Στην πολιτική σκηνή των ΗΠΑ, υπάρχουν στιγμές όπου ο Ντόναλντ Τραμπ αποδεικνύει πως δεν είναι «παραδοσιακός πολιτικός». Και ίσως αυτό να είναι ακριβώς το στοιχείο που, για πολλούς Αμερικανούς, τον κάνει να ξεχωρίζει.
Ο Τραμπ δεν “βουτάει πάντα τη γλώσσα στο μυαλό”. Δεν μιλάει σαν καριερίστας πολιτικός, δεν φιλτράρει κάθε λέξη σαν να φοβάται τις αντιδράσεις. Μερικές φορές αντιδρά έντονα, ξεκάθαρα, ακόμα και σκληρά.
Όμως υπάρχει κάτι που δεν μπορεί κανείς να του αφαιρέσει: ότι η οργή του πηγάζει από την υπεράσπιση του καθημερινού πολίτη.
Δεν ήρθε από πολιτικές dynasties — προήλθε από την καθημερινότητα
Ο Τραμπ, προτού εισέλθει στην πολιτική, πέρασε τη ζωή του ως εργαζόμενος, επιχειρηματίας, άνθρωπος της αγοράς. Γνώρισε τις δυσκολίες, την πίεση, τον φόβο, τις απαιτήσεις της πραγματικής ζωής.
Δεν μεγάλωσε μέσα σε πολιτικά γραφεία ούτε σε κομματικές δομές.
Γι’ αυτό και, όταν αντιμετωπίζει θέματα που αγγίζουν την ασφάλεια του απλού Αμερικανού, αντιδρά ενστικτωδώς, όχι πολιτικά.
Η στιγμή με τη δημοσιογράφο – όταν ο θυμός βγήκε αβίαστα
Το πρόσφατο περιστατικό με τη δημοσιογράφο, όταν εκείνη τον ρώτησε για την υπόθεση του Αφγανού που σκότωσε δύο εθνοφρουρός, άναψε τη σπίθα.
Ο Τραμπ εξερράγη. Όχι επειδή δέχθηκε «δύσκολη ερώτηση», αλλά γιατί για εκείνον το ζήτημα είναι βαθιά ανθρώπινο:
⟶ δύο οικογένειες θρηνούν,
⟶ δύο δημόσιοι υπάλληλοι έχασαν τη ζωή τους,
⟶ ένα έγκλημα θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί.
Ο Τραμπ δεν το είδε ως “πολιτική αντιπαράθεση”, αλλά ως αδικία.
Και έτσι αντέδρασε.
και θα βρουν αφορμη να τον κατηγορησουν ενω δεν βλεπουν οτι μεσα σε τεσσερα χρονια μπικαν παρανομα στην Αμερικη 25 εκατομμύρια !!!
Ένας πολιτικός που, συμφωνεί κανείς ή όχι, δείχνει ότι νοιάζεται
Μπορεί κανείς να διαφωνεί μαζί του σε πολλά. Μπορεί να θεωρεί τη γλώσσα του σκληρή, τον χαρακτήρα του εκρηκτικό, το ύφος του ασυνήθιστο.
Αλλά για εκατομμύρια πολίτες, υπάρχει κάτι που δεν αμφισβητείται:
ότι παλεύει για λογαριασμό τους.
Στις περιοδείες του, στις ομιλίες του, στις αποφάσεις του για τη μεταναστευτική πολιτική ή την εγκληματικότητα, ο Τραμπ δείχνει την ίδια σταθερή γραμμή:
να καθαρίσουν οι πολιτείες από εγκληματίες,
να προστατευθούν οι συνοριοφύλακες,
να νιώθει ο απλός άνθρωπος ασφαλής.
«Μακάρι να είχαμε άλλους δύο σαν αυτόν»
Δεν είναι λίγοι πλέον εκείνοι που εκφράζουν την άποψη πως, στο Κογκρέσο και στη Γερουσία, χρειάζονται φωνές σαν τη δική του:
σταθερές, καθαρές, με σκληρή στάση απέναντι στο έγκλημα.
Όχι για να δημιουργείται σύγκρουση, αλλά για να υπάρχει δράση.
Όχι για να φουσκώνουν τα τηλεοπτικά πάνελ, αλλά για να προστατεύονται ζωές.
Ένας θυμός που γίνεται πολιτική θέση
Μπορεί ο Τραμπ να θυμώνει.
Μπορεί να υψώνει τον τόνο.
Μπορεί να μην φιλτράρει κάθε λέξη.
Αλλά πίσω από αυτόν τον θυμό, κρύβεται κάτι που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί:
η προσπάθεια να σταθεί απέναντι σε ό,τι θεωρεί άδικο.
Και να υπερασπιστεί τον πολίτη που, πολύ συχνά, κανένας άλλος δεν υπερασπίζεται.
Από την δημοσιογραφική ομάδα Greek Radio FL
photo geralt, https://pixabay.com
