Τι γυρεύω εδώ;Σ' αυτής της δυστοπίας την έκρηξη;Τόσοι αυτοχριζόμενοι ενάρετοιτριγύρω...Κυκλοφορούντες μετά κλάδων και Βαΐων,υπεράνω πάσης υποψίας,με ύφος εκατό καρδιναλίων!Ενδεδυμένοι το σχήμα της κολακείας,στο χάος μίας διαρκούς αμφιθυμίας,υπηρετούν αφεντάδες...

Χείλη,απ' αχάτη της φωτιάς.Ρίγος υγρό,πυρακτωμένο.Στου μπακιρένιου φεγγαριούτο τάσι,δυο στάλες μάτια μεθυσμένα.Έν' αδηφάγο στόμα,πεινασμένο,ορέγεται το μίσχο του λαιμού σου,τον αβρό.Στήθη,ροδάμια γιασεμιού ολόρθα.Χυμώνει η φλέβαστου κορμιού σου την αφή.Στην προσμονή...

Ω! Χώρα μου περήφανη,πώς σ' έχουν καταντήσει;Πόρνη περιφερόμενη,που έχει φαληρίσει! Σκισμένα τα φουστάνια σου,παπούτσια μπαλωμένα,φτηνά τα μισοφόρια σου,τα δόντια σου πεσμένα... Τ' ασημικά σου κλέβουνεκαι άδειασ' η ποδιά σου,κατάμουτρα σε φτύνουνε,τα ίδια τα παιδιά...

Εκεί, που η πέτρα στάζει πεθυμιά απ' το στόμακι είν' ποτισμένο απ' τον ιδρώτα μου το χώμα. Εκεί, που τρέχ' ο λογισμός και ξαποσταίνει,που νιώθω και νογάω τη γη μου ν' ανασαίνει. Εκεί, που ψέλλισα τα πρώτα μου τα λόγιακαι δεν υπήρχαν στη ζωή μου τα ρολόγια! Εκεί, που...

Εδώ, ανάμεσα στα σπίτιαμε το λουλακί στο βλέμμα,π' αγναντεύουν το πέλαγο,είναι που δίδαξε τ' αλφάβητο το Φως!Τούτην τη θάλασσα την μπούχισ' ο Θεός,μ' όλου του ζαφειριού το γαλανόκαι τ' ουρανού το χρώμα!Εδώ, γονατίζει το σύμπαν!Εδώ, που δεν θα μάθεις ποτέτι ψιθυρίζουν...

Κι αφού σιγούρεψα χαμένο να μην πάειτων αναφιλητών το δάκρυ.Στην ηδονή της αντοχής παραδομένη,συγχώρεσης αντίδωρο σαν πήρα.Αφού επέδειξα διαγωγή κοσμία,μ' ένα τρισάγιο επουλώνω τις πληγές μου.Εκείνες που δεν θέλησα να δείξω...πως είμαι δυνατή για ν' αποδείξω!Τώρα...

"Μετά το Θεό μου, Εσύ!" Σε τούτην την ευλογημένη γη,πώς επιτρέψαμενα εθιστούν τα μάτιαστην ασχήμιακαι στο θάνατο;Στην όρφνηπώς κυρίαρχος να γίνει;Μα, ήγγικεν η ώρα!Να εξορίσουμε το σκοτάδι!Πριν μας εκδικηθεί το φως!Το δικό σου Απολλώνιο Φως!Που ξεπηδάμέσ' απ' τις...

Ευτυχώς, υπάρχει η Ποίησηνα φεγγαροδένει τις νύχτες,να λύνει τις ανατολές!Φως ιλαρό να ξεχύνεται,απ΄ τις πύλες της Εδέμκαι να λούζει το λυσίκομο σύμπαν!Μ΄ έρωτος ελιξίριακι αγάπης ιάματα,στο μεδούλι να ρέει!Ευτυχώς, υπάρχει η Ποίησηνα διαβάζει κάτι κι ο Θεόςστον...

Μορφή λιτή,αρχαιοπρεπής!Καρυάτις, δωρικής κοπής.Κάλλος ασύγκριτο!Πνεύμα ελεύθερο!Καθάριο βλέμμα,βλέφαρα στιλπνά!Εβένινα μαλλιά.Τέχνης ιέρεια, φωτεινή.Βαθιά, εκφραστική φωνή.Εικόνα του πολιτισμούκαι της Ελλάδας όπου γης!Στάθηκαν δίπλα σου,"Ανθρωποι, άνθρωποι",τόσοι...

Αστρολουσμένη, Ορσηίδος κόρη, της θάλασσας και του ήλιου ερωμένη, της Μεσογείου δαντελένια πλώρη, αρχόντισσα της πέτρας παινεμένη! Φιλοσοφίας κι επιστήμης μήτρα, από σελήνης οίστρο γεννημένη, του αμπελιού και της ελιάς η φύτρα, στου ζέφυρου τη σκάφη ζυμωμένη. Της...