Κοιμήσου περιστέρι μου
στης σκοτεινιάς τα χείλη
ποτάμι κύλησε η αυγή
θολό κρασί το δείλι
Κοιμήσου πέλαγος βαθύ
εκεί που φως ενώνει
το αίμα και την ερημιά
με της θηλής το χιόνι
Αγρύπνια δένει τους καιρούς
οπλές ντύνουν τα λόγια
κοιμήσου θάλασσα πικρή
στων αηδονιών το χώμα
Ρυτίδες καίνε τα πανιά
καθρέφτες τ’ ακρογιάλια
φίδια σταλάζει η προσευχή
στου φονικού τη σκάλα
Κοιμήσου κύμα ανέσπερο
στης δίψας το μαχαίρι
πέπλο παλιό της καταχνιάς
το ρίγος θα σε φέρει
Κοιμήσου περιστέρι μου
στης λησμονιάς τ’ αγιάζι
χώμα σταλάζει ο ουρανός
κι η στάχτη μας σκεπάζει .
photo flosca / https://pixabay.com

















































