Παραμονές Πρωτοχρονιάς, μια λεπτή γραμμή ισορροπίας. Όσα αφήνουμε πίσω μας και όσα κρατάμε.
Μια λεπτή γραμμή σε αυτό που υπήρξαμε και σε αυτό που μπορούμε να γίνουμε.
Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς υπάρχει μια σιωπή. Μια σιωπή όχι μελαγχολίας, αλλά μια σιωπή μετάβασης. Είναι η στιγμή που στεκόμαστε μεταξύ της ζωής που φεύγει και της ζωής που έρχεται.
Σε αυτό το κατώφλι, γινόμαστε πιο συνειδητοί, πιο αληθινοί. Κάνουμε έναν άτυπο απολογισμό, αφήνουμε κάτω τα βάρη, κοιτάμε πίσω μας ίσως για τελευταία φορά. Το να αφήνεις πίσω καταστάσεις δεν είναι πράξη λήθης. Είναι πράξη αναγέννησης.
Αφήνουμε πίσω τις σκιές που μας έγδαραν, τις φωνές που μας πλήγωσαν. Όχι επειδή δεν θέλουμε να τις θυμόμαστε πια, αλλά επειδή δεν θέλουμε πλέον να μας κρατούν δέσμιους.
Η παραμονή της Πρωτοχρονιάς φέρνει στην επιφάνεια όλες τις μικρές και τις μεγάλες παγωμένες πληγές.
Τους φόβους που μας κράτησαν στάσιμους, τις λέξεις που μας σημάδεψαν, τις ανασφάλειες που μας τύλιξαν, τις προσδοκίες που δεν εκπληρώθηκαν.
Τις απογοητεύσεις που δεν παραδεχτήκαμε, τους ανθρώπους που μας υποτίμησαν ή τους υποτιμήσαμε, τις σχέσεις που διαλύθηκαν.
Δεν τις διαγράφουμε, τις αναγνωρίζουμε, γιατί μόνο έτσι μπορούμε να αποφασίσουμε και να λέμε «Φτάνει πια, φτάνει».
Αφήνουμε πίσω μας την αδράνεια, τις ενοχές. Κάθε άνθρωπος κουβαλάει μια αδράνεια, ενοχές που δεν του ανήκουν. Αδράνεια για όνειρα που δεν κυνηγήθηκαν. Για σπόρους που δεν φυτεύτηκαν. Για σχέσεις που δεν καλλιεργήθηκαν. Για τον χρόνο που δεν έγινε αυτό που «έπρεπε». Ενοχές για λόγια που είπαμε ή δεν είπαμε. Για επιλογές που δεν πήραμε. Για πράξεις που δεν κάναμε. Για τα «μπορώ» που δεν έγιναν «θέλω»…
Για αγάπες που εγκαταλείψαμε. Για τον χρόνο που δεν έγινε αυτό που έπρεπε να γίνει, γιατί φοβηθήκαμε και το βάλαμε στα πόδια.
Η παραμονή της Πρωτοχρονιάς είναι ίσως η πιο κατάλληλη στιγμή για να ξεχωρίσουμε ποιες αδράνειες είναι δικές μας, ποιες ενοχές είναι αληθινές, Και ποιες είναι δάνειες. Ποιες είναι βαρίδια άλλων ανθρώπων που μάθαμε να σηκώνουμε και να αντέχουμε.
Το να τις αφήνουμε πίσω δεν είναι αδιαφορία. Είναι διεκδίκηση της δικής μας ζωτικής ενέργειας. Αφήνουμε πίσω τις αναβολές, τα λάθη, όχι για να ξεχάσουμε, αλλά για να τα μεταμορφώσουμε.
Οι αναβολές μας, τα λάθη μας, δεν μας μικραίνουν. Αντίθετα μας χτίζουν.
Κάθε αναβολή που πέρασε είναι μια μικρή ιστορία, το ίδιο και για κάθε λάθος, μια ιδέα που περίμενε, ένα βήμα που δεν έγινε, μια αλλαγή που δεν ξεκίνησε, μια ευκαιρία που δεν αξιοποιήσαμε, μια σχέση που δεν προχώρησε, μια λέξη που έπρεπε να ειπωθεί νωρίτερα.
Οι αναβολές και τα λάθη είναι η πιο ανθρώπινη μας πλευρά και η πιο δημιουργική. Αφήνουμε πίσω την ενοχή της αναβολής, την ενοχή του λάθους, όχι το μάθημά τους.
Αφήνουμε πίσω όσα βαραίνουν την ανάπτυξη, την επιθυμία. Η αλλαγή του χρόνου είναι μια μετατόπιση επιθυμίας.
Όχι μια υπόσχεση ότι «από αύριο θα είμαι άλλη», αλλά η διατύπωση μιας πιο ώριμης φράσης «Τώρα ξέρω λίγο καλύτερα τι θέλω».
Αφήνουμε πίσω όσα κάναμε για να μας αποδεχτούν, Όσα ανεχτήκαμε για να μη μείνουμε μόνοι μας, Όσα δεχτήκαμε από φόβο, όσα επιλέξαμε από συνήθεια, όσα επιθυμήσαμε που δεν ήταν δικά μας για να κάνουμε χώρο για την αληθινή μας ανάπτυξη και επιθυμία, αυτή που δεν φωνάζει, αλλά επιμένει.
Αφήνουμε πίσω αυτό που νομίζαμε ότι ήμασταν, αλλά δεν ήμασταν.
Κάθε χρόνος φέρνει μια αποκάλυψη, ότι η παλιά εκδοχή του εαυτού μας δεν μας χωράει πια.
Τι αφήνουμε πίσω;
Την ανάγκη να είμαστε «τέλειοι», την ανάγκη να έχουμε πάντα απαντήσεις για όλα και όλους, την ανάγκη να φροντίζουμε τους πάντες, την ανάγκη να είμαστε αυτό που περιμένουν.
Την Πρωτοχρονιά, ο άνθρωπος στέκεται γυμνός από ρόλους και ταυτότητες, και τότε βλέπει καθαρά ποιος πραγματικά είναι.
Και τι παίρνουμε μαζί;
Την αλήθεια μας. Όχι την ωραιοποιημένη, αλλά την ακατέργαστη. Ό,τι μάθαμε, ό,τι αντέξαμε, ό,τι ξεπεράσαμε. Είναι οι ρίζες μας που μας κρατούν σταθερούς.
Τη δυνατότητα του καινούριου. Το καινούριο δεν είναι υπόσχεση, είναι επιλογή. Είναι ο χώρος που ανοίγει όταν αδειάσουμε από όσα δεν μας ωφελούν πια, για να φυτέψουμε νέους σπόρους. Το φύτεμα και η άνθιση.
Η παραμονή της Πρωτοχρονιάς δεν είναι μόνο μια γιορτή, δεν είναι μόνο αλλαγή. Είναι τελετουργία. Είναι μια μικρή προσωπική μύηση.
Ο χρόνος μας ρωτά τι θέλουμε να πάρουμε μαζί μας και τι είμαστε έτοιμοι να αφήσουμε πίσω, ώστε να ανθίσουμε. Και ίσως εκεί, λίγο πριν ο χρόνος αλλάξει, να συνειδητοποιήσουμε το σημαντικότερο.
Δεν αποχαιρετάμε μόνο το χρόνο που πέρασε, αποχαιρετάμε την παλιά εκδοχή του εαυτού μας, που αδρανοποίησε τα όνειρα μας και κάνουμε χώρο για την επόμενη, πιο ζωντανή και ανθισμένη.
Σας εύχομαι καλή χρονιά με υγεία, αγάπη και περισσότερη ανθρωπιά!!!
Sophia Tomaso
