Ο χρόνος Τίποτα
ένα περίστροφο παλιό
και μια κρεμάλα
σε μια ημιτελή αιωνιότητα
Βαθιά στα μάτια των άστρων ονειρεύονται οι λύκοι .
Με των σκιών τα δάχτυλα μετριέται ο ουρανός
ήσυχα
σαν όλους τους τάφους
Στη μουσκεμένη γη
το πιο βαθύ παράπονο
στεφανώνει τα λουλούδια
φίδι και φυλακτό
Η λήθη λειαίνει τα βράχια
κάθε γκρεμός το δικό του χάραμα
δεν υπάρχει τόπος για ερμηνείες
Ο κόσμος πλέει άκαμπτος
σαν πλάνη
Η κατανόηση ανήκει στους νεκρούς
η αγάπη στη δειλία
η συμπόνια στη θάλασσα
Ουδέν νεότερον από τον πολυμήχανο Οδυσσέα
Η ιστορία δεν κομίζει βαθύτερο ήθος στοιχηματίζει όμως στο άτομο, δηλαδή στο
θήραμα
Από την ίδια σκοπιά η Εμπειρία, ανέμου θρόισμα, έχει νικηθεί από τις λέξεις
Ο χρόνος Τίποτα
ένα περίστροφο παλιό
και μια κρεμάλα
σε μια ημιτελή αιωνιότητα
γιατί η θλίψη μόνο ονειρεύεται
και στ’ όνειρο
τον πρώτο λόγο έχουν οι αυτόχειρες.
photo stevepb / https://pixabay.com

















































