Την πατρίδα μου την αγαπώ
Τα πρόσωπα της νιότης τα΄ποθύμησα
τη γλώσσα που διδάχτηκα
την έχω εντός μου
τις μνήμες τις κράτησα
να μ’ οδηγούν στη ανηφόρα της ζωής.
Με τις γεύσεις ταξίδεψα μαζί τους.
Εκεί αντάμωσα το φως
τον ήλιο
τον αέρα
τη μάνα.
Εκεί γέλασα,
άκουσα τις μουσικές,
γεύτηκα το αλάτι της
που μ’ έριξαν στον χωρισμό
να μη τη λησμονήσω.
Οι μεγάλοι τη ρήμαξαν.
Συντρίμμια έγιναν όλα.
Οι πέτρες κατρακύλησαν
στην άβυσσο
και χάθηκαν γυναίκα
παιδί και γονιοί.
Ποια πατρίδα θα μου δώσει
Ξανά τον ήλιο και την ελπίδα;
photo Zachtleven, https://pixabay.com















































