EnglishGreek

Η Ελληνική εφημερίδα και το Ελληνικό Ραδιόφωνο της Florida, με έδρα το Miami
The Greek News and Greek Radio in  FL

Σε εκείνους που σκέπτονται πως η Ελλάδα σήμερα δεν έχει καμία σημασία ας μου επιτραπεί να πω ότι δεν θα μπορούσαν να κάνουν μεγαλύτερο λάθος. Η σημερινή, όπως και η παλιά Ελλάδα, έχει υψίστη σημασία για οποιονδήποτε ψάχνει να βρει τον εαυτό του.

Χένρυ Μίλλερ, 1891-1980, Αμερικανός συγγραφέας

Η Ελληνική εφημερίδα και το Ελληνικό Ραδιόφωνο της Florida, με έδρα το Miami
The Greek News and Greek Radio in  FL

Subscribe to our newspaper
EnglishGreek
Γαράμαντες ένας αρχαίος ξεχασμένος λαός της ερήμου Σαχάρας και οι απαγόνοι τους Τουαρέγκ από το Φεζάν

Γαράμαντες ένας αρχαίος ξεχασμένος λαός της ερήμου Σαχάρας και οι απαγόνοι τους Τουαρέγκ  από το Φεζάν

28 May, 2024

Τις πληροφορίες για τους Γαράμαντες τις αντλούμε από τον Ηρόδοτο(484 π.Χ.- 425π.Χ) που είναι και ο πρώτος που μας αναφέρει στις ιστορίες του γι’ αυτόν τον ξεχασμένο πολιτισμό. Μετά έχουμε τον Λουκιανό 125(μ.Χ.-180μ.Χ),επίσης τον Διονύσιο τον Περιηγητή (2ος αιώνας μ.Χ.) και των Στράβωνα(64 πΧ.-24μ.Χ) τον γεωγράφο. Επίσης έχουμε και μερικούς άλλους αλλά ο κυριότερος είναι ο Ηρόδοτος. Μαρτυρίες έχουμε και από τον πρώτο Ρωμαίο Γεωγράφο Pompinius Mela που γνωρίζουμε μόνο ότι πέθανε το 45μ.Χ.Και βεβαίως και από τον  Πλίνιο τον Πρεσβύτερο.

 

Γαράμαντες

Ο Μουαμάρ Καντάφι αρεσκόταν να τονίζει τη σχέση ανάμεσα στη χώρα του και στην υποσαχάρια Αφρική. Παρ’ όλα αυτά, έδειχνε πολύ μικρότερο ενδιαφέρον στο να εξυμνεί τον αφρικανικό πολιτισμό που ανθούσε για περισσότερα από 1.500 χρόνια μέσα σε αυτό που σήμερα είναι τα λιβυκά σύνορα, και που αγνοήθηκε σχεδόν επί Καντάφι.

Τώρα, ωστόσο, ερευνητές που ασχολούνται με τον Γαράμαντες –έναν «χαμένο» πολιτισμό της Σαχάρας που άνθησε πολύ πριν την ισλαμική περίοδο- ελπίζουν ότι η νέα κυβέρνηση της Λιβύης θα αποκαταστήσει τον πολεμικό πολιτισμό, που αναφέρεται από τον Ηρόδοτο (Ιστορίαι, Δ, 174) , στη θέση που του αρμόζει μέσα στην ιστορία της Λιβύης.

Ενώ τα εντυπωσιακά ρωμαϊκά ερείπια στη Σαμπράθα και στη Λέπτις Μάγκνα –θέσεις και οι δύο που συγκαταλέγονται στα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς- είναι πολύ γνωστά, ο άλλος πολιτισμός της Λιβύης, εκείνος που συνυπήρχε με τους Ρωμαίους αποίκους, έχει ξεχαστεί.

Μια νέα έρευνα τον έφερε ξανά στο προσκήνιο, η οποία (με τη βοήθεια δορυφορικών λήψεων) υποστηρίζει την άποψη ότι ο πολιτισμός Γαράμαντες ήταν πολύ πιο σημαντικός απ’ ό,τι πιστευόταν ως τώρα. Η έρευνα επιβεβαιώνει την άποψη του Ηροδότου ότι οι Γαράμαντες ήταν ένας πολύ σπουδαίος λαός.

Κατοικώντας μια περιοχή γύρω από τα πιο σημαντικά αρχαία εμπορικά σταυροδρόμια της Σαχάρας, οι Γαράμαντες ανέπτυξαν τους οικισμούς τους σε τρεις παράλληλες ζώνες οάσεων, που σήμερα είναι γνωστές με τις ονομασίες Wadi al-Ajal, Wadi ash-Shati και Zuwila-Murzuq-Burjuj με πρωτεύουσα την Jarmah.

Ήταν μανιώδεις χτίστες υπόγειων στοών, όπως ο Καντάφι. Ενώ όμως ο Καντάφι έσκαβε τη γη για να φτιάξει τεράστια, δαιδαλώδη καταφύγια, οι Γαράμαντες αντλούσαν υπόγεια ύδατα για να αρδεύσουν τις καλλιέργειές τους.

Οι Γαράμαντες βασίζονταν σε μεγάλο βαθμό στο εργατικό δυναμικό που προερχόταν από την υποσαχάρια Αφρική, στους σκλάβους δηλαδή, για να οικοδομήσουν και να στηρίξουν τον πολιτισμό τους. Μάλιστα, πιστεύεται ότι αντάλλασσαν σκλάβους ως εμπόρευμα για τα αγαθά πολυτελείας που εισήγαγαν.

Σε ένα άρθρο για το περιοδικό Libyan Studies, το οποίο συνυπογράφει, ο καθηγητής David Mattingly του Πανεπιστημίου του Leicester ισχυρίζεται ότι οι ανακαλύψεις δείχνουν πως το ανθηρό εμπόριο στη Σαχάρα υπήρχε πολύ πριν την ισλαμική περίοδο.

Παρά την αναγνώριση από ολοένα περισσότερους επιστήμονες της σημασίας του χαμένου πολιτισμού της Λιβύης, ο Καντάφι λίγο ενδιαφέρον έδειξε για τις εξελίξεις αυτές. «Ξέρουμε ότι το υλικό που ετοιμάζαμε για τους Λίβυους έφτανε μέχρι το γραφείο του Καντάφι», λέει ο Mattingly, που πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της περασμένης δεκαετίες ερευνώντας την αρχαιολογία του πολιτισμού Γαράμαντες. «Ωστόσο, δεν συνέβαινε ποτέ τίποτα. Δεν τον ενδιέφερε και δεν υπήρχε καμία αναφορά στους Γαράμαντες στη σχολική διδακτέα ύλη της Λιβύης».

Όλα αυτά θα αλλάξουν, όπως ελπίζει ο Mattingly, όπως και ότι θα έρθουν στο φως νέα στοιχεία που θα τεκμηριώνουν την εμβέλεια και τη σημασία του πολιτισμού Γαράμαντες.

Καταλαμβάνοντας μια έκταση περίπου 250.000 τετραγωνικών μιλίων, οι Γαράμαντες, τους οποίους ο Ηρόδοτος περιγράφει γλαφυρά ως «οπισθονόμους», που κυνηγούσαν τους Αιθίοπες Τρωγλοδύτες από τα άρματά τους, όπως γνωρίζουμε τώρα, είχαν εφεύρει ευρηματικές γεωργικές μεθόδους.

Η ίδια η επιβίωση όμως του πολιτισμού της ερήμου βασιζόταν στη χρήση των υπόγειων στοών άντλησης νερού – γνωστών ως foggara στους Βερβέρους, ενός από τους λαούς από τους οποίους κατάγονταν οι Γαράμαντες- η κατασκευή των οποίων απαιτούσε σκληρή εργασία και μεγάλο αριθμό σκλάβων.

Ο πολιτισμός των Γαράμαντες ήταν μοναδικός. Θεωρείται ότι η ανάπτυξή τους σηματοδοτεί την πρώτη φορά στην ιστορία που μια άνυδρη περιοχή (μια περιοχή χωρίς ποταμό δηλαδή), εν μέσω μιας τεράστιας ερήμου κατοικήθηκε από μια σύνθετη οργανωμένη κοινωνία που σχεδίαζε τις πόλεις της και εισήγαγε αγαθά πολυτελείας.

Μάλιστα, τα εκλεπτυσμένα στο σχεδιασμό τους κτίρια των Γαράμαντες –όπως και των οχυρώσεών τους- ίσως να αντιγράφηκαν από τους Ρωμαίους, φρούρια των οποίων στη βόρεια Αφρική παρουσιάζουν εκπληκτική ομοιότητα με των πρώτων.

«Η τελευταία μας δουλειά, στην οποία χρησιμοποιήσαμε τεχνολογία δορυφόρου, αποκάλυψε εκατοντάδες νέα χωριά και πόλεις. Είναι συγκλονιστικό» λέει ο Mattingly. «Το πιο σημαντικό είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι επρόκειτο για έναν αγροτικό πολιτισμό μόνιμης εγκατάστασης, ο οποίος υπήρχε στο κέντρο της Σαχάρας». «Γνωρίζουμε, επίσης, ότι οι Γαράμαντες έκαναν εμπόριο. Κάθε χρόνο, υπήρχαν καραβάνια με εκατοντάδες καμήλες».

Ο Mattingly πιστεύει ότι εάν η θέση του πολιτισμού Γαράμαντες στην αφρικανική ιστορία υποτιμήθηκε από τους αρχαίους, παρότι αναφερόταν από τον Τάκιτο και τον Πλίνιο, το γεγονός εξηγείται λόγω της ρωμαιο-κεντρικής, αποικιοκρατικής οπτικής της αρχαίας ιστορίας η οποία κυριαρχούσε.

Απόγονοι των Γαραμάντων που κατοικούν ως σήμερα στην περιοχή είναι οι Τουαρέγκ οι οποίοι έχουν εμφανείς διαφορές στον πολιτισμό και την φιλοσοφία τους από τους άλλους αραβικούς λαούς.
Στην ελληνική μυθιστορία διαβάζουμε ότι ο θεός Απόλλων πήγε στην  Σαμαριά (στην Κρήτη) για να εξαγνισθεί από τον μεγάλο ιερέα και θεραπευτή  Καρμάνορα, για τον φόνο του Πύθωνα στους Δελφούς. Εκεί ο Ταρραίος  Απόλλων ερωτεύθηκε την Μινωίτισσα νύμφη Ακακαλλίδα. Μαγεμένος ο θεός του Φωτός από την ομορφιά της, δεν ξημέρωσε την ημέρα στην ώρα της, αλλά παρέμεινε στην αγκαλιά της. Ήταν η μεγαλύτερη νύχτα που γνώρισε ποτέ ο κόσμος. Τότε η ίδια συνέλαβε και γέννησε τους δίδυμους Φίλανδρο και Φυλακίδη. Αυτοί εκτέθηκαν ως βρέφη για να πεθάνουν, αλλά επέζησαν τρεφόμενα με γάλα γίδας / κρι-κρι. Ενήλικες πλέον, έκτισαν την πόλη Έλυρο, που είχε την Τάρρα ως επίνειό της.  Συγκεκριμένα ο Παυσανίας μας πληροφορεί πως οι Ελύριοι αργότερα, έστειλαν στους Δελφούς μιαν αίγα χάλκινη που θήλαζε με το γάλα της τον Φίλανδρο και τον Φυλακίδη. 
Η πριγκηποπούλα της Κρήτης, Ακάλλη, φαίνεται ότι συνέχισε την σχέση της με τον Απόλλωνα, καθώς πληροφορούμαστε και για άλλα τέκνα που έκανε μαζί του: Τον Γαράμα, τον Μίλητο, τον Αμφίθεμι και τον Όαξο, τους οποίους έτεκε η νύμφη στην Λιβύη.  Πολλές φορές ο Γαράμας  ταυτίζεται με τον Αμφίθεμι. 
Τα παραπάνω μας επιβεβαιώνει και στο έργο του
 Etymologiae, ο Ισίδωρος της Σεβίλλης. 

 

Ακακαλλίδα

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ακακαλλίδα (Ακακαλλίς) αναφέρονται τα ακόλουθα τρία πρόσωπα:

  1. Κόρη του Μίνωακαι της Πασιφάης, που κατά τη Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου[1] ονομαζόταν Ακάλλη και ήταν κόρη της Κρήτης και εγγονή του Αστερίου. Γιος της με τον θεό Ερμή, ήταν ο Κύδων, που έχτισε την πόλη Κυδωνία (τα Χανιά, ενώ οι Τεγεάτες υπεστήριζαν ότι ο Κύδων ήταν γιος του Τεγεάτη που είχε μεταναστεύσει στην Κρήτη με ομάδα συμπολιτών του. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, η Ακακαλλίς είχε 4 παιδιά με τον θεό Απόλλωνα, που ήταν οι ΜίλητοςΑμφίθεμιςΓαράμας και Όαξος. Ο πρώτος και ο τελευταίος έδωσαν τα ονόματά τους στις αντίστοιχες πόλεις.
  2. Νύμφητης Κρήτης, με την οποία συνευρέθηκε ο Ταρραίος Απόλλων στο σπίτι του ιερέα Καρμάνορα, κοντά στην παραλιακή πόλη Τάρρα ή Τάρβα, οπότε η Ακακαλλίδα συνέλαβε και γέννησε τους δίδυμους Φίλανδρο και Φυλακίδη[2]. Αυτοί εκτέθηκαν ως βρέφη για να πεθάνουν, αλλά επέζησαν τρεφόμενα με γάλα γίδας. Ενήλικες πλέον, έκτισαν την πόλη Έλυρο, που είχε την Τάρρα ως επίνειό της.
  3. Προϊστορική θεότητα για τη Φύση. Δεν υπάρχουν σχετικές πληροφορίες, εκτός από κάποιες επιγραφές στο σπήλαιοτου Ψυχρού, στο όρος Δίκτη της Κρήτης.}»

 

Γαράμας

Στην ελληνική μυθολογία ο Γαράμας ήταν γιος του θεού Απόλλωνα και της πριγκηποπούλας της Κρήτης Ακάλλης, η οποία ήταν θυγατέρα του Μίνωα και της Πασιφάης. Ο Γαράμας είχε τρεις ομοθαλείς αδελφούς, τον Μίλητο, τον Αμφίθεμι και τον Όαξο, ο πρώτος και ο τελευταίος από τους οποίους έδωσαν τα ονόματά τους σε αντίστοιχες πόλεις. Πολλές φορές ο Γαράμας ταυτίζεται με τον Αμφίθεμι (Απολλώνιος, Δ 1494 και Σχόλια). Στα «Λιβυκά» εξάλλου του Αγροίτου ο Γαράμας αναφέρεται ως εραστής πολλών Νυμφών και πατέρας σειράς ολόκληρης ηρώων που έδωσαν τα ονόματά τους σε αφρικανικούς λαούς.

Σύμφωνα με τον Ησύχιο το άνθος του Νάρκισσου στα κρητικά ονομάζεται ἀκακαλλίς, ενώ σύμφωνα με τον Εύμαχο τον Κερκυραίο ἀκακαλλίδα φησί καλεῖσθαι τὸν νάρκισσον καὶ κρόταλον… (Αθήναιος 681.5). Ο Διοσκουρίδης (1.89.1) μας πληροφορεί πως η ακακαλλίδα ήταν θάμνου καρπός … γεννωμένου ἐν Αἰγύπτῳ, ἐοικώς κατά τι τῷ μυρίκης καρπῷ.  
 Νίκος Σταμπολίδης, Αντίποινα. «Συμβολή στη μελέτη των ηθών και των εθίμων της γεωμετρικής-αρχαϊκής περιόδου», Ελεύθερνα ΙΙΙ.3. Ρέθυμνο: Εκδόσεις Πανεπιστημίου Κρήτης, 1996, σ. 111. 

Ο Παυσανίας μας πληροφορεί πως οι Ελύριοι…
“…αίγα χαλκήν απέστειλαν ες Δελφούς, δίδωσι δέ νηπίοις ή αις” Φυλακίδη καί Φιλάνδρω γάλα’ πάΐδας δέ αυτούς οι ελύριοι φασιν Απόλλωνος τε είναι καί ΆχαχαΚλίδος νύμφης, συγγενέσθαι δέ τη Άκακαλλίδι Απόλλωνα εν πόλει Τάρρα καί οίκω Καρμάνορος…”
(…έστειλαν στους Δελφούς μιαν αίγα χάλκινη που θήλα­ζε με το γάλα της τον Φίλανδρο και τον Φυλακίδη. Τα παι­διά αυτά γεννήθηκαν, κατά τους Ελυρίους, από την Ακακαλλίδα και τον Απόλλωνα που είχαν συνευρεθεί στο σπίτι του Καρμάνορα στην πόλη Τάρρα…)

(Παυσανίας, 10,16,5)

Στο  διάσημο  βιβλίο  του  «Ο  ΑΓΝΩΣΤΟΣ  ΣΕΙΡΙΟΣ»  ο  αμερικανός  ερευνητής  Ρόμπερτ Τεμπλ  (καθηγητής στο Τμήμα Ανθρωπιστικών Σπουδών, Ιστορίας και Φιλοσοφίας της Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Λούισβιλ στις Η.Π.Α., καθηγητής στο Τμήμα Ιστορίας και Φιλοσοφίας της Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Τσινχουά στο Πεκίνο, Κίνα, Ανώτατο Μέλος Ερευνών στο Ινστιτούτο Αρχαιολογικών Επιστημών του Αιγαίου, στην Αλεξάνδρεια στην Αίγυπτο και Μέλος της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας του Λονδίνου),  κάνει  εκτεταμένη  αναφορά  στους  Γαράμανδες  ή  Γαμφάσαντες,  τους  οποίους  αποκαλεί  μετανάστες Έλληνες  από  την  Λήμνο,  (σελίδα  322,  ελληνική μετάφραση). 
Βερβερία ή Βαρβαρία ονομαζόταν τα βόρεια παράλια της Αφρικής κατά μήκος της Μεσογείου, νότια επεκτεινόταν μέχρι την όαση Φεζάν, περιοχή που κατοικούσαν οι Γαράμαντες. Υπήρχε και η Αιθιοπική Βαρβαρία στο ΒΑ άκρο της αρχαίας Αιθιοπίας, στις ακτές της Ερυθράς θάλασσας. Το όνομα Βέρβεροι ή Βάρβαροι δεν είναι εθνικό των ιθαγενών που οι Έλληνες ονόμαζαν Λίβυους και των οποίων η καταγωγή παραμένει άγνωστη .  
Ο Γάλλος Ακαδημαϊκός Gaston Boissier υποστηρίζει ότι υπήρχε μία φυλή τολμηρή, πλήρης φαντασίας, σκορπισμένη παντού, στην Αφρική όπως και αλλού, η οποία δεν είχε αμφιβολία για τίποτα και η οποία όλα τα γνώριζε… ήσαν οι Έλληνες (Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια του Πυρσού, λήμμα Βέρβεροι).

Στο  βιβλίο  του  (Δ,179),   Ηρόδοτος  αναφέρει  ότι  ο  Ιάσωνας  και  οι  Αργοναύτες   ίδρυσαν  στην  Λιβύη  100  Ελληνικές  πόλεις.

 

Ενδιαφέρον έχει το αλφάβητο των “βερβερικών” αυτών λαών, το οποίο ονομάζεται tifinaghe και δεν ομοιάζει με το αραβικό αλφάβητο. Η γλώσσα τους είναι η Ταμασέκ. Η “βερβερική” αυτή γλώσσα,  που  στηρίζεται στη γραφή Τιφινάγ,  χρησιμοποιείται ευρέως και από τους άλλους Βέρβερους στην Αλγερία, το Μαρόκο και την Μαυριτανία.  Περιέχει πολλά γράμματα ελληνικά, όπως το «Ε», το «Λ», το «Σ», το «Θ», το «Π», κ.ά.

Το σύμβολο επάνω στην σημαία των λαών αυτών μέχρι και σήμερα είναι τα δύο αντίστροφα έψιλον, το οποίο εκείνοι προφέρουν ως Γιάζ ή Αζά και το γράφουν με το γράμμα Ζ.  (Tifinagh, Wikipedia).

Τι απέγινε λοιπόν ο πολιτισμός αυτός; Στο τέλος, φαίνεται πως οι Γαράμαντες εξάντλησαν τις δυνατότητες αξιοποίησης του περιβάλλοντός τους.

Στους έξι αιώνες που ευδοκίμησαν, οι Γαράμαντες άντλησαν, όπως υπολογίζεται, περί τα 30 δισεκατομμύρια γαλόνια νερό μέσω του συστήματος των foggara.

Κατά τον 4ο αιώνα, ωστόσο, τα αποθέματα νερού άρχισαν να εξαντλούνται και για να σκάψουν πιο βαθιά και πιο μακριά αναζητώντας νέες πηγές νερού, θα χρειάζονταν περισσότεροι σκλάβοι απ’ όσους μπορούσε να φέρει η στρατιωτική δύναμη των Γαράμαντες.

Έφτασαν λοιπόν σε ένα ανώτατο «όριο νερού». Όταν το ξεπέρασαν, οι Γαράμαντες –αυτό ο πολύ μεγάλος λαός- ήταν καταδικασμένοι να παρακμάσουν.

 

Η γενετική των απογόνων των Γαραμάντων

Μετάφραση από τα Αγγλικά από τον Δημήτρη Συμεωνίδη

Οι Τουαρέγκ είναι ένας ημινομαδικός που ασχολείται με την κτηνοτροφία, λαός της βορειοδυτικής Αφρικής. Η προέλευσή τους είναι ακόμα θέμα συζήτησης λόγω της σπανιότητας γενετικών και ιστορικών δεδομένων. Εδώ αναφέρουμε τα πρώτα δεδομένα σχετικά με τον γενετικό χαρακτηρισμό του μιτοχονδριακού DNA (mtDNA) ενός δείγματος Tuareg από το Fezzan (Λιβυκή Σαχάρα). Συνολικά 129 άτομα από δύο χωριά στην περιοχή Acacus αναλύθηκαν γενετικά. Διερευνήθηκαν τόσο οι υπερμεταβλητές περιοχές όσο και η κωδικοποιητική περιοχή του mtDNA. Πραγματοποιήθηκε φυλογεωγραφική έρευνα προκειμένου να ανακατασκευαστούν οι ανθρώπινες μεταναστευτικές αλλαγές στην κεντρική Σαχάρα και να ρίξει φως στην προέλευση των Λιβυών Τουαρέγκ. Τα αποτελέσματά μας δείχνουν σαφώς χαμηλή γενετική ποικιλότητα στο δείγμα, πιθανώς λόγω γενετικής μετατόπισης και ιδρυτικού αποτελέσματος που σχετίζεται με τον διαχωρισμό των Λιβυών Τουαρέγκ από έναν προγονικό πληθυσμό. Επιπλέον, η μητρική γενετική δεξαμενή των Τουαρέγκ της Λιβύης χαρακτηρίζεται από ένα σημαντικό «ευρωπαϊκό» συστατικό που μοιράζεται με τους Βέρβερους που μπορεί να εντοπιστεί στην Ιβηρική Χερσόνησο, καθώς και από μια μικρή συνεισφορά στη «νότια Σαχάρα» που πιθανώς συνδέεται τόσο με την Ανατολική Αφρική όσο και με την Εγγύς Αφρική. Ανατολικοί πληθυσμοί.

Οι Τουαρέγκ του Φεζάν είναι σχεδόν σίγουρα τα απομεινάρια αυτών που οι κλασικοί συγγραφείς περιέγραψαν ως Γαραμάντες. Το Spitton καλύπτει τα περισσότερα από τα σημαντικά σημεία. Σημειώστε ότι το mtDNA είναι ένα πολύ μικρό κομμάτι της συνολικής εικόνας της καταγωγής ενός πληθυσμού και επειδή περνά μόνο από το ~ 1/2 του πληθυσμού, ο μακροπρόθεσμος αποτελεσματικός πληθυσμός είναι ακόμη μικρότερος από τους περισσότερους τόπους (και επομένως υπόκειται σε μεγαλύτερη γενετική τάση). Είναι ενδιαφέρον ότι η μεγαλύτερη αναλογία της υποσαχάριας αφρικανικής καταγωγής μεταξύ των Τουαρέγκ της δυτικής Σαχάρας δίνει σε κάποιον μια αίσθηση της σχετικής σημασίας των διάφορων εμπορικών διαδρομών μέσω της Σαχάρας με ποσοτική έννοια.

 

ΧΡΟΝΟΔΙΑΓΡΑΜΜΑ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΣΑΧΑΡΑΣ

  400.000 π.Χ. ΤΑ ΠΡΩΤΑ  ΔΕΙΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΔΩΝ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΑΧΑΡΑ
70.000 π.Χ. ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ ΑΝΘΡΩΠΙΔΩΝ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΣΑΧΑΡΑΣ ΣΕ ΞΗΡΗ ΠΕΡΙΟΔΟ
10.000 π.Χ. ΦΤΑΝΟΥΝ ΕΠΙΠΑΛΑΙΟΛΙΘΙΚΟΙ ΚΑΙ ΜΕΣΟΛΙΘΙΚΟΙ ΚΥΝΗΓΟΙ
5000 π.Χ. ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΝ ΟΙ ΠΟΙΜΕΝΕΣ
3000 π.Χ. ΜΕΓΑΛΗ ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΗ ΣΑΧΑΡΑ: ΕΝΑΡΞΗ ΥΠΕΡ ΑΝΥΔΡΙΑΣ ΦΑΣΗΣ ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ
1000 π.Χ. ΠΡΩΙΜΗ ΓΑΡΑΜΑΝΤΙΚΗ ΦΑΣΗ: ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΑΡΔΕΥΤΙΚΗ ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΑΙ ΙΔΡΥΘΗΚΑΝ ΠΡΩΤΟΙ ΜΟΝΙΜΟΙ ΟΙΚΙΣΜΟΙ
500 π. ΓΚΑΡΑΜΑΝΤΙΑ ΠΡΩΤΟΑΣΤΙΚΗ ΦΑΣΗ: ΠΡΩΙΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ  ΤΗΣ ΓΑΡΑΜΑ
1 μ.Χ. ΚΛΑΣΣΙΚΗ GARAMANTIAN ΦΑΣΗ: GARAMA ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ
400 μ.Χ. ΥΣΤΕΡΗ  ΓΚΑΡΑΜΑΝΤΙΚΗ ΦΑΣΗ: ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ WADI ALAJAL
666-67 μ.Χ. ΠΡΩΤΕΣ ΕΠΙΔΡΟΜΕΣ ΑΡΑΒΩΝ ΚΑΤΑ  ΤΗΣ ΓΚΑΡΑΜΑ
1000 μ.Χ. ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΙΣΛΑΜΙΚΗΣ ΕΠΙΡΡΟΗΣ ΣΤΗΝ GARAMA

14807

Τουαρέγκ

Η   Σημαία των Τουαρέγκ  με το διπλό  Ε των Δελφών Είναι Έλληνες ;

 flag of the tuareg people flag of azawad sticker vinyl die cut decal 2 inch

Το  αρχαιοελληνικό  διπλό  Ε,  ένα  πανάρχαιο  σύμβολο  του  Ελληνικού  λαού,  βρίσκεται  σήμερα  στην  σημαία  των  λαών  της  Σαχάρας,  των  Τουαρέγκ.  ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ:  Στο  βιβλίο  του  (Δ,179),   Ηρόδοτος  αναφέρει  ότι  ο  Ιάσωνας  και  οι  Αργοναύτες   ίδρυσαν  στην  Λιβύη  100  Ελληνικές  πόλεις.  Λιβύη  ονόμαζαν  οι  αρχαίοι Έλληνες  όλη  την  Αφρική  εκτός  της  λωρίδας  του  Νείλου,  η οποία  ήταν  η  Αίγυπτος.

Η  περιοχή εξάπλωσης των Τουαρέγκ

Οι Τουαρέγκ (Tuareg), είναι ένας Βερβερικός νομαδικός λαός της κεντρικής και νότιας Σαχάρας και στο τμήμα του Σαχέλ στη δυτική Αφρική

  Η ονομασία “Τουαρέγκ” είναι αραβική και σημαίνει  “περιπλανόμενος”,  «εγκαταλειμμένος από τους θεούς»    Άλλoι  όμως  υποστηρίζουν,  ότι η λέξη προέρχεται από την Targa, μια πόλη στη νότια περιοχή της Λιβύης την Fezzan και ότι ο Τουαρέγκ είναι ο κάτοικος αυτής πόλης.

Στους  ίδιους τους Τουαρέγκ δεν αρέσει ιδιαίτερα αυτή η ονομασία και προτιμούν να χρησιμοποιούν τον όρο «Imashaghen» ή Imohag,  που σημαίνει «ελεύθεροι». 

Οι Τουαρέγκ (Tuareg), είναι ένας Βερβερικός νομαδικός λαός της κεντρικής και νότιας Σαχάρας και στο τμήμα του Σαχέλ στη δυτική Αφρική.. Οι  Τουαρέγκ, γνωστοί και ως «λαός του μπλε πέπλου» ή «γαλάζιοι άνθρωποι» από τα χαρακτηριστικά μπλε υφάσματα με τα οποία προστατεύουν τα πρόσωπά τους από την άμμο της ερήμου,  αριθμούν περίπου έξι εκατομμύρια και απλώνονται σε ολόκληρη την έκταση της Σαχάρας:  Νίγηρας, Μάλι, Μπουρκίνα Φάσο, Αλγερία, Λιβύη. 

Παραδόσεις-Έθιμα

Στους Τουαρέγκ ο κανόνας κάλυψης του προσώπου που επιβάλλει το Ισλάμ αντιστρέφεται, και έτσι οι άντρες είναι εκείνοι που καλύπτουν το πρόσωπό τους, αφήνοντας μόνο την περιοχή των ματιών τους ακάλυπτη, σε αντίθεση με τις γυναίκες που δεν το καλύπτουν. Αυτό εξυπηρετεί, όχι μόνο για λόγους τήρησης των παραδόσεων, αλλά και για την προφύλαξη τους στις μετακινήσεις τους, από τις αμμοθύελλες που θερίζουν τη Σαχάρα, αλλά είναι και μια «θερμομονωτική» λύση ενάντια στην αφόρητη ζέστη και τον καυτό ήλιο της ερήμου, όσο και αν αυτό ξενίζει τους Ευρωπαίους. Ονομάζονται και μπλε άνθρωποι, γιατί με τα χρόνια το δέρμα τους αρχίζει να βάφεται όταν φορούν συχνά τα ενδύματα που είναι βαμμένα με το χαρακτηριστικό λουλακί χρώμα.

 360 F 586615496 0Gn7qRK1kCFL4FuR8yznxMftVc7c3aod images 2 1

Από την άλλη οι γυναίκες φορούν φούστα και δυο φαρδιές χιτώνες από πάνω. Ο πρώτος συνήθως είναι άσπρος και ο δεύτερος μαύρος ή κοκκινωπός. Πάνω τώρα από τον χιτώνα φορούν έναν κόκκινο μανδύα που το τυλίγουν γύρω από το σώμα τους. Το μαύρο πέπλο που φορούν στο κεφάλι τους αφήνει τελείως ακάλυπτο το πρόσωπο τους.

Η κύρια ασχολία των Τουαρέγκ είναι το εμπόριο του αλατιού, χουρμάδων και διαφόρων προϊόντων βιοτεχνίας. Συνήθως τρέφονται με προϊόντα που παράγουν τα ζώα τους και που βρίσκουν στην όαση

Έπειτα και στη μουσική εμφανίζουν μια ιδιαιτερότητα με τον συνδυασμό κρουστών και ψαλμών να καταφέρνει να υπνωτίζει τον εκάστοτε ακροατή. Οι γυναίκες της φυλής παίζουν ένα μονόχορδο μουσικό όργανο το Ίμσαντ. Ο χορός τους είναι η γκουέντρα, ένα χορός καθιστός αφού οι σκηνές τους δεν επιτρέπουν και άλλου είδους κίνηση.

Ακόμα επιτρέπουν προγαμιαίες σχέσεις και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να παντρεύονται οι γυναίκες σε ηλικία μεγαλύτερη από το συνηθισμένο για τις περιοχές. Οι γυναίκες έχουν το δικαίωμα να μορφωθούν και γνωρίζουν τη δική τους γραφή που διδάσκεται από μάνα σε κόρη.

Αξιοσημείωτο γεγονός ότι επιτρέπονται και τα προγαμιαία συμβόλαια και είναι συνηθισμένη πρακτική ενώ σε ενδεχόμενο διαζύγιο η γυναίκα είναι εκείνη που κρατά τη σκηνή και τα ζώα. Μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις οι γυναίκες παίρνουν την απόφαση για διαζύγιο.

Δεν θεωρείται ακριβώς μητριαρχική κοινωνία αφού οι άντρες, σχετικά με τη πολιτική, είναι εκείνοι που παίρνουν τις αποφάσεις αλλά μάλλον οι γυναίκες κινούν τα νήματα στο παρασκήνιο. Η φιλοξενία των Τουαρέγκ θεωρείται μνημειώδης και τους ταξιδιώτες που συναντούν τους υποδέχονται με τιμές βασιλιά.

Τον 5ο αιώνα π.Χ., ο πατέρας της ιστορίας, Ηρόδοτος κατέγραψε ότι στην περιοχή της Λιβύης κατοικούσε μια φυλή γνωστή ως Γαράμαντες. Σύμφωνα με εικασίες ο αρχαίος αυτός λαός είναι εκείνος που κατάγονται οι Τουαρέγκ.

Η γνωστή ιστορία τους ξεκινάει από τη συνένωση διάφορων Βερβερικών φυλών. Το 400 μ.Χ. εγκαταστάθηκαν στη Σαχάρα υπό τη καθοδήγηση της Βασίλισσας Τίν Χινάν. Τον 7ο αιώνα όταν οι Άραβες κατέκτησαν τη Βορειοδυτική Αφρική, οι Τουαρέγκ ξεκίνησαν τη μετακίνηση τους νοτιοδυτικά. Έφτασαν μέσα στο πέρασμα των αιώνων, στον Νίγηρα περίπου τον 11ο αιώνα. Μάλιστα το Τιμπουκτού, το τότε πνευματικό κέντρο του Μουσουλμανικού κόσμου οφείλει την ίδρυση τους στους Τουαρέγκ.

Τον 14ο αιώνα στράφηκαν στην ισλαμική πίστη που παραμένει η θρησκεία τους έως σήμερα. Στο σημείο αυτό η θέση τους έδωσε την ευκαιρία να συμμετάσχουν στο Υπέρ-Σαχάριο εμπόριο και τους έδωσε μια οικονομική άνεση.

Τις εποχές που το εμπόριο τους βρίσκονταν στη κορύφωση του, τη δεκαετία ’20 και του ’30 τα καραβάνια αποτελούνταν από 20.000 καμήλες.

Η πτώση τους άρχισε σταδιακά μετά την αποικιοκρατία και τη Γαλλική κατοχή όπου επέβαλε στους Τουαρέγκ βαριά φορολογία και υποχρεωτική στράτευση στον Γαλλικό στρατό. Το σημαντικότερο ήταν η εκμετάλλευση της εργασίας και των πόρων των Τουαρέγκ. Άρχισαν να επαναστατούν εναντίον των Γάλλων αλλά δεν κατάφεραν να κερδίσουν την αυτονομία τους.

Η κατάρρευση της αποικιοκρατίας και η χάραξη των συνόρων των χωρών της Αφρικής, έφεραν ως αποτέλεσμα οι Τουαρέγκ να βρεθούν διασκορπισμένοι και τελείως αποκομμένοι από τα κράτη που σχηματίστηκαν. Στράφηκαν εναντίον του κράτους του Μαλί αυτή τη φορά αλλά και πάλι η εξέγερση καταπνίγηκε.

Τη δεκαετία του ΄70 αυτή τη φορά στο Νίγηρα απέτυχαν εκ νέου να ενσωματωθούν στο κράτος ενώ η αναβίωση τη δεκαετία του ΄90 της διαμάχης με το Μαλί δεν είχε πάλι αίσιο τέλος. Πολλές φορές οι διαμάχες μεταξύ των φυλών-ομάδων των Τουαρέγκ έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην αποτυχία των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων.

Το 2012 το Εθνικό Απελευθερωτικό Κίνημα του Αζαουάντ, μια συνιστώσα των Τουαρέγκ στο Μαλί κήρυξε την ανεξαρτησία της περιοχής. Το Αζαουάντ είναι μια περιφέρεια που θεωρείται η φυσική κοιτίδα των Τουαρέγκ.

Θρησκεία

Είναι μουσουλμάνοι σουνίτες (χαλαρής μορφής) στο θρήσκευμα, αλλά διατηρούν πολλά προϊσλαμικά ήθη και έθιμα όπως για παράδειγμα τα πολλά φυλαχτά που φορούν, κυρίως οι γυναίκες.

Γλώσσα

Η κύρια γλώσσα τους είναι η Ταμασέκ και η βερβερική αυτή γλώσσα στηρίζεται στη γραφή Τιφινάγ, η οποία χρησιμοποιείται ευρέως και από τους υπόλοιπους Βερβέρους στην Αλγερία, στο Μαρόκο και στη Μαυριτανία. Γλωσσολογικά ανήκει στην αφροασιατική οικογένεια όπου ανήκουν και οι υπόλοιπες βερβερικές διάλεκτοι.

Tifinagh alphabet

Το  παραδοσιακό  αλφάβητο  των  Τουαρέγκ.  Οι  ξένοι  το  ονομάζουν  “Φοινικικό”  αλλά  μία  προσεκτική  εξέταση  (που   δεν  έγινε)  δείχνει  ότι  είναι  μία  εξέλιξη  της  Ελληνικής  Γραμμικής  γραφής  Β.  Το αλφάβητο  ονομάζεται tifinaghe και δεν μοιάζει με το αραβικό αλφάβητο. Η γλώσσα τους είναι η Ταμασέκ. Η  γλώσσα  αυτή,  που  στηρίζεται στη γραφή Τιφινάγ,  χρησιμοποιείται ευρέως και από τους άλλους Βέρβερους στην Αλγερία, το Μαρόκο και την Μαυριτανία.  Περιέχει πολλά γράμματα ελληνικά, όπως το «Ε», το  διπλό  Ε,  το «Λ», το «Σ», το «Θ», το  Θ,  Ττο «Π», κ.ά.

  Φανταστείτε  ένα  ΕΛΛΗΝΙΚΟ  ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ,  μία  πανεπιστημιακή σχολή,  ορισμένοι  ερευνητές  και  εξερευνητές,  τι  θα  μπορούσαν  να  κάνουν.     

ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ:  στο  έργο  του   Λουκιανού  που αναγράφεται Φιλόπατρις,  υπάρχει  η  φράση:  «καί γαρ άριθμέεις ώς Νικόμαχος ό Γερασηνός», δηλαδή, «εσύ κατανοείς τις μαθηματικές έννοιες σαν το Νικόμαχο από την Γέρασα».

Οι αρχαίοι Έλληνες φαίνεται ότι ονόμαζαν ολόκληρη την Αφρικανική ήπειρο Λιβύη. Στους ρωμαϊκούς χρόνους συνήθιζαν να χρησιμοποιούν το όνομα Αφρική. Την εποχή της Βυζαντινής αυτοκρατορίας διατηρήθηκε το όνομα Λιβύη χωρίς συγκεκριμένα όρια, αργότερα επικράτησε να ονομάζεται Λιβύη μόνο η συγκεκριμένη χώρα της Βορείου Αφρικής.
Βερβερία ή Βαρβαρία ονομαζόταν τα βόρεια παράλια της Λιβύης  (Αφρικής)  κατά μήκος της Μεσογείου, νότια επεκτεινόταν μέχρι την όαση Φεζάν, περιοχή που κατοικούσαν οι Γαράμαντες. Υπήρχε και η Αιθιοπική Βαρβαρία στο ΒΑ άκρο της αρχαίας Αιθιοπίας, στις ακτές της Ερυθράς θάλασσας.

Η ανατολική πλευρά της Λιβύης ονομάζεται Κυρηναϊκή από την Κυρήνη, θυγατέρα του βασιλιά των Λαπίθων Υψέα. Την είδε ο Απόλλων στο Πήλιο και την μετέφερε με χρυσό άρμα στη Λιβύη. Γιος τους υπήρξε ο Αρισταίος, ο άριστος όλων των θεών.

Ο  ΑΡΧΑΙΟΣ  ΕΛΛΗΝΑΣ  ΓΙΓΑΝΤΑΣ  ΓΑΡΑΜΑΣ

Στην ελληνική μυθολογία ο Γαράμας ήταν γιος του θεού Απόλλωνα και της πριγκηποπούλας της Κρήτης Ακάλλης, η οποία ήταν θυγατέρα του Μίνωα και της Πασιφάης. Ο Γαράμας είχε τρεις ομοθαλείς αδελφούς, τον Μίλητο, τον Αμφίθεμι και τον Όαξο, ο πρώτος και ο τελευταίος από τους οποίους έδωσαν τα ονόματά τους σε αντίστοιχες πόλεις. Πολλές φορές ο Γαράμας ταυτίζεται με τον Αμφίθεμι (Απολλώνιος, Δ 1494 και Σχόλια). Στα «Λιβυκά» εξάλλου του Αγροίτου ο Γαράμας αναφέρεται ως εραστής πολλών Νυμφών και πατέρας σειράς ολόκληρης ηρώων που έδωσαν τα ονόματά τους σε αφρικανικούς λαούς.

Ο Γαράμας έγινε επώνυμος ήρωας των Γαραμάντων, ενός από τα γένη των Βερβερικών φυλών που ζούσαν στις ανατολικές οάσεις της Σαχάρας, στη Λιβύη. Θεωρείται  ότι  οι  Γαράμανδες  ή  Γαράμαντες  ή  με  άλλη  ονομασία  Γαμφάσαντες  ξεκίνησαν  από  την  Θράκη  και  την  Λήμνο  ή  από  την  Μικρά  Ασία,  μετά  τον  Τρωϊκό  πόλεμο,  διαπεραιώθηκαν  στην  σημερινή  Λιβύη, κατέλαβαν την όαση Τζάντο (Σίβα), όπου ήταν  το μαντείο του Άμμωνα Δία,  του  Δέσποτα του Ολύμπου  και  εξαπλώθηκαν  σε  όλη  την  Σαχάρα.  Πολλοί Γαράμαντες ήρθαν σε επιμειξία με τους νέγρους ιθαγενείς της νότιας όχθης του Νίγηρα,  υιοθέτησαν τη γλώσσα τους  και  τους  μετέδωσαν  πολλές  γνώσεις  των  Ελλήνων  και  των  Αιγυπτίων. Η περιοχή του Άνω Νίγηρα είναι η πατρίδα της νεγρικής  φυλής των  Ντόγκον,  για  την  οποία  ο  Ρόμπερτ  Τεμπλ  έγραψε  ότι  είναι  μία  φυλή  νεγροποιημένων  Ελλήνων.

Κάντε κλικ να ακούσετε την μουσική τους

https://youtu.be/pgxCIs-SFpk?si=ohs45WMiUi-rCwm9

https://youtu.be/gINDDDo3do8?si=nCURbxJyocTwtf8O

 

Φεζάν

Μια όαση στο τμήμα της Σαχάρας που ανήκει στην επαρχία του Φεζάν

Με την ονομασία Φεζάν (η αρχαία Φαζανίαβερβερικά: ⴼⵣⵣⴰⵏ, αραβικά: فزان, λατινικά: Phazania) είναι γνωστή η νοτιοδυτική περιοχή της σύγχρονης Λιβύης. Στο μεγαλύτερο μέρος της καλύπτεται από έρημο, ενώ ανάμεσα στα βουνά και τις ξηρές κοιλάδες, οι οάσεις ήταν ο μοναδικός τρόπος επιβίωσης και ο τόπος ανάπτυξης μικρών πόλεων και χωριών μέσα στη Σαχάρα. Η μεγαλύτερη πόλη στην περιοχή του Φεζάν είναι η Σάμπχα.

Μέχρι τη δεκαετία του ’70, η περιοχή αποτελούσε μια από τις τρεις επαρχίες της χώρας, μαζί με τις επαρχίες Τριπολίτιδα και Κυρηναϊκή, οι οποίες χωρίστηκαν σε μικρότερα διοικητικά τμήματα. Ο πληθυσμός της περιοχής περιλαμβάνει τους νομάδες Τουαρέγκ στα νοτιοδυτικά και τους Τούμπου στα νοτιοανατολικά, οι οποίοι μετακινούνται μεταξύ ΛιβύηςΑλγερίαςΤσαντ και Νίγηρα. Αντιθέτως, στο βόρειο τμήμα Τουαρέγκ και Τούμπου έχουν εγκατασταθεί μόνιμα και αναμειχθεί με Άραβες και Βέρβερους.

Ιστορία

Από τον 5ο αιώνα π.Χ. μέχρι και τον 5ο αιώνα μ.Χ., η πόλη-κράτος του Φεζάν ήταν το επίκεντρο της Αυτοκρατορίας των Γαραμάντων, στους οποίους αναφέρεται στην αρχαιότητα ο Ηρόδοτος [1], η οποία βρισκόταν ανάμεσα στους εμπορικούς δρόμους Καρχηδόνας και περιοχών του Σαχέλ.

Από το 17ο αιώνα και μετά, το Φεζάν, όπως και η υπόλοιπη Βόρεια Αφρική, πέρασε υπό την κυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Από το 1911, η περιοχή καταλαμβάνεται από την Ιταλία, αλλά η κυριαρχία της είναι επισφαλής μέχρι την άνοδο του φασισμού. Ανάμεσα στους δυο Παγκόσμιους Πολέμους, ο Βασιλιάς Ίντρις ήταν αρχηγός της λιβυϊκής αντίστασης εναντίον της ιταλικής κατοχής. Από το 1943 ως το 1951, το Φεζάν πέρασε υπό τον έλεγχο της Γαλλίας, ενώ οι άλλες δυο επαρχίες υπό βρετανική διοίκηση. Τελικά, το 1951 η περιοχή αποτέλεσε τμήμα του επίσημου πλέον κράτους της Λιβύης, μαζί με τις άλλες δυο περιοχές, Κυρηναϊκή και Τριπολίτιδα.

 

Οι φυλακές της Τρίπολης και του Φεζάν

Σύμφωνα με διπλωματικά έγγραφα του ελληνικού προξενείου Τριπόλεως και του Φεζάν, κατά την εποχή της οθωμανικής κυριαρχίας, τουλάχιστον 80 Έλληνες είχαν συλληφθεί για επαναστατική δράση και είχαν σταλεί στις φυλακές της Τρίπολης και του Φεζάν, όπου οι Οθωμανοί έστελναν αυτούς που θεωρούσαν ιδιαίτερα επικίνδυνους και η μεταφορά τους γινόταν υπό άκρα μυστικότητα, ενώ σπάνια έβγαινε κανείς ζωντανός από εκεί.[2]

 

Αρχαίες Πηγές:
Herodotus Hist., Historiae (0016: 001)
Hérodote. Histoires, 9 vols.”, Ed. Legrand, Ph.–E.
Paris: Les Belles Lettres, 1:1932; 2;1930; 3:1939; 4 (3rd edn.): 1960; 5:1946; 6:1948; 7:1951; 8:1953; 9:1954, Repr. 1:1970; 2:1963; 3:1967; 5:1968; 6:1963; 7:1963; 8:1964; 9:1968.
Book 4, section 183, line 4

Ἀπὸ δὲ Αὐγίλων διὰ δέκα ἡμερέων ἀλλέων ὁδοῦ ἕτερος
ἁλὸς κολωνὸς καὶ ὕδωρ καὶ φοίνικες καρποφόροι πολλοί,
κατά περ καὶ ἐν τοῖσι ἑτέροισι· καὶ ἄνθρωποι οἰκέουσι ἐν
αὐτῷ τοῖσι οὔνομα Γαράμαντές ἐστι, ἔθνος μέγα ἰσχυρῶς,
οἳ ἐπὶ τὸν ἅλα γῆν ἐπιφορέοντες οὕτω σπείρουσι.


Herodotus Hist., Historiae
Book 4, section 183, line 13

                                       Οἱ Γαράμαντες δὴ οὗτοι
τοὺς Τρωγλοδύτας Αἰθίοπας θηρεύουσι τοῖσι τεθρίπποισι·
οἱ γὰρ Τρωγλοδύται Αἰθίοπες πόδας τάχιστοι ἀνθρώπων
πάντων εἰσὶ τῶν ἡμεῖς πέρι λόγους ἀποφερομένους
ἀκούομεν.

 
Ο Ηρόδοτος για τους Γαράμαντες
 Απόδοση
[4.183.1] Κι ύστερ᾽ από δρόμο άλλων δέκα ημερών από τα Αύγιλα, άλλος λόφος από αλάτι και νερό και πολλές φοινικιές που δίνουν καρπό, παρόμοια με τους άλλους λόφους· εκεί ζουν άνθρωποι που τ᾽ όνομά τους είναι Γαράμαντες, έθνος εξαιρετικά μεγάλο, που κουβαλούν χώμα και το στρώνουν πάνω στο αλάτι κι έτσι σπέρνουν. [4.183.2] Από τη χώρα τους ως τους Λωτοφάγους η πιο σύντομη απόσταση είναι δρόμος τριάντα ημερών. Στη χώρα τους είναι που ζουν τα βόδια που βόσκουν προχωρώντας προς τα πίσω, για τον εξής λόγο· έχουν τα κέρατά τους κυρτωμένα προς τα μπρος· [4.183.3] κι έτσι βόσκουν προχωρώντας προς τα πίσω, αφού δεν μπορούν να προχωρήσουν προς τα μπρος, γιατί τα κέρατά τους καρφώνονται στη γη. Διαφορά άλλη από τ᾽ άλλα βόδια δεν έχουν, παρά μονάχα σ᾽ αυτό και στο δέρμα τους, που είναι πιο παχύ και πιο ανθεκτικό. [4.183.4] Κι οι Γαράμαντες αυτοί βγαίνουν και κυνηγούν τους τρωγλοδύτες Αιθίοπες με άρματα που τα σέρνουν τέσσερα άλογα. Γιατί οι τρωγλοδύτες Αιθίοπες είναι πιο γοργοπόδαροι απ᾽ όλους τους λαούς, απ᾽ αυτούς για τους οποίους μας έρχονται πληροφορίες. Και τρέφονται οι τρωγλοδύτες με φίδια και σαύρες κι άλλα παρόμοια ερπετά· η γλώσσα που μιλούν δε μοιάζει με καμιά άλλη, είναι κάτι σαν τα τσιρίσματα που βγάζουν οι νυχτερίδες.
 
Lucianus Soph., Dipsades (0062: 054)
Lucian, vol. 6”, Ed. Kilburn, K.
Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1959, Repr. 1968.
Section 2, line 1

                                       καὶ τὸ θάλπος
δὲ αὐτὸ καὶ ὁ ἀὴρ κομιδῇ πυρώδης καὶ φλογερὸς
ὢν καὶ ἡ ψάμμος ὑπερζέουσα παντελῶς ἄβατον
τὴν χώραν τίθησι.
 Γαράμαντες μόνοι πρόσοικοι ὄντες, εὐσταλὲς
καὶ κοῦφον ἔθνος, ἄνθρωποι σκηνῖται, ἀπὸ θήρας
τὰ πολλὰ ζῶντες, ἐνίοτε οὗτοι ἐσβάλλουσι θηράσον-
τες ἀμφὶ τροπὰς τὰς χειμερινὰς μάλιστα, ὕσαντα
τὸν θεὸν τηρήσαντες, ὁπότε τὸ πολὺ τοῦ καύματος
σβεσθείη καὶ ἡ ψάμμος νοτισθείη καὶ ἀμηγέπη
βατὰ γένοιτο.

Lucianus Soph., Dipsades
Section 2, line 12

         καὶ ὅμως οἱ Γαράμαντες ἐπειδὰν τὰ σιτία
καταναλώσωσιν ἅπερ ἔχοντες ἀφίκοντο, ἀπελαύ-
νουσιν ὀπίσω εὐθὺς δεδιότες μὴ σφίσιν ἡ ψάμμος  
ἀναφλεγεῖσα δύσβατος καὶ ἄπορος γένηται, εἶτα
ὥσπερ ἐντὸς ἀρκύων ληφθέντες καὶ αὐτοὶ ἀπόλων-
ται μετὰ τῆς ἄγρας.

Dionysius Perieg., Orbis descriptio (0084: 001)
Dionysios von Alexandria. Das Lied von der Welt”, Ed. Brodersen, K.
Hildesheim: Olms, 1994.
Line 217

ἑξείης δ’ ἐπὶ τοῖς Φαυρούσιοι, ὧν ὕπο γαῖαν
ναίουσιν Γαράμαντες ἀπείριτοι· ἐν δὲ μυχοῖσι
βόσκοντ’ ἠπείροιο πανύστατοι Αἰθιοπῆες,
αὐτῷ ἐπ’ Ὠκεανῷ, πυμάτης παρὰ τέμπεα Κέρνης.

Anonymi Geographiae Expositio Compendiaria, Geographiae expositio compendiaria (0092: 001)
Geographi Graeci minores, vol. 2”, Ed. Müller, K.
Paris: Didot, 1861, Repr. 1965.
Section 16, line 3

[Ἔθνη δὲ τῆς Λιβύης] ἀπὸ δυσμῶν τάδε· Δα-
ράδαι, Πέρορσοι, Ὀδραγγῖδαι, Μίμακες, Νοῦβαι,  
Γαράμαντες, Δερβίκαι, Μελανογαίτουλοι, Γίγγοι,
Νιγρῖται, Ἀφρικέρωνες, Λευκαιθίοπες.

Strabo Geogr., Geographica (0099: 001)
Strabonis geographica, 3 vols.”, Ed. Meineke, A.
Leipzig: Teubner, 1877, Repr. 1969.
Book 17, chapter 3, section 23, line 4

Τὴν δ’ ὑπερκειμένην ἐν βάθει χώραν τῆς σύρτεως
καὶ τῆς Κυρηναίας κατέχουσιν οἱ Λίβυες, παράλυπρον
καὶ αὐχμηράν· πρῶτοι μὲν οἱ Νασαμῶνες, ἔπειτα
Ψύλλοι καί τινες Γαίτουλοι, ἔπειτα Γαράμαντες· πρὸς
ἕω δ’ ἔτι μᾶλλον οἱ Μαρμαρίδαι, προσχωροῦντες ἐπὶ
πλέον τῇ Κυρηναίᾳ καὶ παρατείνοντες μέχρι Ἄμμωνος.

Cornelius Alexander Polyhist., Fragmenta (0697: 003)
FHG 3”, Ed. Müller, K.
Paris: Didot, 1841–1870.
Fragment 32, line 8

                                                Ἄδηλον
δὲ, πότερον ἀπὸ τοῦ Γαράμαντος τούτου οἱ ἐν τῇ Λιβύῃ
Γαράμαντες ὠνομάσθησαν, ἢ οὗτος ἀπὸ τοῦ ἔθνους.


Agroetas Hist., Fragmenta (1835: 002)
FHG 4”, Ed. Müller, K.
Paris: Didot, 1841–1870.
Fragment 4, line 6

                                                    Εὐσεβεῖς δὲ
οἱ Γαράμαντες, καὶ ναοὶ ἐν αὐτοῖς ἵδρυνται, ὡς ἄλλοι
τε καὶ Ἀγροίτας ἱστορεῖ.

 
 
Apollonius Rhodius Epic., Argonautica (0001: 001)
Apollonii Rhodii Argonautica”, Ed. Fraenkel, H.
Oxford: Clarendon Press, 1961, Repr. 1970 (1st edn. corr.).
Book 4, line 1494

πώεσι φερβομένοισι συνήντεες, εἵπετο δ’ ἀνήρ
αὐλίτης· ὅ σ’ ἑῶν μήλων πέρι, τόφρ’ ἑτάροισι
δευομένοις κομίσειας, ἀλεξόμενος κατέπεφνε
λᾶι βαλών· ἐπεὶ οὐ μὲν ἀφαυρότερός γ’ ἐτέτυκτο,
υἱωνὸς Φοίβοιο Λυκωρείοιο Κάφαυρος
κούρης τ’ αἰδοίης Ἀκακαλλίδος, ἥν ποτε Μίνως
ἐς Λιβύην ἀπένασσε θεοῦ βαρὺ κῦμα φέρουσαν,
θυγατέρα σφετέρην· ἡ δ’ ἀγλαὸν υἱέα Φοίβῳ
τίκτεν, ὃν Ἀμφίθεμιν Γαράμαντά τε κικλήσκουσιν·
Ἀμφίθεμις δ’ ἄρ’ ἔπειτα μίγη Τριτωνίδι νύμφῃ·
ἡ δ’ ἄρα οἱ Νασάμωνα τέκε κρατερόν τε Κάφαυρον,
ὃς τότε Κάνθον ἔπεφνεν ἐπὶ ῥήνεσσιν ἑοῖσιν.

 
 
 

Pausanias Perieg., Graeciae descriptio
Book 2, chapter 7, section 7, line 7

                    γενομένου δέ σφισι δείματος, ἔνθα
καὶ νῦν Φόβον ὀνομάζουσι τὸ χωρίον, οἱ μὲν ἐς Κρή-  
την παρὰ Καρμάνορα ἀπετράποντο, τοὺς δὲ ἀνθρώ-
πους ἐν τῇ Αἰγιαλείᾳ νόσος ἐπέλαβε· καὶ σφᾶς ἐκέ-
λευον οἱ μάντεις Ἀπόλλωνα ἱλάσασθαι καὶ Ἄρτεμι

 
 

Aelius Herodianus et PseudoHerodianus Gramm., Rhet., De prosodia catholica
Part+volume 3,1, page 265, line 13

                                                                               ἑτέρα
Κρήτης, ἐν ᾗ Ταρραῖος Ἀπόλλων τιμᾶται.

 

Pausanias Perieg., Graeciae descriptio
Book 10, chapter 16, section 5, line 4

ἔστι δὲ ἐν τοῖς Κρητικοῖς ὄρεσι καὶ κατ’ ἐμὲ ἔτι
Ἔλυρος πόλις· οὗτοι οὖν αἶγα χαλκῆν ἀπέστειλαν ἐς
Δελφούς, δίδωσι δὲ νηπίοις ἡ αἲξ Φυλακίδῃ καὶ
Φιλάνδρῳ γάλα· παῖδας δὲ αὐτοὺς οἱ Ἐλύριοί φασιν
Ἀπόλλωνός τε εἶναι καὶ Ἀκακαλλίδος νύμφης, συγγε-
νέσθαι δὲ τῇ Ἀκακαλλίδι Ἀπόλλωνα ἐν πόλει Τάρρᾳ
καὶ οἴκῳ Καρμάνορος.

 
ΗΡΟΔΟΤΟΣ
Ἱστορίαι (4.179.1-3)
Απόδοση
[4.179.1] Κι επίσης έχουν να λένε κι αυτή την ιστορία, πως ο Ιάσων, αφού η Αργώ ναυπηγήθηκε στην εντέλεια στ᾽ ακρογιάλια του Πηλίου, φόρτωσε στο καράβι τάμα, εκτός από την εκατόμβη, έναν χάλκινο τρίποδα κι έκανε το γύρο της Πελοποννήσου, θέλοντας να φτάσει στους Δελφούς. [4.179.2] Κι όταν έφτασε με το καράβι του στον Μαλέα, τον άρπαξε άνεμος βοριάς και τον παράσερνε προς τη Λιβύη· και πως, πριν αντικρίσει τη στεριά, βρέθηκε στις ξέρες της λίμνης Τριτωνίδας. Καθώς λοιπόν δεν είχε τρόπο να βγει αποκεί μέσα, λένε πως εμφανίστηκε ο Τρίτων και πρόσταζε τον Ιάσονα να του δώσει τον τρίποδα, λέγοντας ότι και το πέρασμα θα του δείξει και θα τους στείλει πίσω σώους και αβλαβείς. [4.179.3] Ο Ιάσων τον άκουσε, κι έτσι και τη διέξοδο από τις ξέρες τούς έδειξε ο Τρίτων και τον τρίποδα πήρε και τον έβαλε στο ναό του, κι ύστερα, καθισμένος πάνω στον τρίποδα, προφήτεψε κι αποκάλυψε στους συντρόφους του Ιάσονα όλα τα μελλούμενα, πως —ό,τι γράφει δεν ξεγράφει—, όταν κάποιος απ᾽ τους απογόνους των αντρών που ταξίδευαν με την Αργώ θα πάρει τον τρίποδα, τότε θα χτιστούν γύρω από την Τριτωνίδα λίμνη εκατό ελληνικές πόλεις. Και λένε πως, όταν τ᾽ άκουσαν οι Λίβυες της περιοχής, έκρυψαν τον τρίποδα.
 

Επιστολή – Δήλωση του καθηγητή Παν/μίου του Καΐρου Al Azhar Γιάννη Φουρτούνα

“Ο κ. Δημήτρης Συμεωνίδης είναι ομολογουμένως ο μεγαλύτερος αυτή τη στιγμή, συστηματικότερος και αποτελεσματικότερος ερευνητής του Ελληνισμού και χαιρόμαστε για την συνεχή, ενδελεχή και τεκμηριωμένη εργογραφία του, με την οποία τροφοδοτεί τις νεώτερες γενιές των Ελλήνων απανταχού της γης με έργα αποκαλυπτικά, που εκπλήσσουν για την πρωτοτυπία τους.

 Κάθε μέρα με κάθε νέο email γινόμαστε φορείς νέων ερευνητικών έργων, εξαίρετων ανακαλύψεων και απροσδόκητων πρώην ανεξερεύνητων πτυχών της ελληνικής ιστοριογραφίας που μας γεμίζει με θαυμασμό και ικανοποίηση αφού μας προσφέρεται έτσι μία πληθώρα σημαντικών αποκαλύψεων που προηγουμένως όλοι εμείς αγνοούσαμε.    

Η ιστορία με τους Γαράμαντες ένα ανεξερεύνητο λαό και ένα μεγάλο πολιτισμό στην Υποσαχάρια Αφρική ΕΊΝΑΙ EΝΑ ΑΠO ΤΑ ΘEΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΕ ΕΞΈΠΛΗΞΑΝ ΚΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟ ΓΡΑΦΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ:

Κανείς δεν έχει ασχοληθεί με αυτό το θέμα ούτε καν γνωρίζαμε την ύπαρξή του, με εξέπληξε δε η σύνδεση από τον κ Δ Συμεωνίδη του πολιτισμού των Γαράμαντων με την αρχαία ελληνική ιστορία και προϊστορία, καθώς με αναφορά σε ιστορικά αρχεία αρχαίους συγγραφείς και γεωγράφους, τον Λουκιανό, τον Ηρόδοτο, τον Στράβωνα κ. ά., αλλά και με παράλληλη αναφορά στην αρχαία Ελληνική Μυθολογία και Θεολογία κατοχυρώνει αυτά που γράφει.

    Ο Γαράμας είναι πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας αφού, όπως αναφέρει η πριγκιποπούλα της Κρήτης, Ακάλλη, φαίνεται ότι συνέχισε την σχέση της με τον Απόλλωνα, καθώς πληροφορούμαστε και για άλλα τέκνα που έκανε μαζί του: Τον Γαράμα, τον Μίλητο, τον Αμφίθεμι και τον Όαξο, τους οποίους έτεκε η νύμφη στην Λιβύη.  

Στο  βιβλίο  του  (Δ,179),   Ηρόδοτος  αναφέρει  ότι  ο  Ιάσων και  οι  Αργοναύτες   ίδρυσαν  στην  Λιβύη 100  Ελληνικές  πόλεις, άρα υπήρχαν λαοί ελληνικοί που χάθηκαν ή αφομοιώθηκαν με την πάροδο των χιλιετιών, ενώ το αλφάβητό τους περιέχει ελληνικά γράμματα, όπως τα «Ε», το «Λ», το «Σ», το «Θ», το «Π», κ.ά.

Επίσης ο Συμεωνίδης ασχολούμενος με τη γενετική των Γαραμάντων αποδεικνύει ότι από αυτούς προέρχονται οι σύγχρονοι Τουαρέγκ των οποίων η σημαία έχει το διπλό Ε των Δελφών στη σημαία τους! Γι αυτό το λόγο αποτίω δημόσια την ένδειξη του σεβασμού μου σε αυτό τον μέγα ερευνητή και επιστήμονα σπουδαίο δημοσιογράφο και πολιτικό αναλυτή αλλά και συγγραφέα που κρατάει εδώ και δεκαετίες ψηλά τη σημαία του Μείζονος Ελληνισμού! Εύγε τρις φίλτατε Δημήτριε!!”

 

 

 

photos https://www.temehu.com/, https://www.worldhistory.org/, https://www.bradshawfoundation.com/, https://www.thestickerspace.com/, https://stock.adobe.com/, https://en.wikipedia.org/,

Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.

Ακολουθήστε μας στο Facebook @grnewsradiofl

Ακολουθήστε μας στο Twitter @grnewsradiofl

 

Copyright 2021 Businessrise Group.  All rights reserved. Απαγορεύται ρητώς η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή ή αναδιανομή μέρους ή όλου του υλικού του ιστοχώρου χωρίς τις κάτωθι προυποθέσεις: Θα υπάρχει ενεργός σύνδεσμος προς το άρθρο ή την σελίδα. Ο ενεργός σύνδεσμος θα πρέπει να είναι do follow Όταν τα κείμενα υπογράφονται από συντάκτες, τότε θα πρέπει να περιλαμβάνεται το όνομα του συντάκτη και ο ενεργός σύνδεσμος που οδηγεί στο προφίλ του Το κείμενο δεν πρέπει να αλλοιώνεται σε καμία περίπτωση ή αν αυτό κρίνεται απαραίτητο να συμβεί, τότε θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο στον αναγνώστη ποιο είναι το πρωτότυπο κείμενο και ποιες είναι οι προσθήκες ή οι αλλαγές. αν δεν πληρούνται αυτές οι προυποθέσεις, τότε το νομικό τμήμα μας θα προβεί σε καταγγελία DMCA, χωρίς ειδοποίηση, και θα προβεί σε όλες τις απαιτούμενες νομικές ενέργειες.

Άλλα Άρθρα

Τελευταία Άρθρα

Σχολιασμός Επικαιρότητας

Ενδιαφέροντα Θέματα

Πρωτοσέλιδα Εφημερίδων


Συμβουλές Μαγειρικής

Estiatorio Milos Miami
Estiatorio Milos Miami
Estiatorio Milos Miami
International sounds DJ Entertainment

Pin It on Pinterest

Share This