Μπορούσα να υποστώ την αναρρίχηση όλων των φωνηέντων .
Ορμητικά να σκαρφαλώνουν στον ουρανίσκο κι από εκεί να κοντοστέκονται ανάμεσα στο πετρώδες σάλιο της γλώσσας και το δύσβατο άνοιγμα των χειλιών.
Ποντάριζαν στων δυνάμεων τη ρηξιά. Μ’όλα τα σύνεργα τ’ουρανού και του θεού τη σιωπή έσφιγγαν τα δόντια για την κορυφή ψιθυρίζοντας τις μνήμες.
Και γίνηκαν δακρυσμένες ανάσες πάνω στις σκέπες των άδικων ημερών.
Αμετάκλητα το Α και το Ω βλέποντας το χρόνο να λιγοστεύει θέλοντας και μη θαύμαζαν το σθένος των μόνων.
Στο τέρμα εκεί ψηλά τελικά μπόρεσαν να ουρλιάζουν το λόγο που οι κορυφές των βουνών είναι τόσο μοναχικές.!
photo ChiemSeherin / https://pixabay.com

















































