Περασμένα μεσάνυχτα –κι ανοίγουν οι αποστάσεις των ελπίδων. Ψηλά στο καμπαναριόκεντούν τα κοριτσόπουλαμε χρυσή κλωστή τον ουρανό·μπλαβιά με άπειρο φεγγάριτα γυάλινα γοβάκια της Σταχτοπούταςτραγουδώντας: «αύριο, ίσως αύριοτα όνειρα θα γίνουν συνήθειακι ο ήχος της...

Μου πήρε χρόνια να δεχτώτη ζώσα ζωή όπως είναι·να δεχτώ τις μέρες απόλυτεςμε ιστορίες απλές,με αμφιβολίες ασύλληπτεςκαι να κινούμαι δίχως τέλοςμε ποιητικούς ανασασμούςόλο και πιο πολύ, όπως ο ήλιοςπροβάλλει σταθερός απ’ το πρωίστεφανώνοντας τις απουσίες αγαπημένων....

Απόψε ζωντανεύουν τ’αγάλματα Και βγαίνουν έξω απ΄τα μάρμαρα Πατώντας σιωπηλά στα λασπώνερα Σαν άτυπο ευχαριστήριο στη ζωή. Κάποτε δραπετεύουν κι οι ψυχές Με βήματα αυριανά παρμένα από τον Άδη Εκείνων που προσπαθούν να εξασφαλίσουν Τη μεταγραφή τους στην ομάδα της...

Πνοές ανέμου Καλπάζουν με τ’αλογάκια της Παναγιάς. Σκέψη πρώτη και σκέψη τελευταία Πηγάζουν μέσα απ’τα αποσιωπητικά Γιατί πάντα το υλικό της μνήμης Είναι φτιαγμένο από πέτρα και σύννεφο Σαν τις απίθανες μέρες των χελιδονιών. Μια τετραγωνική ρίζα αρχαίας νύχτας...