Μια συνέντευξη στην Κωνσταντίνα Ρόδη, για το Greek News and Radio FL
Παρακολουθώ τις δράσεις του σωματείου «Τεχνοδρομώ» εδώ και χρόνια, και φαίνεται πως τώρα ήταν η κατάλληλη στιγμή να συζητήσω με τον Γιάννη Νικολόπουλο, καθώς σε λίγες ημέρες ξεκινά την πορεία του ένα ιδιαίτερα ελπιδοφόρο Δίκτυο, που βασίζεται στην πρωτοβουλία του σωματείου, αλλά αναμένεται να έχει θετική επίδραση σε όλη την Ελλάδα.
Είσαι ο Πρόεδρος ενός πολύ ιδιαίτερου σωματείου, του «Τεχνοδρομώ». Θέλω να μας πεις δυο λόγια για αυτό, και κυρίως για το πώς προέκυψε η σκέψη για την δημιουργία του.
Η ιδιότητά μου είναι ηθοποιός. Μετά από ένα διάστημα ως επαγγελματίας ηθοποιός συνειδητοποίησα για ποιο λόγο αποφάσισα να γίνω ηθοποιός από την ηλικία των 10 ετών ενώ δεν είχα κάν προσλαμβάνουσες. Συνειδητοποίησα ότι όλο αυτό λειτούργησε για μένα θεραπευτικά, ψυχοθεραπευτικά. Δούλεψα μέσα από αυτό τον εαυτό μου, γνώρισα τον εαυτό μου, πάτησα στα πόδια μου, ένοιωσα ότι αξίζω, επιβεβαιώθηκα, και ενώ είχα ήδη επαφές με κάποιες οργανώσεις που ασχολούνταν με ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, σκέφτηκα πως αυτό που βίωσα εγώ και πολλοί άλλοι στον χώρο, γιατί να μην το προσφέρουμε σε ανθρώπους των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, που δεν θα σκέφτονταν και ποτέ να μπουν σε μια θεατρική ομάδα, πόσο μάλλον όταν δεν έχουν και χρήματα. Έφτιαξα το σωματείο με αυτό τον σκοπό λοιπόν, ώστε να προσεγγίσουμε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, όπως κρατούμενους, πρόσφυγες, ασυνόδευτα ανήλικα παιδιά, άστεγους, και να δημιουργούμε ομάδες με θέατρο, εικαστικά, μουσική, στα οποία να συμμετέχουν οι ίδιοι. Αυτή ήταν η σκέψη και το κίνητρο, με βίωμα και αίσθημα ότι το οφείλω αυτό να το επιστρέψω όσο μπορώ σε ανθρώπους που πίστευα ότι θα τους προσφέρει κάτι αντίστοιχο.
Το σωφρονιστικό σύστημα της χώρας φαίνεται να αποσκοπεί στο να αποκλείσει κοινωνικά ένα άτομο, όταν αυτό κλείνεται σε ένα ίδρυμα. Η συμμετοχή σε κάτι τόσο δημιουργικό συμβάλει στο να αρχίσει πάλι να έχει μια δυνατή ψυχολογία και αυτοεκτίμηση, επομένως να είναι κοινωνικά λειτουργικό. Σωστά;
Σωστά. Το σωφρονιστικό μας σύστημα κατά ένα μεγάλο ποσοστό είναι τιμωρητικό, δεν είναι σωφρονιστικό. Και αποκλείει τους ανθρώπους, τους τιμωρεί. Τα τελευταία χρόνια και με τα σχολεία δεύτερης ευκαιρίας που γίνονται σε κάποιες φυλακές, και με δράσεις πολιτισμού, κάτι κινείται, υπάρχει μια μικρή διαφοροποίηση και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Όμως κακά τα ψέματα δεν τις προσφέρει το κράτος αλλά οργανώσεις της Κοινωνίας των Πολιτών, απλά το κράτος δίνει την άδεια να μπουν μέσα.
Το αποτέλεσμα του να συμμετέχει κάποιος στην διαδικασία της θεατρικής ή μουσικής πρόβας, πόσο έχεις δει να αλλάζει την ζωή του;
Τις περισσότερες φορές όσοι συμμετέχουν σε αυτές τις ομάδες -και βάζω στο μυαλό το πιο πρόσφατο πρόγραμμα, στις γυναικείες φυλακές φέτος- έρχονται για να ξεφύγουν από την απομόνωση, να κοινωνικοποιηθούν, κάποιοι ίσως έξω είχαν κάποιες εμπειρίες και είχαν ευαισθητοποιηθεί σε ό,τι έχει να κάνει με την τέχνη και το βρίσκουν ως ευκαιρία – γι’ αυτούς είναι στιγμές ελευθερίας. Νοιώθουν ότι δεν είναι στην φυλακή. Τί τους προσφέρει; Στον βαθμό βέβαια που ο καθ’ ένας εμπλέκεται χρονικά και υπαρξιακά, έτσι; Σε όλη μας την ζωή μπορεί να συμμετέχουμε σε κάποια δραστηριότητα αλλά με ένα ποσοστό της ύπαρξής μας, του μυαλού μας – άρα ένας άνθρωπος που κάνει θέατρο ή μουσική, σημαίνει ότι βγαίνει να εκτεθεί στην Σκηνή, σε κάποιους που είναι απέναντι, σε ένα κοινό. Κατ’ αρχάς, οι πρώτες συναντήσεις είναι για να δημιουργήσουν ένα κλίμα εμπιστοσύνης και οικειότητας, ώστε ο συμμετέχων να αρχίσει να ανοίγεται και να εκφράζεται. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Και δεδομένου ότι οι κρατούμενοι είναι πολύ καχύποπτοι στην πρώτη τους επαφή με οποιονδήποτε μπαίνει μέσα στην φυλακή για να κάνει κάτι, τον περνούν από ακτινογραφία για τις προθέσεις του και την στάση του απέναντί τους, είναι ένα μεγάλο κομμάτι που μας παίρνει χρόνο ώστε να εμπιστευθούν τις προθέσεις μας, ότι είναι ανιδιοτελείς και -δεύτερον, αυτό που έχω συνειδητοποιήσει αυτά τα χρόνια- πρέπει να νοιώσουν ότι τους αγαπάς εκείνη την ώρα, και ότι δεν τους βλέπεις ως ανθρώπους παραβατικούς. Γιατί αυτό είναι γι’ αυτούς σημαντικό. Μας το έλεγαν εφέτος συνέχεια: «νοιώθουμε ότι δεν ήρθατε εδώ βλέποντάς μας σαν κάποιους που έχουν παραβεί τον νόμο και τους αξίζει να τιμωρηθούν, ότι είναι εκτός του κοινωνικού ιστού». Και αυτό είναι το πιο δύσκολο, γιατί πρέπει να κρατάς και τα όρια, άλλο κομμάτι αυτό. Μετά έρχεται μοιραία από τις ασκήσεις του αυτοσχεδιασμού και τα κείμενα, η επαφή με τον εαυτό τους, με το μέσα τους, τα συναισθήματά τους, τις εμπειρίες τους. Αρχίζουν και κάνουν αυτή την επικοινωνία που πολλές φορές είναι ευχάριστη, πολλές φορές όμως είναι και δυσάρεστη. Να βγάζουν στην επιφάνεια συναισθήματα που άλλοτε δεν έχουν τολμήσει να εκφράσουν, κυρίως οι άντρες μέσα από τα στερεότυπα του “macho” άντρα που δεν τον παίρνει να εκφράσει συναισθήματα λύπης, αγάπης…
… ευαισθησίας…
Ναι, γίνεται ένα σοκ μέσα τους. Θυμάμαι πέρυσι ένα παιδί από την Αλβανία που ήταν μπλεγμένος σε βαρειές εγκληματικές πράξεις, όταν μέσα από έναν αυτοσχεδιασμό έκλαψε, ξαφνικά βγήκε από την αίθουσα και δεν ξαναήρθε. Γι’ αυτόν λειτούργησε αποτρεπτικά. Δεν ξέρω πώς το διαχειρίστηκε αργότερα. Για κάποιους άλλους που παίρνουν φαρμακευτική αγωγή καταστολής, ή κάποια ελαφρά ναρκωτικά που -κυκλοφορούν ξέρουμε στις φυλακές- έχουμε δει να σταματούν την χρήση των φαρμάκων που παίρνουν για να βρίσκονται σε καταστολή των συμπτωμάτων της έλλειψης ουσιών που έπαιρναν έξω, και είναι καθαροί και το δηλώνουν αυτό, ώστε να μπορούν να είναι συνεπείς και να έχουν καθαρό μυαλό, να μάθουν κείμενα, και να είναι συνεργάσιμοι με την υπόλοιπη ομάδα.
Σωστοί επαγγελματίες λοιπόν!
Σωστοί επαγγελματίες. Υπάρχουν, (πάλι ανατρέχω στην ομάδα φέτος), ομάδες πολυγλωσσικές γιατί έχουμε πλέον πολλούς πρόσφυγες: δεν αποκλείουμε κάποιον που δεν μιλάει ελληνικά. Προσπαθούμε με μεταφράσεις, διερμηνείες, με την βοήθεια των αγγλικών, κάποιος π.χ. που μιλά φαρσί αλλά και λίγα ελληνικά να λειτουργεί ως διερμηνέας, να μην αποκλείσουμε κάποιον, γιατί αυτό λειτουργεί ….
… σαν έναν ακόμα αποκλεισμό…
Ακριβώς. Σαν ένας εσωτερικός αποκλεισμός. Εφέτος για παράδειγμα είχαμε μια Ρουμάνα, που από την αρχή ήταν συνεπέστατη, δεν μιλούσε λέξη ελληνικά και στο τέλος μιλούσαμε ελληνικά με την βοήθεια αγγλικών βέβαια, και μας δήλωσε ότι «αρχικά εγώ ήμουν αποκλεισμένη, δεν μιλούσα με καμμιά άλλη κρατούμενη, ήρθα εδώ, γνώρισα την ομάδα, άρχισα να μαθαίνω ελληνικά και έκανα και φίλες». Επομένως λειτουργεί το πρόγραμμα και ως προς την κοινωνικοποίηση. Αυτογνωσία λοιπόν, αυτοκριτική -επομένως μπορεί μετά κάποιος να ανοίξει έναν άλλο δρόμο στην ζωή του, να δει με άλλη οπτική την πορεία του- κοινωνικοποίηση, κοινωνική επανένταξη -όταν νοιώθει για τον εαυτό του ότι αξίζει, γιατί έρχεται κοινό και τον χειροκροτεί, που σημαίνει ότι έφερε εις πέρας μια διαδικασία, δούλεψε με μια ομάδα, συνεργάστηκε και έβγαλε ένα αποτέλεσμα. Πολλοί μεγάλοι έχουν αυτό το πρόβλημα, ότι δεν ολοκληρώνουν κάτι στην ζωή τους. Αυτοί επιβεβαιώνονται και παίρνουν κι ένα χειροκρότημα. Το κοινό που έρχεται συνήθως είναι κουμπωμένο και εν τέλει φορτίζεται συναισθηματικά και το βγάζει προς τους κρατούμενους, γιατί είναι ένα σοκ και για το κοινό όσο και για τους ίδιους. «Κάτι γίνεται, μήπως να δω αλλιώς την ζωή μου; Μήπως αξίζω; Μήπως να δώσω άλλες ευκαιρίες στην ζωή μου»; Ο κύκλος με τις γυναικείες φυλακές τελείωσε πριν δύο εβδομάδες και έκλαιγαν κρατούμενες και εμψυχωτές, γιατί κάνουμε μια συνάντηση στο τέλος να συζητήσουμε πώς πήγε, τις προσδοκίες που είχαμε, τί εντυπώσεις έχουν κ.λπ. Και κάθε φορά για εμάς είναι σοκαριστικό, και μας επιβεβαιώνει ότι δεν πρέπει να σταματήσουμε γιατί η αλήθεια είναι πως οι δυσκολίες είναι πάρα πολλές, και κάθε φορά λες «αξίζει να ξανακάνω έναν ακόμα κύκλο, με όλα αυτά τα προβλήματα από Υπουργείο μέχρι συνθήκες μέσα στην φυλακή, ελλείψεις, υποστελεχωμένες υπηρεσίες κ.λπ.»;
Πέρα από την γραφειοκρατία, ποια είναι τα συνήθη προβλήματα όταν ξεκινήσει ένα τέτοιο εγχείρημα;
Τα τρία τελευταία χρόνια έχουν γίνει πολύ πιο δύσκολα τα πράγματα από πλευράς γραφειοκρατίας. Προβλήματα πρακτικά υπάρχουν όμως και άλλα, όπως π.χ. τα οικονομικά. Εμείς από τα 12 χρόνια, τα επτά λειτουργούμε με ίδιους πόρους. Εφέτος ήμασταν τυχεροί και είχαμε χρηματοδότηση. Πες ότι εξασφαλίζεις κάποιους πόρους, ότι εγκρίνεται το πρόγραμμα και μπαίνεις στην φυλακή να δουλέψεις. Υπάρχουν πολλοί ανασταλτικοί παράγοντες στο να είναι συνεπείς οι κρατούμενοι: τα προγράμματα ανατρέπονται συνεχώς, υπάρχει σοβαρή έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης που κρατά αρκετούς κρατούμενους στα κελιά τους ανενεργούς, γιατί δεν υπάρχουν γιατροί και φάρμακα, πολλοί πάλι εργάζονται γιατί μετρούν οι μέρες τους διπλά κ.λπ., έλλειψη συντονισμού που τους εμποδίζει να έρχονται στις συναντήσεις. Έλλειψη ειδών πρώτης ανάγκης, είδη υγιεινής, ρούχα, θέρμανση κ.λπ. Πολλά προβλήματα που και να έχει αποφασίσει να συμμετάσχει ένας κρατούμενος, δεν έχει το κουράγιο να συμμετέχει γιατί του λείπουν βασικά πράγματα. Συνωστισμός από την άλλη, στα μεγάλα καταστήματα κράτησης, ιδίως στην Αττική, είναι υπερφορτωμένα σε σχέση με την χωρητικότητά τους. Αυτά τα πρακτικά προβλήματα τους ρίχνουν ψυχολογικά, τους αποθαρρύνουν και εμάς μας δυσκολεύουν στην δουλειά μας. Πιο πολύ λειτουργούμε ως εμψυχωτές παρά ως σκηνοθέτες στην ομάδα έτσι κι αλλιώς. Το πρώτο ζητούμενο δεν είναι να αποδείξουμε ένα καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, που κι αυτό θες να έρθει βέβαια, όσο το να λειτουργήσουμε ως εμψυχωτές. Να είναι σε μια καλή ψυχολογική κατάσταση ο συμμετέχων, να μπορεί να λειτουργήσει στην ομάδα, και να του δημιουργήσεις ένα αίσθημα ότι είναι καλός και ότι αξίζει. Επομένως πρέπει κι εσύ να είσαι καλά, αλλά με αυτούς τους παράγοντες γύρω-γύρω, δεν είναι εύκολο. Για παράδειγμα στο πρόγραμμα που κάναμε στις γυναικείες φυλακές, μάθαμε σε μια από τις τρεις γενικές πρόβες ότι η μία κρατούμενη θα έφευγε με μεταγωγή για την Θήβα. Το ανατρέψαμε βέβαια και η διευθύντρια μας βοήθησε, αλλά λες «γιατί δεν προβλέπεται αυτό, γιατί πρέπει το ένα πρόγραμμα να ανατρέπει το άλλο»; Τέτοια πράγματα σε βάζουν συνεχώς σε μια διαδικασία να λειτουργείς ως πυροσβέστης, να βλέπεις πιο πολύ τα διοικητικά προβλήματα παρά αυτό καθ’ αυτό το έργο.
Γραμματειακή και διοικητική διαχείριση λοιπόν.
Είναι υποστελεχωμένες υπηρεσίες βέβαια. Τρέχουν πολύ παραπάνω από το ωράριό τους κι αυτοί, εκτός από το φυλακτικό προσωπικό που είναι αυστηρά στις βάρδιες τους. Πέραν του ότι και οικονομικά οι πόροι δεν αρκούν. Ελλείψεις φωτοτυπικού χαρτιού για τον εκτυπωτή μέχρι… το ξέρουμε άλλωστε στην χώρα που ζούμε, οι συνθήκες είναι άσχημες. Και πόσο μάλλον σε αυτές τις δομές που, δε νομίζω ότι είναι και προτεραιότητα για το κράτος…
Είναι εντυπωσιακό γιατί η χρηστική πλευρά του θεάτρου είναι κάτι που δεν συζητάμε συνήθως, καθώς έχουμε συνηθίσει να κρίνουμε ερμηνείες και παραστάσεις σε μεγάλα θέατρα. Εξ αρχής όμως τα θέατρα στην Ελλάδα ήταν χτισμένα κοντά σε κλινικές.
Ήταν δίπλα σε ναούς, σε θεραπευτήρια, συνδυαζόταν το θέατρο με την ψυχική υγεία τόσο για τους θεατές όσο και για τους ηθοποιούς.
Η επιλογή του έργου, πώς γίνεται κάθε φορά;
Αυτό είναι μεγάλο θέμα. Είναι ανάλογα με την ομάδα. Όταν η ομάδα είναι σταθερή μπορείς να επιλέξεις ένα έργο από ελληνικό ή ξένο δραματολόγιο. Δυστυχώς στις φυλακές οι υπόδικοι έχουν πολύ μεγάλη κινητικότητα, και μέσα σε μια σεζόν, π.χ. από Φεβρουάριο έως Δεκέμβριο, μπορεί να περάσουν έως 70 κρατούμενοι, και στο τέλος να μείνεις με πέντε με μέσο όρο να έχει μείνει ένα μήνα ο καθ’ ένας. Αυτό σημαίνει ότι για να βγει μια παράσταση, αποφασίσαμε τα τελευταία χρόνια, να πρέπει να δουλεύουμε με αυτοσχεδιασμούς, κείμενα αυτόνομα, τραγούδια, γιατί παράλληλα κάνουμε και μουσική, και μέσα από δικά τους κείμενα (όχι ακριβώς δημιουργική γραφή, αλλά κείμενα που γράφουν οι ίδιοι επάνω σε μια θεματική, από βιώματα ή μυθοπλασία)… και το τελικό αποτέλεσμα βασίζεται σε έναν άξονα. Π.χ. η παράσταση του Ιουνίου είχε θεματικό άξονα τα «Δικαιώματα Γυναίκας» και είχαμε κομμάτια από το «Όλο Σπίτι, Κρεββάτι και Εκκλησία» της Φράνκα Ράμε και του Ντάριο Φο συν αυτοσχεδιασμούς και άλλα κείμενα, ενώ η άλλη παράσταση είχε θεματικό άξονα την αγάπη, φιλική, ερωτική, αδελφική, μητρική κ.λπ. Σε έναν άξονα χτίζουμε λοιπόν μια παράσταση με κομμάτια ώστε ακόμη κι αν φύγει κάποιος να μπορεί να αντικατασταθεί και να υπάρχει μια ενότητα στην παράσταση.
Τί ακριβώς σημαίνει μια συμπεριληπτική θεατρική ομάδα;
Είναι η ομάδα στην οποία συμπεριλαμβάνεις εκτός από τον γενικό πληθυσμό (στην Ελλάδα κατά μέσο όρο π.χ. είναι αυτός που μιλάει ελληνικά, είναι υγιής) και αυτόν που είναι πρόσφυγας, αυτόν που έχει μια αναπηρία π.χ. τυφλότητα, κινητικά προβλήματα, έναν άστεγο – άτομα πέρα από τον γενικό πληθυσμό δηλαδή.
Και έχετε αποδείξει ότι το σχήμα είναι λειτουργικό και μπορεί να βγάλει ένα αποτέλεσμα.
Ναι, έχει λειτουργήσει και έχει βγει αποτέλεσμα. Είναι δύσκολο αλλά είναι λειτουργικό. Αρκεί η σύνθεση της ομάδας να έχει προετοιμαστεί, δεν είμαστε πάντα έτοιμοι. Μπορεί κάποιος να πει «ωχ αυτός τώρα περπατάει αργά, δεν περπατάει γρήγορα σαν εμένα», σαν τα παιδάκια στο σχολείο, που μπορεί κάποιος να έχει π.χ. αυτισμό. Εκεί πρέπει να δουλέψεις λίγο περισσότερο για να ενοποιήσεις την ομάδα και να λειτουργήσει ενιαία.
Μίλησέ μας για το Δίκτυο Σύνδεσης Καταστημάτων Κράτησης που δημιουργείτε.
Πρόκειται για το Δίκτυο Σύνδεσης Καταστημάτων Κράτησης σε όλη την Ελλάδα, με Οργανώσεις Κοινωνίας των Πολιτών, με Πανεπιστήμια, Καλλιτεχνικές Σχολές, Θέατρα, με στόχο πρώτον να ευαισθητοποιηθεί το ευρύτερο κοινό στο τί σημαίνει «κρατούμενος», να φύγει λίγο το κοινωνικό στίγμα. Δεύτερον να κινητοποιηθούν οργανώσεις και να προσφέρουν περισσότερες δράσεις πολιτισμού μέσα στα καταστήματα κράτησης, και αυτά τα καταστήματα δεν έχουν ακόμα ανοίξει τις πόρτες τους σε τέτοιες δράσεις να ευαισθητοποιηθούν και να διευκολύνουν τους εθελοντές και τις οργανώσεις να προσφέρουν περισσότερα. Επίσης να μπει σιγά-σιγά και ένα πλαίσιο όπου άνθρωποι που δεν γνωρίζουν τί κάνουμε μέσα στην φυλακή ως προς αυτό το πρόγραμμα πολιτισμού, να εκπαιδεύονται. Να βάζουν και τα ίδια τα καταστήματα κράτησης το δικό τους πλαίσιο, πώς θα πρέπει να λειτουργούν οι άνθρωποι που θα δουλέψουν εκεί κ.ο.κ. Στις 6 Φεβρουαρίου έχουμε την πρώτη ιδρυτική μας συνάντηση, με καταστήματα κράτησης, τρία πανεπιστήμια, το Θεσσαλικό Θέατρο, την Εθνική Λυρική Σκηνή που κάνει κι αυτή δράσεις, κι ενώ δεν το πιστεύαμε καθώς το «Τεχνοδρομώ» δεν είναι μια μεγάλη Οργάνωση βλέπουμε ότι πάει καλά, ότι το έχουν ανάγκη αυτό το πράγμα να οργανωθεί, να γίνει θεσμός, να ισχυροποιηθεί. Γιατί όσο περισσότεροι φορείς υπάρχουν σε ένα δίκτυο, τόσο πιο δυνατό είναι αυτό το δίκτυο και μπορεί να διεκδικήσει και από το κράτος και από χορηγούς. Είμαστε πολύ χαρούμενοι γι’ αυτό γιατί έχουμε μεγάλη ανταπόκριση, και έχουμε και πολύ αγωνία για την 6η Φεβρουαρίου, για την πρώτη μας συνάντηση. Θα υπάρξει ένα συντονιστικό όργανο και θα τρέξει από όλους τους φορείς.
Θέλουμε να μας κρατάτε ενήμερους για αυτή την δράση. Όσο πιο ισχυρό είναι ένα δίκτυο τόσο περισσότερο μπορεί να διεκδικήσει, ακόμη και για τις συνθήκες κράτησης εντός των φυλακών, έτσι;
Ναι βέβαια. Και τώρα είμαστε σε θέση να το κάνουμε γιατί φέτος έχουμε και μια δωρεά από το ίδρυμα Μαρτίνου, γιατί αλλιώς δεν θα ήταν εύκολο. Μας βοήθησαν και για την δράση μας στις γυναικείες φυλακές, αλλά και για την ίδρυση του Δικτύου.
Η δουλειά με τις ομάδες αυτές των ανθρώπων είναι αμφίδρομα ψυχοθεραπευτική, σωστά;
Ναι. Δεν ξέρω αν είναι ψυχοθεραπεία αλλά είναι μεγάλο γέμισμα, μια ανταλλαγή – όπως η ερωτική πράξη. Όταν ταυτίζονται δύο άνθρωποι, ο ένας παίρνει και ο άλλος δίνει. Όταν γίνεται σε τέτοιο περιβάλλον, με όλες αυτές τις αρνητικές συνθήκες, όπου η ανάγκη είναι μεγαλύτερη να συμμετάσχουν σε μια τέτοια διαδικασία οι κρατούμενοι, βάζεις κι εσύ παραπάνω από την ενέργειά σου, από τα συναισθήματά σου – και γίνεται κάτι μαγικό. Έτσι το βλέπω εγώ, που το πιστεύω και τόσο πολύ αλλιώς δεν θα το έκανα υπό τις παρούσες συνθήκες. Βγαίνω γεμάτος και αυτό αντισταθμίζει τα προβλήματα. Λες «μόνο και μόνο γι’ αυτό αξίζει». Έκανα επτά χρόνια περίπου θεατρικό εργαστήρι στον Φάρο Τυφλών Ελλάδος. Έβγαινα έξω και αναθεωρούσα απόψεις για την ζωή μου, για τις προτεραιότητές μου, αν γκρινιάζω για πράγμα που έχω συνηθίζει να γκρινιάζω. Είναι μια ερωτική πράξη, που πετυχαίνει, γιατί έρχονται και οι δύο πλευρές με τα καλύτερα. Βγαίνει ένα αποτέλεσμα σύνδεσης. Εγώ χαίρομαι γιατί βγάζω από τον κρατούμενο πράγματα που δεν θα έβγαζε υπό άλλες συνθήκες, αλλά και εκείνος χαίρεται γιατί τα έβγαλε από μέσα του, δεν το περίμενε ίσως ποτέ ότι θα το έκανε. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν γελούν ποτέ, και εκεί γελούν. Άνθρωποι που δεν αγαπούν, εκεί αγαπούν, ή που δεν αγγίζονται, και εκεί αυτό συμβαίνει, γι’ αυτό λέω είναι σαν ερωτική πράξη. Είναι μεγάλο κέρδος. Ο εθελοντισμός, από αυτή την άποψη, δεν είναι 100% ανιδιοτελής πράξη. Δηλαδή προσφέρεις κάτι στον άλλο, και όταν ο άλλος χαίρεται γιατί το είχε ανάγκη, τότε χαίρεσαι κι εσύ. Άρα κερδίζεις κι εσύ. Δεν παίρνεις κάτι από αυτόν, αλλά κερδίζεις. Μια πράξη τέτοια πάντα στις σχέσεις μας είναι ένα πάρε-δώσε, που αν πετύχει τότε πια είσαι ευτυχής, δεν θες τίποτα άλλο.
Εάν θέλετε να βοηθήσετε το «Τεχνοδρομώ» και τις δράσεις του, επισκεφθείτε την ιστοσελίδα και δείτε πώς μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί του: https://texnodromo.gr/pos-na-voithisete/
photos https://youbehero.com/gr/cause/technodromo, https://nevronas.gr/synenteyxeis/giannis-nikolopoylos-toy-technodromo-otan-enas-apaxiomenos-kanei-kati-dimioyrgiko-kai-kataxionetai-kai-cheirokroteitai-allazei-i-psychologia-toy/
