Τις νύχτες οι ουρανοί ελευθερώνουν
την ανάσα τους,
γοητευμένοι από τ’ αστέρια των ονείρων σου,
εισπνέουν τη πνοή σου και νιώθουν
πόσο όμορφη είσαι.
Το δειλινό στάζει κόκκινο στου σύννεφου
τα μάτια ,
ματώνει ερωτικά το βλέμμα του,
ερεθίζει το λιόγερμα με τις ελπίδες της οργής,
η φωτιά που φουντώνει στο αίμα σου
την αλήθεια αποδεσμεύει,
πόσο όμορφη είσαι.
Την αυγή,
το φως σου από του Παρθενώνα
το ιερό διαχέεται,
ραίνει με το κάλλος σου τον κόσμο,
οι πόθοι ξυπνούν,
η σκέψη γίνεται ορμή,
η τέρψη στη πηγή της επιστρέφει,
τα πάθη αγριεύουν,
η γλύκα των φιλιών σου τα μερώνει,
τραγουδώντας
πόσο όμορφη είσαι
Η άνοιξη λατρεύει την καλλιγραφία
του κορμιού σου,
με των μουσών τις υμνωδίες
θεώνει μυστικά, τους αφιερωμένους
στα άδυτα της έκστασης σου, μύστες,
δίνει υπόσταση στο θαύμα,
τα ρίγη των ψίθυρων σου αρώματα στάζουν
στων λουλουδιών τα δάκρυα ,
η πυγολαμπίδα σε λαμπυρίσματα μετουσιώνει
την χαρά της.
το αηδόνι εξευμενίζει την ασχήμια του
μετέχοντας σε ουράνιες μελωδίες,
η θύελλά ερωτεύεται της φλόγας σου,,
ψάλλει η καρδιά σου με κατάνυξη τον ύμνο
της αγάπης ,
πόσο όμορφη είσαι
Ο χρόνος καμπυλώνει το κορμί του
την ομορφιά σου να πλανέψει,
παγιδεύεται από την έλξη της
και ανατρέπει τους κατεστημένους
των προσδεμένων του νόμους ,
το σύμπαν χάνει από το γέλιο σου
την αυταρέσκεια του,
λυγίζει ο θάνατος, τον καθηλώνει
η γαλήνη της ψυχής σου,
τρέμει τον γνόφο του
και εκλιπαρεί τον καθαρμό,
η νύχτα της αστραπής το βρέφος
κυοφορεί,
καινούρια μέρα να γεννήσει,
το ικρίωμα ψυχορραγεί αιωρούμενο
στον βρόχο των κριμάτων του,
η λαιμητόμος πνίγεται στων θυμάτων της τις οιμωγές,
στον Καιάδα η ισότητα ιερουργεί .
η αναρχία απορεί
πόσο όμορφη είσαι.
Ο ήλιος αδρανεί όταν θηλάζει
τις ρώγες των χυμών σου,
από των χειλιών σου τις θηλές
όταν ηδονή αναβλύζει
εισρέει το πνεύμα σου στο σώμα του,
τον κόσμο να υφάνει ,
η θάλασσά αρμενίζει στο κοίταγμα
του γλάρου,
η ντροπή μερώνει τα ένστικτά,
να ήξερες πόσο όμορφη είσαι.
photo cocoparisienne, https://pixabay.com
