Ο Κρόνος λένε κάποτε έτρωγε τα παιδιά του
Κι’ ο Νάρκισσος εκόμπαζε βλέποντας τη σκιά του
Πολύχρωμος και λαμπερός φαεινότερος Ηλίου
Με IQ Φασίολου κι’ ύφος Καρδιναλίου
Μαύρο καπέλλο ημίψηλο βιτσούλα και κολλάρο
Σ’ενα Γαΐδουρομούλαρο που έσερνε και κάρο
Πεζεύων ήρθε στο μαντρί και χαιρετών τα πλήθη
“Δοξάστε με” ανεφώνησε και εις λυγμούς ελύθη
“Εγώ ειμ’ εγώ κι’ εσείς εγώ και πάντα εγώ για μένα
Θνητός ποτέ δεν έκαμε όσα έχω καμωμένα
Γνωρίζω για Πολιτική Τέχνας και Επιστήμη
Χρυσό σμιλεύω την αυγή μεσάνυχτα το ασήμι
Και τώρα που πορεύομαι στα Μαρμαρένια Αλώνια
Εκεί που συντροφιάζονται Αρχόντοι από Σαλόνια
Τα πρόβατα και το μαντρί στιγμή δεν θα ξεχάσω
Όλα τα πλούτη είστε εσείς και τρέμω μην σας χάσω”
Πέσαν τα πλήθη καταγής σ’ ευλαβικό προσκύνημα
Μόνο δυό τρείς γελάσανε …και τρέξαν για κατούρημα
photo Icsilviu, https://pixabay.com























