μέρας
μέχρι την μικρά συναπτά ερχόμενη.
Η γεύση τού πικραμύγδαλο
που δυναμικά σπάει τον φλοιο,
που το περικλύει
κ ακούγεται το λεπτό ευαίσθητο “κρακ”.
Αφή χάδι κ άγγιγμα
βελούδινη υφής
που ακολουθεί το δέρμα της πιστά
κ το ερέθισμα διαχέεται
Κ διαπερνά τα κύτταρα μεχρι το αίμα του .
Ενώ σκόπιμα κ διεκδικητικός ο χρόνος ,
Τον πονά κάθε στιγμη
έως ότου ολοκληρωθούν
σε μιαν συντέλεια.
photo by efes, https://pixabay.com
