Η πλακόστρωτη οδός Ελλήνων, χτισμένη το 1764 από Έλληνες, οδηγεί ακόμη στην ομώνυμη Πλατεία Ελλήνων. Έναν τόπο που φέρει πάνω του τα ίχνη αιώνων ιστορίας, μνήμης και πολιτισμού. Σήμερα, τον μαστιγώνει ένας δυνατός, παγερός άνεμος, σαν να θέλει να δοκιμάσει την αντοχή όσων απέμειναν.
Η υγρασία έγινε πάγος παντού. Ένα διάφανο περίβλημα έντυσε μέχρι και το πιο λεπτό κλαδάκι δένδρων, κάνοντάς το να γυαλίζει στο αμυδρό φως της αχλής. Μια αχλή που μοιάζει να απλώνεται για να καλύψει, χωρίς επιτυχία, τις ανίερες πομπές κάποιων σύγχρονων ανθρώπων, που αμαυρώνουν τον τίτλο του Έλληνα τον οποίο φέρουν χωρίς να τον αξίζουν.
Εκεί όπου κάποτε αντηχούσαν χαρούμενες παιδικές φωνές και οι υποσχετικοί ψίθυροι ερωτευμένων ζευγαριών, τώρα επικρατεί το ουρλιαχτό των σειρήνων. Και ακολουθεί μετά, ο διαπεραστικός συριγμός του δίχρονου κινητήρα του ιπτάμενου πυρομαχικού, στο τελικό στάδιο της πτήσης του, λίγο πριν τον θανατηφόρο εναγκαλισμό του με τον εκάστοτε στόχο — τυχαίο ή επί σκοπού.
Σε αυτά τα ίδια λιθόστρωτα περπάτησε και μεγαλούργησε ο αγέρωχος πατριώτης Αλέξανδρος Υψηλάντης, θέτοντας τα θεμέλια για την ελευθερία της Ελλάδας. Εδώ τιμήθηκε ο Δίας που άρπαξε την Ευρώπη, σύμβολο απαρχής και ένωσης πολιτισμών.
Κι όμως, στον ίδιο αυτό τόπο, πρό μερικών μηνών ο εκλεγμένος άρχων απέκτησε ελληνικό διαβατήριο, παραχωρώντας με «πρωτότυπες» διαδικασίες άνω των διακοσίων στρεμμάτων κρατικής γης για «επενδυτική» οικοδόμηση σε έδαφος που εγκυμονεί κινδύνους. Όπως έχει ειπωθεί από τον Καλογήρου, η έκφραση που πέρασε στην ιστορία: «είναι πολλά τα λεφτά, Άρη». Και πράγματι, πολλές αξιοκατάπτυστες πράξεις βρίσκουν έτσι πρόχειρη δικαιολογία.
Εκεί όπου ακόμη, για τους ντόπιους, το όνομα «Ελλάδα» αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας του τόπου. Όπου ο όρος «Γαλαξιδιώτικο μπρίκι» θυμίζει ανάπτυξη και ευμάρεια. Κι όμως, σήμερα τίτλοι όπως «Ελληνική Δημόσια Αρχή» ή «Έλληνας επιχειρηματίας» προκαλούν αντιδράσεις και σχόλια απέχθειας — όχι από προκατάληψη, αλλά από κακά προηγούμενα.
Κι όμως, ακόμη και τώρα, παρά τις κακουχίες, υπάρχουν άνθρωποι που ευελπιστούν. Που αναπολούν τις ιστορίες από τη χρυσή εποχή των Ελλήνων που αγάπησαν αυτή την ιστορική πόλη όχι ως ευκαιρία, αλλά ως τόπο ζωής. Μια ικμάδα αληθινών Ελλήνων που επιμένει, σιωπηλά, κόντρα στον πάγο, στον φόβο και στη λήθη.
Ο Βορυσθένης της Σαρματίας
photo Greek Radio FL
