Η κριτική που τελευταία δεχόταν ο Ερντογάν από την αντιπολίτευση και εθνικιστικούς κύκλους για μείωση της γεωπολιτικής και επιχειρησιακής δυναμικής του παράνομου δόγματος-αφηγήματος της «Γαλάζιας Πατρίδας», τον ώθησε να πάρει αποφάσεις και μέτρα που ενδεχομένως να αποβούν επικίνδυνα και καθοριστικά για την αρχιτεκτονική ασφάλειας στην περιοχή του Αιγαίου.
Έτσι ξαφνικά παρουσιάστηκε το οργανωμένο σχέδιο της Τουρκίας , με συντονισμό και σιγοντάρισμα εθνικιστικών κύκλων και των πρόθυμων και ελεγχόμενων ΜΜΕ, η πρόθεση της κυβέρνησης Ερντογάν να καταθέσει εντός του Ιουνίου νομοσχέδιο, που επιχειρεί να προσδώσει νομική υπόσταση στο δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», για να κάνει το Αιγαίο θάλασσα ειδικού επιχειρησιακού καθεστώτος, όπου κάθε δραστηριότητα θα προϋποθέτει τη δική της άδεια. Το νομοσχέδιο δεν αποτελεί μια αποσπασματική πολιτική κίνηση, αλλά μεθοδευμένη και καλά σχεδιασμένη επιθετική πολιτική, που αποσκοπεί στην κυριολεξία υφαρπαγή μιας θαλάσσιας περιοχής, που ανήκει σε άλλους και είναι παγκόσμιο παράδοξο. Η πρόθεση αυτή του Ερντογάν είναι στην πράξη μια επιθετική ενέργεια, ένας ασύμμετρος υβριδικός πόλεμος, που εδώ απαιτείται άμεση και σκληρή αντίδραση, γιατί αν περάσει έτσι, τότε η Ελλάδα θα έχει υποστεί καθοριστική και μοιραία ήττα, μια κατάσταση που δεν θα έχει επιστροφή.
Η «Γαλάζια Πατρίδα» δεν είναι ναυτικό δόγμα, αλλά μια αρχιτεκτονική ελέγχου. Η Άγκυρα παρουσιάζει τη «θαλάσσια ζώνη ειδικού καθεστώτος» ως τάχα μου Διεθνές Δίκαιο. Είναι όμως ο «Νόμος της Περιμέτρου», μια παράνομη τουρκική χαρτογραφία που μετατρέπεται σε διοικητική εξουσία στις θαλάσσιες περιοχές πέριξ αυτής και αυτή η εξουσία σε έλεγχο και εντολές που εκτείνονται στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο. Ένα κράτος εκτός της UNCLOS (Του Συμφώνου για το Δίκαιο της Θαλάσσης) που δεν αποδέχεται , δεν έχει κανένα δικαίωμα να νομοθετεί αυθαίρετα για τις θαλάσσιες ζώνες. Δεν γίνεται η Τουρκία από τη μία να απορρίπτει το Δίκαιο της Θάλασσας και έπειτα να επιβάλλει ένα θαλάσσιο καθεστώς κατασκευασμένο από την ίδια, στην Ευρώπη, στο ΝΑΤΟ και στους γείτονές της.
Το Αιγαίο δεν είναι τουρκικός διοικητικός χώρος, η ανατολική μεσόγειος δεν είναι παράρτημά της. Φαίνεται ότι η ανοχή μας στο τουρκολιβυκό μνημόνιο, δημιούργησε στην Τουρκία την ψευδαίσθηση ότι η παρανομία δεν έχει κόστος. Η Τουρκία κατάλαβε ότι με τον στρατιωτικό καταναγκασμό, μπορεί να επιβάλλει μια παράνομη χαρτογραφία και να επιβιώσει. Τώρα θέλει με αυτή την χαρτογραφημένη φαντασίωση να ελέγξει, να αρπάξει και τέλος να υφαρπάξει και να κυβερνήσει. Και εδώ έρχονται οι ευθύνες των ελληνικών κυβερνήσεων, που έχουν «εκπαιδεύσει» έτσι την Τουρκία, δια της αδράνειας και της αφωνίας, να συμπεριφέρεται ως αρπακτικό. Και αναφερόμαστε για την Ελλάδα, γιατί η Ευρώπη της αλληλεγγύης και της υποστήριξης των δικαίων ενός κράτους-μέλους της Ε.Ε. δεν αντιδρά, αφού διαπιστώνει ότι το κράτος – θύμα της Τουρκίας δεν αντιδρά έντονα, δεν προβάλει αντιρρήσεις, δεν επικαλείται το μόνο δικαίωμα των αδυνάτων να εισακουστεί το δίκαιό των και να επιβάλλει στην Ε.Ε. να δράσει, είναι το «δικαίωμα της αρνησικυρίας», κοινώς Veto, στα προγράμματα που έχουν σχέση με την Τουρκία. Θα πρέπει η Τουρκία να βρει κόστος σε πολλούς τομείς, στο νομικό, Νατοϊκό, διπλωματικό, οικονομικό, επιχειρησιακό τομέα για να ανακοπεί ο αυθαίρετος και επικίνδυνος αναθεωρητισμός της.
Θα πρέπει, παρά τα φαιδρά επιχειρήματα των «εγχώριων τουρκολάγνων και συνειδητών νενέκων» να αντιδράσει τώρα πριν να ψηφισθεί το τουρκικό έκτρωμα, που απειλεί την ακεραιότητα της πατρίδας μας. Το επιχείρημα πρώτα να δούμε και μετά να αντιδράσουμε είναι στάση υποταγής και παράδοσης. Η Ελλάδα πρέπει να αντιδράσει τώρα και μάλιστα σε έντονο ύφος και με πράξεις επί του πεδίου. Πρώτα, να αφήσει να εννοηθεί ότι είναι έτοιμη να ασκήσει το αναφαίρετο δικαίωμά της ότι είναι έτοιμη να αυξήσει τα χωρικά της ύδατα από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια. Ήδη έχει έτοιμους τους χάρτες με τις γραμμές βάσεως στις ακτές μας και το κλείσιμο των κόλπων έως 24 ναυτικά μίλια και την ημέρα που η Τουρκία θα φέρει προς ψήφιση το «νομοσχέδιο της υλοποίησης της γαλάζιας πατρίδας», η Ελλάδα ψηφίζει την ανακήρυξη της επέκτασης των χωρικών μας υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια και ανακηρύσσει ΑΟΖ με την αντικρυστή της χώρα, ως έχει κάθε δικαίωμα.
Παράλληλα, θα πρέπει να προβεί και στις παρακάτω ενέργειες:
Α. Διεθνοποίηση της αναθεωρητικής πρόθεσης της Τουρκίας, όπως «ευγενώς και λεπτομερώς» μας ενημέρωσαν τα τουρκικά ΜΜΕ, με ενημέρωση της Ε.Ε., του ΝΑΤΟ και του Σ.Α./ΟΗΕ για τις προθέσεις της Τουρκίας, ενημερώνοντας ότι η Ελλάδα θα ασκήσει το δικαίωμα της αρνησικυρίας σε ότι έχει σχέση με την Τουρκία.
Β. Αποδόμηση των τουρκικών επιχειρημάτων για τις γκρίζες ζώνες και τα 152 νησιά που αμφισβητεί την κυριότητα των και διεκδικεί η Τουρκία και να αναφερθούμε στο άρθρο 12 και 16 της Συνθήκης της Λοζάνης, όπου τα δικαιώματα της Τουρκίας στις θαλάσσιες ζώνες στο Αιγαίο είναι 3 μίλια από τις ακτές της και το υπόλοιπο δυτικά των 3 μιλίων ανήκει στην Ελλάδα και η Τουρκία το έχει υπογράψει. Ακόμη σε ότι αφορά την στρατικοποίηση των νήσων να απαντούμε συνεχώς με το άρθρο 51 του Χάρτη του ΟΗΕ:
«Άρθρο 51. Καμιά διάταξη αυτού του Χάρτη δε θα εμποδίζει το φυσικό δικαίωμα της ατομικής ή συλλογικής νόμιμης άμυνας, σε περίπτωση που ένα Μέλος των Ηνωμένων Εθνών δέχεται ένοπλη επίθεση, ως τη στιγμή που το Συμβούλιο Ασφαλείας θα πάρει τα αναγκαία μέτρα για να διατηρήσει τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια»
Γ. Διατήρηση ισχυρής αποτρεπτικής παρουσίας στο Αιγαίο, με αναφορά στην υπεράσπιση των εθνικών κυριαρχικών μας δικαιωμάτων με όλα τα προβλεπόμενα νόμιμα μέσα, μηδέ εξαιρουμένης της χρήσης στρατιωτικής βίας όταν παραβιασθούν.
Δ. Διαμόρφωση με συναίνεση όλων των πολιτικών σχηματισμών της χώρας μιας σταθερής εθνικής στρατηγικής με απόλυτα συνέπεια και συνέχεια σε οιαδήποτε κυβέρνηση.
Θα πρέπει όλοι να καταλάβουμε ότι είμαστε στην κρίσιμη πλέον περίοδο, που οιαδήποτε υποχώρηση ή υποχώρηση έστω κατ’ ελάχιστον των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, προς χάριν της ειρήνης στην περιοχή, όπως ο εσμός του εγχώριου «τουρκικού λόμπι» το έχει αναγάγει σε πρωταρχικό δήθεν δίλλημα επιβίωσης του έθνους, «τι θέλετε, πόλεμο να κάνουμε;». Ο Νόμος αυτός αν ψηφισθεί χωρίς τις καταλυτικές αντιδράσεις και ενέργειες μας, θα αποτελέσει την απαρχή των εθνικών παραχωρήσεων και της μείωσης εθνικής κυριαρχίας και ελάττωσης του εθνικού χώρου που θα συνεχίζεται στο μέλλον με το αδηφάγο θηρίο που συνορεύουμε να γίνεται συνεχώς περισσότερο απαιτητικό, διεκδικητικό και αναθεωρητικό, έως την υλοποίηση του σκοπού του, την δημιουργία της Ελλάδος κράτους υποτελούς, υπό τον έλεγχο και την δικαιοδοσία της Τουρκία για παν ότι γίνεται στο Αιγαίο, με τελικό σκοπό να καταστούμε σύγχρονο «Βιλαέτι» της οραματιζόμενης από τους τούρκους εθνικιστές, της νέας τουρκικής νεο-οθωμανικής ηγεμονίας στην Αν. Μεσόγειο και το Αιγαίο.
Και το Casus Belli θα ψελλίσουν κάποιοι κάτωχροι από τον φόβο τους, μη σκεπτόμενοι ότι οι Ε.Δ. της πατρίδας μας που συντηρούνται από το αίμα του Ελληνικού λαού, δεν προορίζονται για τις παρελάσεις, αλλά για την διατήρηση της άμυνας και της ασφάλειας της πατρίδας. Σε αυτούς να απαντήσουμε με τα λόγια του μεγάλου στρατηγού του Αγώνα, Θεόδωρου Κολοκοτρώνη: «Φωτιά και Τσεκούρι στους Προσκυνημένους».
Photo Από Michail Angelos Georgoulas – Έργο αυτού που το ανεβάζει, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=192021139, https://el.wikipedia.org/wiki/
