Είσαι ένας μικρός ανθρωπάκος πρέπει να το καταλάβεις για να μπορείς να κοιμάσαι τη νύκτα. Δεν ξέρω αν πρέπει να σε λυπηθώ για τις επιλογές σου.
Περνούν οι μέρες μα και οι νύκτες σου. Οι νύκτες που σε κρατούν ξάγρυπνο και γεμάτο σκέψεις του τι ακολουθεί αύριο και κάθε αύριο. Τότε που προσπαθείς να κλείσεις τα μάτια τότε έρχεται το ξύπνημα των σκέψεων που σε βασανίζουν.
Όχι λες, δεν υπήρχε τότε λύση. Μήπως ποτέ δεν παραδέχτηκες πως κάτι έπρεπε να διορθώσεις ; Για σκέψου με ειλικρίνεια.
Σκέφτηκες κάποτε να χωρίσεις από την σύντροφό σου και συνεχώς το ανέβαλες από δειλία; Ή από την σκέψη πως θα ανταπεξέλθεις χωρίς την βοήθειά της αν μείνεις μόνος; Από την επανάπαυση πως άλλος θα κάνει όλα τα καθημερινά και εσύ θα απολαμβάνεις ; Βολεύτηκες και άφησες τον χρόνο να κυλά;
Αν τότε την άφηνες, εκείνη θα εύρισκε κάποιον άλλο, κάποιος θα τις πρόσφερε με γνησιότητα την ηρεμία, την προσοχή, την αγάπη , το χαμόγελο, αλλά εσύ την εγκλώβισες. εγωιστικά προς όφελός σου.
Δεν είχες συναισθήματα για κανένα δίπλα σου, παρά μόνο για τον εαυτό σου και άφηνες τον διπλανό σου άνθρωπο με ψευδαισθήσεις και ερωτηματικά να τον γεμίζουν. Αν λίγο τον αγάπησες αν λίγο τον νοιάστηκες θα ήταν όλα διαφορετικά.
Είσαι ένας μικρός ανθρωπάκος, δειλός, με δίχως αξιοπρέπεια με παιδικά τραύματα που δεν έλυσες όταν έπρεπε, ή όταν σου είπαν πως έχεις συναισθηματικό κενό. Ναι, είσαι κενός αισθημάτων.
Μικρέ ανθρωπάκο τώρα ξαγρυπνάς μα είναι ανώφελο.
Τώρα πια δεν θα λυθεί τίποτα, τώρα που έμεινες μόνος, τώρα που εκείνη ‘έφυγε’ πληγωμένη με αναπάντητα τα πολλά ερωτηματικά της.
Έμεινες μόνος, την έχασες, γιατί να σε λυπηθώ μικρέ ανθρωπάκο;
photo Kallistii, https://pixabay.com
