Σκέψεις για την ταυτότητα, τη μνήμη και τη ζωή ανάμεσα σε δύο πατρίδες  

Πέρασε το Πάσχα, ήρθε η Πρωτομαγιά, περιμένουμε το καλοκαίρι και η ζωή συνεχίζεται.

Και κάθε χρόνο, σχεδόν ευλαβικά, επαναλαμβάνουμε τα ίδια τελετουργικά. Ένα έργο χιλιοπαιγμένο. Χωρίς ανατροπές. Με γνωστό τέλος.

Τρέχουμε να αγοράσουμε τα απαραίτητα, να μαγειρέψουμε, να προλάβουμε. Να βρούμε τη σωστή λαμπάδα, να πετύχουν τα κουλουράκια, να βάψουμε αυγά την

«σωστή» μέρα. Να είμαστε στον Επιτάφιο, στην Ανάσταση, στο τραπέζι της Λαμπρής. Και αν το δει κανείς απ’ έξω, μοιάζει με ένα γαϊτανάκι υπερκατανάλωσης και άγχους. Μια τρέλα που όμως έχει λογική μόνο σε εμάς.

Γιατί το κάνουμε;

Είναι η θρησκεία; Ίσως. Αλλά αν είμαστε ειλικρινείς, οι περισσότεροι από εμάς στεκόμαστε έξω από την εκκλησία, περιμένοντας να ακούσουμε το «Δεύτε λάβετε φως».

Είναι η οικογένεια; Ίσως. Αλλά πόσα τραπέζια δεν κατέληξαν σε καβγάδες, σε αμήχανες σιωπές, σε σχόλια που πληγώνουν;

Κι όμως… κάθε χρόνο επιστρέφουμε.

Ίσως γιατί, ειδικά για εμάς που ζούμε μακριά από την Ελλάδα, όλα αυτά είναι ένας αόρατος ομφάλιος λώρος. Μια σύνδεση με κάτι που φοβόμαστε να χάσουμε.

Αλλά ούτε αυτό φτάνει να το εξηγήσει.

Η αλήθεια, νομίζω, είναι πιο ήσυχη. Πιο βαθιά. Είναι στη στιγμή που ανάβεις τη λαμπάδα σου από έναν άγνωστο και, για ένα δευτερόλεπτο, δεν είστε ξένοι. Είναι στην αγωνία να φτάσει το φως ζωντανό στο σπίτι. Είναι στο γέλιο όταν τσουγκρίζουν τα αυγά, στα ποτήρια που υψώνονται, στα χέρια που ενώνονται στον χορό.

Είναι η μνήμη. Μετράμε τη ζωή μας με Πάσχα. Όπως κάποτε τη μετρούσαμε με καλοκαίρια και παγωτά. Και πάντα υπάρχει εκείνο το Πάσχα στο χωριό, πραγματικό ή φανταστικό, δικο μας η δανεικο, που μας θυμίζει ποιοι είμαστε ή ποιοι θα θέλαμε να είμαστε.

Και έτσι, ακόμα κι αν έξω βλέπουμε χιόνι αντί για γιασεμί, ακόμα κι αν τα παιδιά μας μιλούν σπαστά ελληνικά, ακόμα κι αν κάτι αλλάζει…εμείς συνεχίζουμε.

Γιατί, βαθιά μέσα μας, ξέρουμε να χαιρόμαστε τη ζωή. Γιατί είναι μία. Και γιατί πάντα ελπίζουμε σε μια Ανάσταση, σε μια επανένωση, σε μια αυλή κάτω από μια κληματαριά, όπου θα ξαναβρεθούμε με αυτούς που αγαπάμε. Και στο ράδιο θα παίζει ελληνικά.

Απόσπασμα και θεματική έμπνευση από το βιβλίο

«It’s All Greek to Me» της Angelica Antonakis.

photo leobick, https://pixabay.com