Η τελευταία κραυγή Ο έρωτας πάσχει κάθε που σταυρώνεται στη γη η   ενσάρκωση του, η γυναίκα σταυρός της η  προκατάληψη, σταυρωτές η δύναμη με αρωγό τη βία, καρφιά η υποταγή και ο φόβος από τις πληγές της αναβλύζει, αίμα νεκρό και ψυχή ουδέτερη, θάνατος στη θηλυκότητα...

Το βλέμμα που κρύβεται στην ομορφιά της ψυχής σου, το πάθος που υπογραμμίζει την ηδονή στο κορμί σου, η ανάσα που απεικονίζει την αγάπη στο σώμα σου, τα μάτια που διαπερνούν το θάνατο είναι οι πηγές της ευτυχίας    του ιερού  κόσμο μου σου.   Το αίμα που ραίνει...

Υπάρχεις, στο λυτρωτικό χορό της ευτυχίας, στη μαγεία των οραμάτων του ονείρου, στου φιλιού την εωθινή εξαύλωση, στων χειλιών το εκστατικό επίχρισμα   στις εκβολές των δακρύων στο στόμα, στους  ερωτικούς της άνοιξης ανασασμούς, στις ηδονικές του κορμιού αναζητήσεις....

Ο  διάλογος του έρωτα με το κορμί   ποτίζει  με  λαγνεία το φιλί , ωθεί την ηδονή  στην  αναρχία , ανασταίνει την ευτυχία στο σώμα,   εκτοξεύει  την επιθυμία στ’ αστέρια.   Τ’ αστέρια είναι οι έμπυρες ζωές των  ανθρώπινων ψυχών,    που δραπέτευσαν από τον τάφο...

Καρφώνω τη λέξη μου στο στίχο ριγούν τα γράμματα, σφαδάζει το κορμί της. Ανοίγει η γραφή μου  τη καρδιά της αναβλύζει  ευλογία και  σκοτάδι .    Από το κεντημένο της  πλευρό ρέει  αίμα και  πνοή   Το αίμα   είναι το νόημα της λέξης, Κακοποιημένο, συχνά,   από  το...

Άνοιξα τη ψυχή μου στη αρμονία, των οσιωμένων  από τον έρωτα δακρύων σου, το άρωμα της σκιάς σου τη ζωή μου με κάλλος  και αγάπη να υφαίνει, τα ανέραστα φιλιά να σκοτώνει, που εξαπατούν το πόθο, νοθεύουν  τα ένστικτα του πάθους,  νεκρώνουν  τις  τέρψεις  του κορμιού ,...

Ψυχή, Απορροή της ουσίας του θείου, Αρχή της ανάσα του αιώνιου, Πύλη μετάβασης στο επέκεινα, Αποκάλυψη των λαθών της δημιουργίας, Επώαση της ηδονής στον έρωτα, Ένωση του ονείρου με το υπερβατό, Εξωραϊσμός του χρόνου, Μύρο στης άνοιξης το δάκρυ, Οσίωση του θαυμαστού...

Στο φιλί που δεν έδωσα στο κορμί που δεν χάιδεψα, στο σ’ αγαπώ που δεν είπα στον έρωτα που δεν τόλμησα, στη σάρκα που δεν όργωσα, στα μάτια που δεν μετάλαβα, στο άρωμα που δεν μύρισα, στη σκέψη που δεν έκανα, στην ελευθερία που δεν έζησα, οφείλω την δυστυχία μου....

Το όνειρο έπασχε σταυρωμένο , στο βράχο του Ταρτάρου,   εκεί το κάρφωσε η μήνις των θεών, εμπνευσμένο  από τον ρομαντισμό των ιδεών, πάλευε  να ξεφύγει από την κατάρα,   έψαχνε σώμα αμόλυντο να σαρκωθεί τον κόσμο με νέα πνοή να αναγεννήσει   απευθύνθηκε  στον άνθρωπο...

Κοιμήσου, στην υπέρβαση της προσευχής, στο στήθος του αγγέλου, στο χαμόγελο της ματωμένης δύσης, στην αγκαλιά της άνοιξης.   Κοιμήσου, στα χέρια μου κρατώ την ομορφιά σου. να τη φυλάξω θέλω, από την αναλγησία των καιρών, από του κόσμου την αναίδεια, τυλίξου γλυκά...