Δυο φτερά χελιδονιού, Τα ύψη αγκαλιάζουν.
Κλείνουν το πρώτο ραντεβού, Τον ουρανό θαυμάζουν.
Δυο φανταράκια αμούστακα,
Τη χλαίνη τους υφαίνουν.
Στ’ άγρια φαράγγια τ’ άβατα,
Στον πόλεμο πηγαίνουν.
Τρελή χαρά στα γαλανά, Τυλίγει την ψυχή τους.
Σαν πύραυλος ο αρχιτέκτονας, Κουκίδα η ύπαρξή του.
Έτσι μαγεύει η ζωή, Σε δρώμενα ελκυστικά.
Με θαλπωρή την άνοιξη, Σε μαγικά πεντάγραμμα.
Μας ταξιδεύει η ζωή, Με τις δικές της ρότες.
Πότε χαράζει μια αυγή, Πότε μας κλείνει πόρτες.
Έτσι μ’ αφύπνισε η ζωή, Σε λήθαργο μην πέσω.
Γιατί περνάει σαν αστραπή Κι αλαφιασμένη τρέχω.
Έτσι με ζύμωσες ζωή, Χωρίς μαγιά και πρόσθετα.
Της καλοσύνης αιχμάλωτη, Μες της ζούγκλας τα θεριά
photo TheOtherKev, https://pixabay.com






















