Η πόλη καλύπτεται από περίπου 20 εκατοστά χιόνι, και ο πάγος σκεπάζει τα πεζοδρόμια και τους δρόμους, καθιστώντας κάθε βήμα επικίνδυνο. Σποραδικές χιονοπτώσεις συνεχίζουν να πέφτουν, αφήνοντας ένα λευκό πέπλο πάνω από τα συντρίμμια και τις υποδομές που δυσκολεύονται να αντέξουν. Τα λύματα στις υπερχειλισμένες καί ζημιωμένες αποχετεύσεις έχουν παγώσει, θυμίζοντας ότι η καθημερινή ζωή εδώ δεν είναι απλώς δύσκολη — είναι επικίνδυνη.
Οι κάτοικοι ξυπνούν κάθε μέρα με το άγχος του ρεύματος, του νερού, του αερίου γνωρίζοντας ότι οι πολύωρες καθημερινές διακοπές τους εξακολουθούν πεισματικά. Οι νύχτες περνούν σε γενική συσκότιση για λόγους εξοικονόμησης ενέργειας. Οι λογαριασμοί ηλεκτρικού, νερού και αερίου έχουν εκτοξευθεί, πάνω από 180–200%, αφήνοντας τους περισσότερους πολίτες σε αδυναμία πληρωμών.
Η τροφή είναι ένα ακόμα πεδίο μάχης. Γάλα, αλεύρι και ζάχαρη κυκλοφορούν νοθευμένα και ακριβά, και μόνο ελάχιστα στρατιωτικά μαγειρεία προσφέρουν μια ανάσα στους πιο αδύναμους. Τα παιδιά καταφεύγουν στα υπόγεια των σχολείων, προσπαθώντας να παρακολουθήσουν μάθημα και να σιτιστούν με ό,τι υπάρχει διαθέσιμο — αλλά πολλές φορές δεν υπάρχει τίποτα, καθώς τα λίγα αποθέματα κλέβονται.
Κι ενώ η καθημερινότητα μάχεται με το ψύχος και την έλλειψη, η πόλη κινδυνεύει : περιφερόμενα πυρομαχικά αλλά καί αντιαεροπορικά πυρά πετούν ανάμεσα στους όροφους, μερικές φορές ορατά να διαπερνούν από τα κενά ανάμεσα στα κτίρια. Εκρήξεις προκαλούν θύματα πολίτες, παιδιά και οικογένειες, αφήνοντας πίσω τους έναν κόσμο γεμάτο φόβο.
Σκύλοι και γάτες έχουν εξαφανιστεί από πολλές περιοχές της πόλης, αφήνοντας έναν παράξενο, σιωπηλό κόσμο πίσω τους. Το τοπίο είναι μια μελαγχολική παγωμένη σιωπή, γεμάτη από την απουσία των ζώων και την αγωνία των ανθρώπων.
Οι υποδομές έχουν λυγίσει: οι αποχετεύσεις υπερχείλισαν, το νερό και η θέρμανση σπανίζουν, ενώ η έλλειψη φαρμάκων έχει ήδη προκαλέσει απώλειες στους πιο ευάλωτους. Η πόλη ζει σε αβεβαιότητα, κρύο και φόβο, και κάθε μέρα είναι μια μάχη για την επιβίωση.
Παράλληλα, πολλοί κάτοικοι αναγκάστηκαν να διαφύγουν στο εξωτερικό, εγκαταλείποντας τα σπίτια και τα αυτοκίνητά τους. Αρκετοί επιστρατεύθηκαν στο πολεμικό μέτωπο, και ουδείς γνωρίζει πού βρίσκονται ή τι απέγιναν. Τα σπίτια, τα αυτοκίνητα, τα εργοστάσια και άλλα ακίνητα έχουν επιταχθεί ή κατασχεθεί, αφήνοντας πίσω μόνο άδεια κτίρια και κενά οικόπεδα, σαν σιωπηρά μνημεία της καθημερινής καταστροφής.
Κι όμως, μέσα σε αυτό το χάος, οι άνθρωποι προσπαθούν. Προσπαθούν να κρατήσουν την παιδεία ζωντανή, να μοιραστούν ό,τι λίγο υπάρχει για φαγητό, να βρουν μια ανάσα στο λευκό και παγωμένο τοπίο. Κάθε βήμα είναι αγώνας, κάθε μέρα ένα τεστ αντοχής, αλλά και μια απόδειξη της ανθρώπινης θέλησης να επιβιώσει.
Με εκτίμηση
Ο Βορυσθένης της Σαρματίας
