Πρώτο μου ποίημα το φως μιας λάμπας ηλεκτρικής σε μια ανηφοριά, που τρεμοσβήνει. Είχε ξεκόψει από όλους, μοναχική, κι ας ζούσε με πολλούς. Κοιμόταν νωρίς το πρωί. Ξυπνούσε, όταν το σκοτάδι άγγιζε τα γυάλινα, διάφανα μάτια της, που καθρέφτιζαν τις γειτονιές του κόσμου....
Μαρία Δρογγίτη
ΕΓΩ, Η ΓΥΝΑΙΚΑ
Σήμερα έχω τη γιορτή μου. Με τον ερχομό της άνοιξης, με τις πρώτες λιακάδες. Ανοίγουν νέοι δρόμοι, ακούγονται δυνατές οι φωνές Μαλακώνουν οι παλιές πληγές, ατενίζοντας το βάθος του ουρανού. Ανοίγω τα παράθυρα της μνήμης, για να μην ξεχνιόμαστε από τις...
Τα παλιά σπίτια ξεχνούν
Σκόνη ξεθωριάζει χαμόγελαΑραιώνουν οι σκιές στα παράθυραπου χάσκουν αμίληταΟ κισσός αγκαλιάζει ξεχασμένες ζωέςΚαι το φεγγάρι κοιμάταισε αόρατες αγκαλιέςΟι φωνές μακραίνουν, μακραίνουνκαι χάνονταιΜόνο κάποιες χειμωνιάτικες νύχτες θυμούνταιΣκληρός βοριάς με παγωμένα...
Έχει παρακολουθήσει περιοδικά επιμορφωτικά σεμινάρια και έχει συμμετάσχει σε πανελλήνιους διαγωνισμούς μαθητικού θεάτρου και φεστιβάλ μαθητικού θεάτρου. Αρθρογραφεί σποραδικά στα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα σχολιάζοντας εκπαιδευτικά θέματα.
Διετέλεσε ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος του Συνδέσμου Φιλολόγων Ναυπακτίας από το 2011 έως το 2017 με ενεργή συμμετοχή στις πολλαπλές δράσεις του Συνδέσμου.Διοργάνωση συνεδρίων,σεμιναρίων,παρουσιάσεις βιβλίων,αφιερώματα . Επίσης οργάνωση και παρουσίαση πολιτιστικών εκδηλώσεων όπως Τα Μάρμαρα του Παρθενώνα, Τα Αρχαία Θέατρα της Αιτωλοακαρνανίας, Αφιερώματα στο Δ.Σολωμό, Μ.Χατζιδάκη κ.λ.π, Ανέβασμα σχολικών θεατρικών παραστάσεων....)
Έχει συμετάσχει με εισηγήσεις σε δώδεκα διεθνή και πανελλήνια επιστημονικά συνέδρια σχετικά με τη δημιουργική γραφή , το σχολικό θέατρο και άλλα εκπαιδευτικά θέματα.
Σποραδικά έχει αναρτήσει ποιήματά της στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.Το βιβλίο ΚΑΡΑΒΙΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ είναι η πρώτη ποιητική της συλλογή.
Μαρία Δρογγίτη
ΦΩΣ
Πρώτο μου ποίημα το φως μιας λάμπας ηλεκτρικής σε μια ανηφοριά, που τρεμοσβήνει. Είχε ξεκόψει από όλους, μοναχική, κι ας ζούσε με πολλούς. Κοιμόταν νωρίς το πρωί. Ξυπνούσε, όταν το σκοτάδι άγγιζε τα γυάλινα, διάφανα μάτια της, που καθρέφτιζαν τις γειτονιές του κόσμου....
ΕΓΩ, Η ΓΥΝΑΙΚΑ
Σήμερα έχω τη γιορτή μου. Με τον ερχομό της άνοιξης, με τις πρώτες λιακάδες. Ανοίγουν νέοι δρόμοι, ακούγονται δυνατές οι φωνές Μαλακώνουν οι παλιές πληγές, ατενίζοντας το βάθος του ουρανού. Ανοίγω τα παράθυρα της μνήμης, για να μην ξεχνιόμαστε από τις...
Τα παλιά σπίτια ξεχνούν
Σκόνη ξεθωριάζει χαμόγελαΑραιώνουν οι σκιές στα παράθυραπου χάσκουν αμίληταΟ κισσός αγκαλιάζει ξεχασμένες ζωέςΚαι το φεγγάρι κοιμάταισε αόρατες αγκαλιέςΟι φωνές μακραίνουν, μακραίνουνκαι χάνονταιΜόνο κάποιες χειμωνιάτικες νύχτες θυμούνταιΣκληρός βοριάς με παγωμένα...



