Φορές που η ελευθερία περιορίζει.
Έλεγες.
Στιγμή δεν σε πίστεψα.
Η ελευθερία εξ ορισμού απελευθερώνει.
Πώς μπορεί το αντίθετο να ισχύει;
[Αναρωτιόμουν.]
Ώσπου αδόκητα εντελώς σε χίλια μικρά κομμάτια έσπασες
χρυσός εδώ,γυαλί εκεί,μέχρι και βελούδο μπορντώ βρήκα.
Τα πιο λαμπυριστά κομμάτια μάζεψα
Κι έχτισα τη φυλακή μου με τα υλικά της χαμένης σου ελευθερίας.
Όλα ορθά τα υπολόγισα,με ακρίβεια μαθηματική
ως και παράθυρο έφτιαξα,τόσο δα μικρό και λευκό
το πιο λευκό που έχεις δει ποτέ.
Από κει θα δραπετεύω για να συναντώ
τον Αργύρη,την Κατερίνα,τον Νίκο
τον λίαν αγαπημένο μου Αλμπέρ…
Τη συντροφιά τους σα χορταίνω
πάλι πίσω θα επιστρέφω.
Παράθυρο όμοιο με κλειδί.
Κι εγώ δέσμιος και δεσμοφύλακας μαζί.
Μα σαν πήρα απόφαση στη βελούδινη αγκάλη της φυλακής μου
να στριμωχτώ,
συνειδητοποίησα πως
έσπασες προτού σε ρωτήσω.
Χωρίς καθρέπτη,ποιος θα με ακούει τώρα;
Ανασταίνονται τα σπασμένα είδωλα;
Κλείνω τα μάτια και ονειρεύομαι.
Σε χρόνο λευκό,το πιο λευκό που έχεις δει ποτέ.
photo Matthieu_Gtn, https://pixabay.com






















