Το όνειρο έπασχε σταυρωμένο ,
στο βράχο του Ταρτάρου,
εκεί το κάρφωσε η μήνις των θεών,
εμπνευσμένο από τον ρομαντισμό
των ιδεών,
πάλευε να ξεφύγει από την κατάρα,
έψαχνε σώμα αμόλυντο να σαρκωθεί
τον κόσμο με νέα πνοή να αναγεννήσει
απευθύνθηκε στον άνθρωπο τον ισόθεο,
το κορυφαίο πλάσμα της δημιουργίας,
η αυτουργία του το απομάκρυνε,
η αστάθεια του νου του
το αποθάρρυνε,
στράφηκε ύστερα στο σύμπαν,
της ύπαρξης το λίκνο το ιερό,
απρόθυμο ήταν με τα εγκόσμια
να ασχοληθεί.
Νεκρό περιφερόταν στα οράματα,
από την ελπίδα,
ώσπου ο ουρανός συγκινημένος
από το δράμα του,
επαναστάτησε και ράγισε το χρόνο,
από τη ρωγμή του χρόνου το όνειρο
απέδρασε στο χώρο της αλήθειας,
είδε ένα βρέφος στη φάτνη του να
του χαμόγελά
έγινε αστέρι και κατέβηκε στη γη
να γίνει η ψυχή του
τα ίχνη του άστρου πρόδωσαν
το ένθεο παιδί,
οι εχθροί του κατάπληκτοι,
από το θαύμα της ενανθρώπησης
του Λόγου,
φοβήθηκαν για την εξουσία τους,
το κυνήγησαν, το έψαξαν με μανία,
δεν το έβρισκαν και άρχισαν
να σκοτώνουν στα τυφλά,
ελπίζοντας να το αφανίσουν με
την αρωγή της τύχης,
δεν το βρήκαν, στην αγάλια της μάνας
και στο πόθο των αδύναμων
είναι στοργικά κρυμμένο,
προστατευμένο από την ιεροπραξία
του φωτός και τη λατρεία του έρωτα,
δεν θα το βρουν και θα θυσιάζουν
εκατόμβες ζωών, στο θάνατο,
μέχρι να εμφανιστεί ολόλαμπρο
στον θρόνο της δικαιοσύνης.
photo Bru-nO / https://pixabay.com
