Θάνατος, είναι ο φόβος όλων.
Θάνατος, έχει τρία σκληρότατα πρόσωπα.
Θάνατος είναι όταν αλλάζουμε τόπο,
χάνουμε της ζωής μας τον παλιό τρόπο.
Το μέρος όπου ζήσαμε
τα πάντα που αγαπήσαμε
ξέρουμε πως δε θα βρεθούμε ποτέ ξανά,
στην παλιά, τη γραφική, για μας, τη γειτονιά.
Η θάλασσα, το χώμα, στις αγαπημένες διαδρομές,
θ’ αλλάξουν· θα δώσουν τη θέση τους, σε άλλες μη αγαπητές.
Τα νέα πρόσωπα πολλές φορές εχθρικά.
Καμία σχέση με τα παλιά, τα όμορφα, τα φιλικά.
Μετά όμως θα συνηθίσουμε,
και θ’ αγαπήσουμε,
ό,τι καινούριο συναντήσουμε.
Αυτός ο θάνατος πονάει.
Θάνατος είναι όταν ποτέ πια
δε θα ‘μαστε όπως παλιά.
Τα νιάτα θα ‘χουν φύγει·
άσπρα θα ‘ναι τα μαλλιά.
Η νεανική αισιοδοξία
θα γίνει μια φοβερή γεροντική ανία.
Ο ήλιος ποτέ δε θα ‘ναι φωτεινός
ακόμη και την άνοιξη θα ‘ναι ο καιρός μουντός.
Μετά όμως θα συνηθίσουμε,
και θ’ αγαπήσουμε,
ό,τι καινούριο συναντήσουμε.
Αυτός ο θάνατος πονάει.
Αλλά ο θάνατος του σώματος,
ο μόνος που σε παίρνει μακριά,
ο πιο σκληρός και δυνατός.
Δε θα σε ξαναδεί ζωντανός κανείς,
ο θάνατος αυτός σε παίρνει αργά ή νωρίς.
Αυτός ο θάνατος τελειώνει;
Έτσι πιστεύει το πλήθος του λαού.
Όμως κανένας δε μας τελειώνει πραγματικά,
κι ο «τελικός» σβήνει μόνο την εξουσία
που βασιλεύει πάνω μας, η θνητή ζωή.
Ο θάνατος αυτός είναι η μεγάλη αλλαγή,
που εμείς εδώ δεν μπορούμε να γνωρίζουμε
λεπτομερώς.
Γι’ αυτό και τη φοβόμαστε
και πιστεύουμε πως είναι το τέλος.
Όμως ο άνθρωπος θα ζήσει για πάντα!
(Αυτό το γράφουν οι γραφές των θρησκειών
– γνωρίζουν οι σοφοί).
Χωρίς να έχει ποτέ ξανά σχέση, με τη θνητή ζωή.
Ζήτω η αιωνιότητα! Με μία καινούρια αρχή.
photo Image license by freepik.com
