EnglishGreek

Η Ελληνική εφημερίδα και το Ελληνικό Ραδιόφωνο της Florida, με έδρα το Miami
The Greek News and Greek Radio in  FL

Σε εκείνους που σκέπτονται πως η Ελλάδα σήμερα δεν έχει καμία σημασία ας μου επιτραπεί να πω ότι δεν θα μπορούσαν να κάνουν μεγαλύτερο λάθος. Η σημερινή, όπως και η παλιά Ελλάδα, έχει υψίστη σημασία για οποιονδήποτε ψάχνει να βρει τον εαυτό του.

Χένρυ Μίλλερ, 1891-1980, Αμερικανός συγγραφέας

Η Ελληνική εφημερίδα και το Ελληνικό Ραδιόφωνο της Florida, με έδρα το Miami
The Greek News and Greek Radio in  FL

Subscribe to our newspaper
EnglishGreek
Ασπασία Ποντίκα: «Έλεος πια με τον Καιάδα»!

Ασπασία Ποντίκα: «Έλεος πια με τον Καιάδα»!

17 May, 2024

To «Τσίρκο των Ψυχών», η θεατρική παράσταση που ήρθε για να συζητηθεί, παρουσιάζει έξι ψυχές της σημερινής μας κοινωνίας, που χαρακτηρίζονται από την διαφορετικότητα: αναπηρία, γυναικοκτονία, παιδοφιλία, σεξουαλικό διαχωρισμό, εθισμό, φυλετική διάκριση.

Στην Σκηνή του Θεάτρου «Αλκμήνη», οι ψυχές αυτές της διπλανής πόρτας, του διπλανού δρόμου, της διπλανής καθημερινότητας, μας ξεδιπλώνουν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους, για να μας καθηλώσουν και να μας βάλουν σε σκέψεις.

Η Ασπασία Ποντίκα είναι η συγγραφέας του έργου, σκηνοθέτις της παράστασης και παραγωγός- ιδιοκτήτρια του θεατρικού Οργανισμού «Άγω» και μίλησε για το έργο της στο Greek News and Radio FL.

 

 90641b41 2542 46d1 80f8 1b9d9d641e5e

Μίλησέ μου για αυτό που σε έκανε να γράψεις το έργο.

Ήταν μια, μπορώ να πω τυχαία μέρα για άλλους, για μένα όμως πολύ σημαντική. Θα σου πω πώς γεννήθηκε αυτή η σκέψη. Βρισκόμουν σε μια πορεία διαμαρτυρίας στο Σύνταγμα και ξαφνικά πάγωσα, όλοι με προσπερνούσαν και εγώ, ενώ ήμουν εκεί για να διαμαρτυρηθώ, αισθάνθηκα ότι αυτό που κάνω θέλει και κάτι παραπάνω. Δεν ήθελε μονάχα να είμαι στο πεζοδρόμιο, όπου βέβαια εκεί γράφονται οι αγώνες, στο πεζοδρόμιο, αλλά ήθελα και κάτι ακόμα. Το σκεφτόμουν, δεν ήξερα τί. Έτσι βγήκε ένας διαγωνισμός από τους σεναριογράφους, και ενώ δεν ήθελα να λάβω μέρος, σκέφτηκα «να η ευκαιρία της διαμαρτυρίας της πένας». Πολλοί συνάδελφοι εμφανίζουν την διαμαρτυρία στα έργα τους, ήθελα κι εγώ να βάλω το λιθαράκι μου.

Διαμαρτυρία για ποιο πράγμα;

Είναι μια ιδέα, αυτό είπα και στην πρεμιέρα. Αγαπώ μια ιδέα. Η ιδέα γίνεται λόγος, γίνεται πένα. Η ιδέα είναι ότι θα βγω και θα πω αυτά που με πονούν σαν άνθρωπο, αλλά και την κοινωνία – όχι μόνο της Ελλάδας, όλου του κόσμου: Η διαφορετικότητα, η μη αποδοχή και αυτό που μας κάνει να ζούμε στο περιθώριο, να μην συμμετέχουμε στην κοινωνία. Μπορεί να είναι μια πράξη που σε φέρνει στο περιθώριο. Μπορεί να λέω κάτι διαφορετικό από αυτό που λένε οι υπόλοιποι, και αυτό ακόμη να με φέρνει στο περιθώριο, να μην λάβω αποδοχή. Σε αυτό ήθελα να σταθώ.

Ενώ αυξάνονται οι ελευθερίες μας, π.χ. με το διαδίκτυο, και μπορούμε να λέμε ό,τι θέλουμε, παρ’ όλα αυτά οι άνθρωποι αισθανόμαστε ολοένα ότι «δεν συμμετέχουμε». Τί μας κρατάει και «δεν συμμετέχουμε»; Τί έχει πάει λάθος με την κοινωνία μας;

Πιστεύω ότι μπορούμε να μιλάμε, όπως λέμε, ελεύθερα, και με το ίντερνετ να μαθαίνουμε πολύ εύκολα τί συμβαίνει στον κόσμο, αλλά όλο αυτό είναι ελεγχόμενο. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει ελευθερία και δημοκρατία σε αυτό, πιστεύω ότι μας επιτρέπουν μέχρι πού θα φτάσουμε. Είναι σαν να έχουμε ένα σχοινί γύρω από την μέση μας, και κάποιος μας αφήνει μέχρι εκεί που θέλει αυτός να πάμε. Όταν φτάσουμε κάπου που «αυτός» πιστεύει ότι είναι αρκετά, μπορεί να μας μαζέψει, να μας κλείσει π.χ. το διαδίκτυο. Είναι σαν το ρεύμα. Κλείνεις τον διακόπτη.  Οπότε δεν υπάρχει απόλυτη ελευθερία. Υπάρχει, μέχρι εκεί που μας το επιτρέπουν.

Και όταν κλείσει το διαδίκτυο, τότε μένεις με τους γείτονές σου, τους συμπολίτες σου, και αρχίζει η πραγματική κοινωνία. Τί σχέσεις υπάρχουν τότε;

Εκεί φαίνονται οι σχέσεις. Ας φανταστούμε μια πόλη χωρίς διαδίκτυο και χωρίς τηλέφωνο, και τότε θα δούμε ότι έχουμε μόνο τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας, ότι πρέπει να επικοινωνήσουμε μαζί του. Εκεί βγαίνει η αλήθεια, δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά. Τελικά, υπάρχουν δύο αλήθειες εδώ: ή σου κλείνει την πόρτα στα μούτρα, γιατί φοβάται, δεν μπορεί να διαχειριστεί μια, ενδεχομένως, διαφορετικότητα – ίσως γιατί κι εκείνος μέσα του νοιώθει έτσι – ή ίσως μπορεί να πει «εσύ κατάφερες αυτό που ήθελες ενώ εγώ όχι», κάτι που το κρατάμε μέσα μας, ενδόμυχα, και δεν μπορούμε να το εκφράσουμε – και η άλλη αλήθεια, είναι η αγκαλιά: «επιτέλους μου χτύπησες την πόρτα, πόσο το είχα ανάγκη». Όποιος το ζήσει αυτό, είναι μοναδικό: την ενέργεια που σε περικλείει από μια αγκαλιά.

Αναφέρεις τις διαφορετικότητες στο έργο σου: γυναικοκτονία, παιδοφιλία κ.λπ. Τον τελευταίο καιρό έχουμε μια έξαρση κρουσμάτων αντίδρασης σε κάθε μορφή διαφορετικότητας. Φαίνεται κάθε τί που διαφέρει να στιγματίζεται και να γίνεται σημείο αναφοράς.

Πιστεύω ότι υπάρχουν κι άλλα πολλά, ελπίζω να είναι θέμα και σε επόμενο έργο μου. Το έργο μου αυτό, οι ρόλοι μου, διέπονται από απίστευτο ρεαλισμό -μέσα από τον σουρρεαλισμό της καθημερινότητας που εκφράζουν βέβαια- καθώς περιγράφω απλά την καθημερινότητά τους. Δεν περιγράφω κάτι μεγεθυμένο, είναι η απλή πραγματικότητα. Η οποία όμως πραγματικότητα, εν τέλει έχει κάτι το ποιητικό, είτε είναι τελείως dark. Από εκεί στο τέλος ξεπηδά ένα φως, θέλω να πιστεύω, μια ελπίδα. Σου λέει «δεν πρέπει να μείνεις σε αυτό, πρέπει να κάνεις κάτι». Όλοι οι ρόλοι που έχω γράψει είχαν να κάνουν με την καθημερινότητα. Πάντα ό,τι γράφω έχει να κάνει με το ερέθισμα που μου δίνει μια κατάσταση ή ένας άνθρωπος, ή ένα χρώμα, κάτι. Δεν κάθομαι ποτέ να πω «τώρα θα γράψω γι’ αυτό». Περπατάω στον δρόμο, βλέπω κάτι που με συγκινεί, ή έχω μια συνομιλία με έναν συνάνθρωπο, και αυτό θα μου δώσει ένα ερέθισμα. Είμαι άνθρωπος της παρατήρησης και της παρακολούθησης, με την καλή έννοια. Μου αρέσει η παρατήρηση, είναι από τα ελαττώματά του, και μέσα από αυτήν βγήκε αυτό το έργο. Δεν είναι τυχαίο που έχω γράψει για μια τυφλή: έχω συναντήσει τέτοιους ανθρώπους, μένω σε μια συνοικία στην οποία υπάρχει Φάρος Τυφλών. Ή οι κακοποιήσεις, καθημερινά μας χτυπούν την πόρτα, μέσα από το διαδίκτυο, την τηλεόραση, μέσα από ανθρώπους που αγαπάμε. Οι κακοποιήσεις έχουν πολλές μορφές. Δεν είναι μόνο η γυναικοκτονία, που αυτή τη στιγμή το σύστημα δεν βοηθάει να πάρει μια δικαίωση…

… ή να βρεθεί μια λύση.

… φωνάζει από μακρυά αυτό το πρόβλημα, να βρεθεί μια λύση. Εμείς το λέμε βέβαια αυτό. Δεν είμαι καχύποπτη, αλλά σκέφτομαι μήπως δεν θέλουμε να βρεθεί μια λύση. Δεν θέλω να είμαι απαισιόδοξη, αλλά νομίζω ότι υπάρχει πια ένας φόβος για αυτό το πράγμα. Εμένα μόνο αυτό που με φοβίζει είναι η συνήθεια. Έχει τέτοια δύναμη, είναι πιο δυνατή κι από την αγάπη και από το μίσος. Αυτός είναι ο σκοπός του έργου, να σπάσει την συνήθεια που μας φέρνει σε σημείο να μην μας κάνει τίποτα πια εντύπωση.

IMG 7871 1080x810 1

Το σκεφτόμουν αυτό, ότι είναι η συνήθεια που διατηρεί τον πόλεμο στην Ουκρανία, τον πόλεμο στην Γάζα και άλλα συμβάντα. Έχουν γίνει πια μέρος της καθημερινότητάς μας.

Έτσι είναι. Ας βάλουμε τον εαυτό μας απέναντι και ας τον ρωτήσουμε, πόσο χρόνο αφιερώνει στο να σκεφτεί αυτά τα γεγονότα που μας δημιουργούν δυσαρέσκεια, πόνο, φόβο, λύπη, όπως οι πόλεμοι που είπες. Πόσο επιτρέπουμε στον εαυτό μας να τα σκεφτεί αυτά; Ίσως μας τα επαναφέρουν αγγελίες που ζητούν ιατροφαρμακευτικό υλικό για αυτές τις περιπτώσεις, ρούχα κ.λπ., ίσως τότε το επαναφέρουμε για να το θυμηθούμε πάλι για λίγο.

Τελικά, για να επανέλθω σε αυτό που λέγαμε πριν, το ίντερνετ και η φανταστική ελευθερία που δημιουργεί, έχει επίσης κατασκευάσει και μια ψευδή κοινωνία. Φαίνεται να μιλάμε σε όλο τον κόσμο, αλλά κλείνουμε τις πόρτες των «πλησίον» μας, είμαστε αποκομμένοι, σε μια «νέα κοινωνία» στην οποία τα προβλήματα υπάρχουν αλλά δεν λύνονται.

Στο έργο μου, εκτός από τις έξι ψυχές, υπάρχει και ένας Εξουσιαστής. Αυτός τις αφήνει να μιλούν, γιατί χαίρεται μέσα από αυτό, έχει οικονομικές απολαβές, αλλά ουσιαστικά αυτός επιτρέπει μέχρι πού θα πάνε. Έτσι είναι και το ίντερνετ. Πιστεύω πως έτσι είναι, να π.χ. τώρα κι εμείς μιλάμε, και αυτό θα μεταδοθεί, και θα πει κάποιος «να τί είπε η Ποντίκα», αλλά αν κάποιος δεν ήθελε, δεν θα το επέτρεπε. Θα κάναμε μια καταγραφή απλά εσύ κι εγώ. Νομίζουμε, αλλά δεν είμαστε πολύ καλά. Όχι όλοι, υπάρχουν και υποψιασμένοι άνθρωποι, αλλά εμείς μέσα από μια στάση ζωής θα πρέπει να δώσουμε το στίγμα μας – δεν είναι μόνο το να βγούμε να μιλήσουμε, είναι και η στάση η καθημερινή, σαν άνθρωποι. Θα μιλήσω λίγο για μένα τώρα, σε πιο νεαρή ηλικία δεν είχα την ωριμότητα να σκεφτώ αυτά που σου λέω τώρα. Πάντα με άγγιζαν βέβαια, αλλά μετά από κάποια ηλικία πραγματικά, κάθε μέρα, το κάνω σαν άσκηση: βάζω τον εαυτό μου απέναντί μου και τον παρατηρώ – τί κάνω, πώς κ.λπ. Το θέλω αυτό για μένα, για τα παιδιά μου, την οικογένειά μου… Με παρατηρώ σχεδόν συνέχεια, και γι’ αυτό -εδώ- ευχαριστώ την συνήθεια, γιατί ο εγκέφαλος μαθαίνει έτσι. Εκπαιδεύω τον εαυτό μου, μέχρι που μερικά πράγματα να γίνονται αυτόματα, χωρίς δεύτερη σκέψη.

Πριν από λίγες ημέρες έγινε η πρεμιέρα του έργου σου. Ποιες είναι οι εντυπώσεις σου από τις αντιδράσεις του κοινού;

Μου είπαν κάτι που με ξεπέρασε, δεν το περίμενα σε τέτοιο βαθμό: την αγκαλιά, την αποδοχή, τον ενθουσιασμό που με ξάφνιασε. Μου είπαν «η επιτυχία ήταν ότι μετά το τέλος του έργου, ο κόσμος στεκόταν για μία ώρα έξω από το θέατρο, και συζητούσε γι’ αυτό -δεν ήθελε να φύγει». Μιλούσαν για τα συναισθήματα που τους προκάλεσε αυτό που είδαν, δεν υπάρχει κάτι καλύτερο απ’ αυτό.

Πονάει ο κόσμος να φτιάξει νέες σχέσεις λοιπόν, να ζήσει μια νέα κοινωνία.

Όλα αυτά τα ενοχικά σύνδρομα που έχουμε σαν άνθρωποι, γιατί και οι εποχές που περάσαμε δεν ήταν και οι καλύτερες – δεν είναι εύκολο να βιωθούν. Όταν μιλάς για τον σεξουαλικό προορισμό ενός ανθρώπου, ακόμη και του παιδιού σου, που είναι τελείως προσωπικό θέμα, και ο άλλος δεν το αποδέχεται ή σε κάνει να το εκλαμβάνεις σαν προσωπική αποτυχία λόγω του «τί θα πει η κοινωνία» – στο τέλος θα έχει στόχο το ίδιο το παιδί. Από την άλλη, αν βρεις κάποιον να σου πει «δεν πειράζει, είναι προσωπικό το θέμα», θα νοιώσεις ανακούφιση… Έλεος πια με τον Καιάδα! Ας αγκαλιαστούν οι άνθρωποι! Η αποδοχή, πιστεύω, ότι είναι το Α. και το Ω. Όλα τα γράμματα της αλφαβήτου όλου του κόσμου – γιατί το θέμα δεν είναι ελληνικό, αλλά όλου του κόσμου. Ακόμη και σε κοινωνίες που θεωρούνται, πώς να το πω: αναπτυγμένες, εξελιγμένες, ανοιχτές; Μπορεί να είναι αυτό το περιτύλιγμα, αλλά το πρόβλημα υπάρχει από μέσα. Γιατί τα περιτυλίγματα εγώ τα φοβάμαι, και τα αμφισβητώ.

Βλέπουμε «ανοιχτές» κοινωνίες, όπως τις περιέγραψες, που η ειδησεογραφία μας φέρνει μεγάλα ποσοστά κρουσμάτων γυναικοκτονίας π.χ.

Τί θέλει να μας πει τελικά αυτό;

Αυτό που θέλει να μας πει, και αυτό που θέλεις εσύ να μείνει στην σκέψη του θεατή, τελικά, είναι το μήνυμα της αποδοχής της διαφορετικότητας;

Ναι. Και της Δικαιοσύνης. Πιστεύω πολύ στις λέξεις και τις αγαπώ. Δεν υπάρχουν κακές λέξεις, υπάρχουν έννοιες και τρόποι να τις χρησιμοποιείς. Η δικαιοσύνη αρχίζει να φαίνεται δυσνόητη και δύσκολη, κακή λέξη. Έχει χάσει την λάμψη που θα έπρεπε να έχει, έχει αρχίσει να αμφισβητείται και αυτό δεν είναι καλό. Αν πάψει να υπάρχει δικαιοσύνη, μετά θα πρέπει να περάσουμε σε άλλα πράγματα που δημιουργούν άλλου είδους φόβο.

Πώς είναι να δημιουργείς στο θέατρο σήμερα, σε μια εποχή που όλα μοιάζουν να κινούνται δύσκολα;

Το θέατρο έχει να κάνει με την αγάπη. Αν το αγαπάς, τίποτα δεν είναι δυσκίνητο. Παλεύεις γι’ αυτό. Όχι ότι δεν έχει τις δυσκολίες του, αν είναι δυνατόν – το θέατρο είναι κάτι δύσκολο, δεν είναι εύκολο. Αλλά, πες μου, η ιατρική δεν είναι δύσκολη; Εμένα μου φαίνεται πολύ δύσκολο για κάποιον να διαβάζει, να μαθαίνει, να κάνει ολονυχτίες, να ενημερώνεται… δεν θα μπορούσα να το κάνω. Αλλά το θέατρο είναι η αγάπη μου. Ήταν η κρυφή μου αγάπη, έγινε φανερή, η πλανεύτρα που έχει πολλές δυσκολίες, αλλά έχω γίνει πρωταθλήτρια. Τρέχω εκατοστάρι μετ’ εμποδίων, προσπαθώ να πάρω το έπαθλο. Αυτό το έπαθλο είναι δικό μου κομμάτι, το να πω «τα κατάφερα», αυτό είναι το έπαθλο για μένα. Έχει να κάνει με την ανάγκη της έκφρασης, με τους ανθρώπους – εγώ έτσι επικοινωνώ. Μου αρέσει όλο αυτό το ανακάτεμα των ενεργειών. Φαντάσου η ομάδα που δουλεύει για να το στήσει όλο αυτό, γιατί εγώ μπορεί να το έγραψα, να το σκηνοθέτησα, αλλά υπάρχουν και οι ηθοποιοί, οι οποίοι είναι καταπληκτικοί – υπάρχει η κινησιολόγος μας – η μακιγιέρ – ο μουσικός – ο στιχουργός – η δημιουργία του τρέϊλερ – η γραφιστική – όλοι αυτοί που λειτούργησαν. Εχθές στο θέατρο ήταν 80 θέσεις: φαντάσου τους ηθοποιούς και 80 ανθρώπους να αγκαλιάζουν τις ενέργειές τους, γιατί εγώ αυτό είδα με τον ενθουσιασμό του κοινού. Το εισέπραξα, και αυτό είναι το μεγαλύτερο έπαθλο για μένα: Πέρασα τα εμπόδια, έφτασα στο τέρμα. Εγώ με τον εαυτό μου.

Ποιος ρόλος είναι πιο δύσκολος; Αυτός του συγγραφέα, του σκηνοθέτη, ή του παραγωγού;

Είναι τρεις ρόλοι τελείως διαφορετικοί. Ο συγγραφέας θέλει να πει αυτά που τον πνίγουν. Θέλω να τα γράψω, να τα φωνάξω με μια ντουντούκα, και πραγματικά είμαι ένα ορμητικό ποτάμι όταν γράφω. Ποτέ δεν γράφω για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Είναι κάτι ορμητικό: κάθομαι και γράφω. Μπορεί να μην φάω, να μην πιω, να μην δω άνθρωπο, να μην κοιμηθώ, μέχρι να τελειώσω το έργο. Θέλω να τα πω. Ο σκηνοθέτης είναι πάλι κάτι άλλο. Έχει να κάνει με τους ηθοποιούς. Πρέπει να πιστεύει τον ηθοποιό, να έχουν μια σωστή επαφή μεταξύ τους. Αν δεν υπάρχει σωστή επαφή, θα γίνει μεν δουλειά αλλά δεν θα είναι καλή. Έχει να κάνει με την ευρηματικότητα, με πολλά πράγματα. Είναι πιο ερωτική σχέση: ο σκηνοθέτης και οι ηθοποιοί. Πρέπει να έχουν έρωτα μεταξύ τους. Και οι ερωτευμένοι αγαπιούνται, φιλιούνται, μαλώνουν. Γιατί αν δεν μαλώσεις, τί έρωτας θα είναι αυτός; Ο πολύ ήρεμος έρωτας δεν μου αρέσει, μου αρέσει να ταράζονται τα νερά, να βράζει το αίμα. Ο παραγωγός πάλι, αυτό που σκέφτεται πρώτα είναι το οικονομικό. Είναι πιο γειωμένος, θέλει να πάρει το έργο και να το πάει μακρυά, είναι πιο ρεαλιστικός, έχει άγχος -γιατί δεν είναι ρομαντικός. Η παραγωγή στο συγκεκριμένο έργο έφτιαξε και τα κοστούμια, κάτι που επιχειρήσαμε για πρώτη φορά και απ’ ό,τι φαίνεται τα πήγαμε πολύ καλά. Κάθε μέρα μαθαίνουμε και είναι πολύ ωραίο να μαθαίνεις, να μην τα ξέρεις όλα και να μαθαίνεις. Το θέατρο σου μαθαίνει συνέχεια.

Τί θα έλεγες στους Έλληνες που ζουν εκτός Ελλάδος;

Πάντα στο μυαλό μου είχα αυτούς τους ανθρώπους, γιατί κι εγώ έχω συγγενείς που βρίσκονται στην Αμερική και που δεν έχουν δει ποτέ την Ελλάδα. Πάντα είχα μια γλύκα γι’ αυτούς τους ανθρώπους. Αν μπορούσα να είμαι η νεραϊδούλα που με το μικρό μου ραβδάκι θα μπορούσα να τους διακτινίσω για λίγο στην Ελλάδα -όχι όπου θέλω εγώ, όπου θέλουν αυτοί… μπορεί να μην θέλουν να δουν την Ακρόπολη, μπορεί να θέλουν να πάνε στην Κάρπαθο, που έχω ρίζες, ή να πάνε στη Βουνιχώρα Φωκίδας, το αγαπημένο μου χωριό, ή στα Τρίκαλα, στην Ξάνθη, στα νησιά, στο Αιγαίο, στο Ιόνιο, όπου να’ναι… θα το’κανα. Γιατί εγώ δηλώνω ότι «είμαι από παντού», γιατί ποτέ δεν ξέρεις τί μας ξημερώνει, όμως μέσα μου θέλω να ξέρω πού ανήκω. Πιστεύω ότι κι αυτοί οι άνθρωποι, και συγκινούμαι τώρα, ονειρεύονται πώς είναι η πατρίδα τους. Μπορεί να έφυγαν δεκαετίες πριν και να μην επέστρεψαν για διάφορους λόγους. Σας εύχομαι το όνειρό σας να γίνει πραγματικότητα. Τίποτα δεν χάνεται. Χάνεται μόνο αυτό που αφήνουμε. Είναι σαν ένα σωσίβιο. Μας πετάει κάποιος ένα σωσίβιο, στην θάλασσα, για να σωθούμε, αλλά εμείς το κοιτάμε. Δεν τρέχουμε να το φτάσουμε για να σωθούμε. Λοιπόν εγώ σας εύχομαι μέσα από την καρδιά μου, να τρέξετε κολυμπώντας με όλη σας την δύναμη, να πιάσετε το σωσίβιο. Θα περάσει το καράβι, είμαι σίγουρη γι’ αυτό.

 

Θέατρο Αλκμήνη | Σκηνή Intermedia | Αλκμήνης 8-12 μετρό του Κεραμεικού | Τηλέφωνο: 21 0342 8650
Κυριακή 12, 19, 26 Μάϊου & Κυριακή 2 Ιουνίου | Απόγευμα 18:30
Πέμπτη 16, 23, 30 Μαΐου | Βράδυ 21:15
ΔΙΑΡΚΕΙΑ | 90′ Λεπτά | χωρίς διάλειμμα
Κατάλληλο για άνω των 16 ετών | Υποχρεωτική η συνοδεία ενήλικα για άτομα ηλικίας κάτω των 16 ετών | Περιέχει απρεπή εκφορά λόγου
ΗΘΟΠΟΙΟΙ
Δημήτρης Χαβρές
Χρήστος Ζαν Μπατίστ
Νεφέλη Πιτσή | Ιωάννα Ρούσσου | Βένια Σταυροπούλου | Νίκος Τριανταφύλλου | Όλγα Τσαρσιταλίδη
Καλλιτεχνική Διεύθυνση | Art Director | Λιάνα Αzίμα Χαβρέ
Σύνθεση Μουσικής | Περικλής Λιακάκης
Στίχοι | Σταμάτης Μπουρίκος
Κιναισθησία | Μυρτώ Πετροχείλου
Σκηνικά | Ιωάννα Λιανού
Κουστούμια | Άγω Productions
Σχεδιασμός Φωτισμού | Μανώλης Μπράτσης
Μακιγιάζ | Κόνι Χαλίλ
Κομμώσεις | Μάριος Κοτσίρας
Επιμέλεια κειμένου | Αμαλία Βασσιλοπούλου
Τρέιλερ | Νικήτας Χάσκας
Voiceover | Studio | Δημήτρης Χαβρές
Φωτογραφία Αφίσας | Nina Retsi & Yellow Studio
Χορηγός Επικοινωνίας | COSMOTE TV
Χορηγός Επικοινωνίας | JAZZ BREEZE RADIO – RECORDS – MAGAZINE
Εταιρεία Παραγωγής | Άγω
 

photo https://infowoman.gr 

Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.

Ακολουθήστε μας στο Facebook @grnewsradiofl

Ακολουθήστε μας στο Twitter @grnewsradiofl

 

Copyright 2021 Businessrise Group.  All rights reserved. Απαγορεύται ρητώς η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή ή αναδιανομή μέρους ή όλου του υλικού του ιστοχώρου χωρίς τις κάτωθι προυποθέσεις: Θα υπάρχει ενεργός σύνδεσμος προς το άρθρο ή την σελίδα. Ο ενεργός σύνδεσμος θα πρέπει να είναι do follow Όταν τα κείμενα υπογράφονται από συντάκτες, τότε θα πρέπει να περιλαμβάνεται το όνομα του συντάκτη και ο ενεργός σύνδεσμος που οδηγεί στο προφίλ του Το κείμενο δεν πρέπει να αλλοιώνεται σε καμία περίπτωση ή αν αυτό κρίνεται απαραίτητο να συμβεί, τότε θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο στον αναγνώστη ποιο είναι το πρωτότυπο κείμενο και ποιες είναι οι προσθήκες ή οι αλλαγές. αν δεν πληρούνται αυτές οι προυποθέσεις, τότε το νομικό τμήμα μας θα προβεί σε καταγγελία DMCA, χωρίς ειδοποίηση, και θα προβεί σε όλες τις απαιτούμενες νομικές ενέργειες.

Άλλα Άρθρα

Τελευταία Άρθρα

Σχολιασμός Επικαιρότητας

Ενδιαφέροντα Θέματα

Πρωτοσέλιδα Εφημερίδων


Συμβουλές Μαγειρικής

Estiatorio Milos Miami
Estiatorio Milos Miami
Estiatorio Milos Miami
International sounds DJ Entertainment

Pin It on Pinterest

Share This