Αν οι αποστάσεις χωρίζουν τις καρδιές,
είναι γιατί οι δρόμοι μας χάραξαν σιωπές
που δεν τολμήσαμε να σπάσουμε.
Κι αν η απόσταση πονά,
είναι γιατί κάποτε υπήρξαμε κοντά—
τόσο κοντά, που η ανάσα σου
ήταν η σκιά της δικής μου.
Αν σε κάνουν να χάνεις ό,τι αγαπάς,
δεν φταίει η μοίρα·
φταίνε οι λέξεις που δεν ειπώθηκαν,
οι αγκαλιές που έμειναν μισές,
τα βλέμματα που κουράστηκαν να περιμένουν.
Κι έτσι, χωρίς να το καταλάβεις,
ξεγλιστρά απ’ τα χέρια σου
ό,τι πίστευες πως κρατούσες για πάντα.
Κι αν οι καρδιές που έλεγαν πως σε αγαπούν
ήταν απλώς λόγια χαμένα,
ντυμένα με υποσχέσεις
που φοβήθηκαν να γίνουν αλήθεια…
μην πικραίνεσαι.
Γιατί η αγάπη δεν χάνεται—
μόνο αποκαλύπτεται.
Και κάποτε μαθαίνεις
ποιος σε ένιωσε πραγματικά
και ποιος απλώς σε άγγιξε
με λέξεις χωρίς ψυχή.
Κράτα, λοιπόν, μέσα σου
ό,τι άντεξε στη φωτιά της απόστασης
και ό,τι στάθηκε όρθιο στη θύελλα των χαμένων λόγων.
Γιατί εκεί,
στο πιο σιωπηλό σημείο της καρδιάς,
ζει πάντα η αλήθεια—
κι αυτή δεν εγκαταλείπει ποτέ
όποιον τόλμησε να αγαπήσει.
photo wal_172619, https://pixabay.com















































