EnglishGreek

Η Ελληνική εφημερίδα και το Ελληνικό Ραδιόφωνο της Florida, με έδρα το Miami
The Greek News and Greek Radio in  FL

Σε εκείνους που σκέπτονται πως η Ελλάδα σήμερα δεν έχει καμία σημασία ας μου επιτραπεί να πω ότι δεν θα μπορούσαν να κάνουν μεγαλύτερο λάθος. Η σημερινή, όπως και η παλιά Ελλάδα, έχει υψίστη σημασία για οποιονδήποτε ψάχνει να βρει τον εαυτό του.

Χένρυ Μίλλερ, 1891-1980, Αμερικανός συγγραφέας

Η Ελληνική εφημερίδα και το Ελληνικό Ραδιόφωνο της Florida, με έδρα το Miami
The Greek News and Greek Radio in  FL

Subscribe to our newspaper
EnglishGreek

ΕΚΠΤΩΤΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ

5 Feb, 2024
ΕΚΠΤΩΤΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ

ΕΚΠΤΩΤΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ

ΕΚΠΤΩΤΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ

Η νεαρή Λουκία είχε ακολουθήσει τον γοητευτικό Σπύρο στα Μάταλα της Κρήτης, εκεί όπου συγκεντρώνονταν πλήθη παιδιών των λουλουδιών, όπως αποκαλούνταν, από όλη την Ευρώπη. Η ιδιαίτερη φύση, καθώς και η σχετική απομόνωση και άγνοια από τους ανήξερους σ’ αυτές τις ιδέες Κρήτες, συνέβαλαν τα μέγιστα. Μιλούσαν, τραγουδούσαν, έτρωγαν σε μεγάλες παρέες, και έκαναν ελεύθερη χρήση ναρκωτικών, με πρωταγωνιστή το LSD. Μεγαλωμένη σ’ ένα χωριό της Βοιωτίας, είχε πάει στην Αθήνα για να σπουδάσει. Ο Σπύρος ήταν συμφοιτητής της, την είχε γοητεύσει χωρίς προσπάθεια και την έπειθε να τον ακολουθεί παντού, να συμμετέχει σε όσα εκείνος προτιμούσε. Η ομορφιά του την είχε αιχμαλωτίσει, είχε μετατραπεί σε ένα άβουλο ον.

   Εκείνο το καλοκαιρινό βράδυ, πήραν και οι δύο μια γερή δόση ναρκωτικών. Ο κόσμος γύρω από τη Λουκία έχασε το σχήμα, τα χρώματα, τις μυρωδιές του. Δεν όριζε το σώμα της, δεν γνώριζε αν διέθετε κάποια νοημοσύνη. Σηκώθηκε, απομακρύνθηκε από τον ημιαναίσθητο Σπύρο κι άρχισε να λικνίζεται στους ήχους μιας κιθάρας, αφαιρώντας ασυναίσθητα με αργές και νωχελικές κινήσεις τα ελάχιστα ελαφρά της ρούχα.

   Κάποιος ενθουσιασμένος άγνωστος πήγε κοντά της κι έκανε το ίδιο. Έπειτα, τα δυο σώματα ενώθηκαν πάνω στην άμμο, μπροστά σ’ έναν αριθμό ατόμων που δεν άργησαν να τους μιμηθούν.

   Η αυγή την βρήκε γυμνή, ανάμεσα σε αγνώστους. Αδύνατο να βρει τα ρούχα της. Προσπάθησε να προσανατολιστεί και κατευθύνθηκε στη μικρή σπηλιά που κοιμόταν με τον Σπύρο. Τον βρήκε κοιμισμένο και, ακροπατώντας, πήρε από τον μικρό της σάκκο ένα φαρδύ φόρεμα και ντύθηκε. Μετά ξάπλωσε δίπλα του, περιμένοντάς τον να ξυπνήσει.

   Εννέα μήνες αργότερα, ήδη παντρεμένη με τον Σπύρο, γέννησε τον Άγγελο αλλά κανείς από τους δύο δεν είχε τη διάθεση να αφοσιωθεί στο μεγάλωμα του παιδιού.

Ο Άγγελος μεγάλωνε χωρίς αγάπη, χωρίς στοργή και αγκαλιά, κάθε μέρα και ωραιότερος, κάθε μέρα και πιο απόμακρος. Ένα κλειστό παιδί, ένας γρίφος, ανάμεσα στους θαυμαστές που όλο και πλήθαιναν. Όταν αποφοίτησε από το Λύκειο, δεν υπήρχε άνθρωπος- ανεξαρτήτως ηλικίας και φύλου- που να μην τον ποθούσε, που να μην επιθυμούσε να βρίσκεται δίπλα του, να τον αγγίζει, να τον μυρίζει. Όσες φορές και να κοιτούσε τον εαυτό του στον καθρέφτη, αδυνατούσε να καταλάβει τι ήταν αυτό που έκανε τους πάντες να τον αγαπούν, να τον θέλουν δικό τους. Ο ίδιος έβλεπε μόνον ένα ωραίο πρόσωπο κι ένα καλλίγραμμο σώμα. Τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο. Και φερόταν αδιάφορα, δεν έδειχνε να τον ενδιαφέρει κάποιος ή κάποια, δεν είχε φίλους- μόνον έναν στρατό φανατικών οπαδών. Δεν επιθυμούσε να συνεχίσει τις σπουδές του και οι γονείς του δεν έδειχναν να τους απασχολεί το παρόν και το μέλλον του.

   Ο πατέρας του είχε μια φημισμένη ντισκοτέκ και όλα τα βράδια ο Άγγελος βρισκόταν εκεί ως θαμών. Δεν άργησε να κάνει χρήση ουσιών, ν’ ανακατευτεί με κάποιες ακραίες ομάδες σατανιστών, ψάχνοντας να βρει κάτι που να του προκαλέσει το ενδιαφέρον. Οι ακόλουθοί του βρέθηκαν αμέσως δίπλα του.

   Ηγέτης της ομάδας των σατανιστών ήταν ο Θανάσης, ένας αρκετά μεγαλύτερος άνδρας με φοβερή όψη και σώμα χαραγμένο με τρομακτικά τατουάζ. Με την πρώτη ματιά ερωτεύθηκε τον Άγγελο, δεν απομακρυνόταν λεπτό από κοντά του, κάθε τόσο τον άγγιζε, το σκληρό του βλέμμα είχε γίνει ικετευτικό, αλλά ο Αγγελος δεν ανταποκρινόταν- αδιαφορούσε.

   Ο Θανάσης προσπάθησε με χίλιους τρόπους να τον γοητεύσει, αλλά στάθηκε αδύνατο. Το βλέμμα του Άγγελου, όποτε έπεφτε πάνω του ήταν σαν παγωμένο νερό. Τελευταία του ελπίδα ήταν η τελετή μύησης με την απαραίτητη θυσία μιας παρθένας. Σκόπευε να βάλει τον Άγγελο να σκοτώσει την κοπέλα που θα επέλεγε εκείνος, να τον δέσει με το φονικό μαζί του, να τους ενώσει για πάντα το αθώο αίμα. Η τελετή θα λάμβανε χώρα το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης, της θλιβερότερης ημέρας για τους Χριστιανούς, την ημέρα του θριάμβου του Εωσφόρου. Έκανε την πρόταση στον Άγγελο κι εκείνος δέχτηκε με απάθεια, μ’ ένα νεύμα. Γέλασε ευχαριστημένος και τον χτύπησε φιλικά στον ώμο. Εκείνος απομακρύνθηκε σαν να μην είχε συμβεί το παραμικρό. Τους χώριζαν τρεις μήνες ως τότε, και ο Θανάσης έπρεπε να κάνει υπομονή. Ωστόσο, δεν υπολόγισε τον αστάθμητο παράγοντα των αισθημάτων του. Ο ανεκπλήρωτος έρωτάς του τον είχε κυριεύσει, τον βασάνιζε όλο και πιο πολύ. Έχασε βάρος και δυνάμεις, έγινε η σκιά του εαυτού του. Οι μόνες στιγμές ευτυχίας ήταν εκείνες που οι περιστάσεις τον έφερναν δίπλα στον Άγγελο.

   Όταν έφθασε η ημέρα της μύησης, συγκεντρώθηκαν όλοι στο καλά ηχομονωμένο υπόγειο της παλιάς, ακατοίκητης μονοκατοικίας που χρησιμοποιούσαν. Βρισκόταν στα δυτικά όρια της πόλης, κι εκείνη την ώρα ο περισσότερος κόσμος βρισκόταν στις εκκλησίες. Η επιλεγμένη παρθένος ήταν μόλις δεκατεσσάρων ετών. Παρουσιάστηκε μπροστά σε όλους ντυμένη στα λευκά, έχοντας πάρει προηγουμένως μια μεγάλη δόση ηρωίνης. Τα μάτια της ήταν απλανή, το βάδισμά της αβέβαιο. Ο Θανάσης και ο Άγγελος, ντυμένοι στα μαύρα και υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών, την οδήγησαν σ’ ένα υπερυψωμένο σημείο, την ξάπλωσαν πάνω σ’ ένα ξύλινο τραπέζι και στάθηκαν όρθιοι πίσω από το κεφάλι της.

   Ο Άγγελος περίμενε ασάλευτος και σκοτεινός το νεύμα του Θανάση για να βυθίσει το στιλέτο του στην καρδιά της κοπέλας. Αντ’ αυτού, ένιωσε το χέρι του να σφίγγει το αριστερό δικό του και σήκωσε τα μάτια του απορημένος. Τα λόγια του ήταν ένας απελπισμένος ψίθυρος.

   «Θα είσαι κοντά μου για πάντα μετά από αυτό;»

   Ο Άγγελος ελευθέρωσε απότομα το χέρι του και μετακινήθηκε βιαστικά, σταματώντας στο ύψος της καρδιάς της κοπέλας. Το ενδιαφέρον του εστιαζόταν στο τι θα αισθανόταν μετά το φονικό. Όλα τ’ άλλα δεν είχαν σημασία, δεν άξιζαν την προσοχή του.

   Για μια στιγμή ο χρόνος πάγωσε, οι φλόγες των αναμμένων για την περίσταση δαδιών τρεμόπαιξαν. Την επόμενη στιγμή, ένα στιλέτο βυθιζόταν στην καρδιά της κοπέλας και στη συνέχεια, ματωμένο, προσγειωνόταν στην καρδιά του Θανάση. Το άψυχο κορμί του έπεσε προς την μεριά του Άγγελου- ένας νεκρός ικέτης. Εκείνος τραβήχτηκε, κατέβηκε από το βάρθρο. Κατάπληκτο και τρομαγμένο το συγκεντρωμένο πλήθος από την απρόβλεπτη και ανεξήγητη εξέλιξη, παράτησε τις δάδες και τράπηκε σε φυγή. Κάποιοι παρέσυραν και τον μαρμαρωμένο Άγγελο, ανέβηκαν στα αυτοκίνητά τους κι εξαφανίστηκαν μέσα στη νύχτα. Εκείνος έμεινε μόνος στον χώρο να κοιτά με διάπλατα μάτια τη φωτιά που δυνάμωνε, κατακαίοντας τα πάντα, σβήνοντας όσα σημάδια μπορούσε να εξαφανίσει. Οι φλόγες ανέβηκαν και στο ερημωμένο ισόγειο, για να ολοκληρώσουν το έργο τους ανενόχλητες.

   Όταν συνήλθε κάπως, μπήκε στο αυτοκίνητό του κι έφυγε πατώντας το γκάζι στο τέρμα. Ώσπου να επιστρέψουν οι γείτονες από την εκκλησία, να μυρίσουν την τσίκνα, να δουν καπνό και φλόγες, και να ειδοποιήσουν την Πυροσβεστική, δεν είχε απομείνει τίποτε να σωθεί. Όλοι γνώριζαν ότι το σπίτι ήταν ακατοίκητο, εγκαταλειμμένο εδώ και χρόνια. Κανείς δεν γνώριζε ότι υπήρχε υπόγειο και χρησιμοποιούνταν από την ομάδα των σατανιστών. Όσο για τη μυρωδιά καμένου σώματος, σύντομα κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι κάηκε κάποιο ζώο. Συνέχεια δεν δόθηκε, κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει πώς προκλήθηκε η φωτιά.

Ο Άγγελος είχε, επιτέλους, ταρακουνηθεί και φοβηθεί. Πέρασε την Μεγάλη Παρασκευή κλεισμένος στο δωμάτιό του, χωρίς να δεχτεί να φάει, με το μυαλό του συγκεντρωμένο στο τι έπρεπε να κάνει, να μη βρεθεί στο στόχαστρο της οποιασδήποτε έρευνας, αν και η φωτιά- προσπαθούσε να πείσει τον εαυτό του- δεν είχε αφήσει ίχνη και όσοι παρόντες θα ήταν το ίδιο τρομαγμένοι και καθόλου διατεθειμένοι να μιλήσουν για όσα είχαν συμβεί.

   Ξημερώνοντας Μεγάλο Σάββατο, με τους ήχους της καμπάνας της κοντινής εκκλησίας να μεταφέρουν το χαρμόσυνο μήνυμα της πρώτης Ανάστασης, έβαλε σ’ ένα σακίδιο λίγα ρούχα, πήρε όσα χρήματα βρήκε στο σπίτι, τα κλειδιά του αυτοκινήτου του, κι έφυγε, χωρίς να πει λέξη.

   Χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, πήρε την Εθνική Όδό κι έκανε μια πρώτη στάση στην Αλίαρτο, τον τόπο καταγωγής της μητέρας του. Ο δρόμος την έκοβε στα δύο και δεν δυσκολεύτηκε να βρει μια καφετέρια, να πιει έναν καφέ και να φάει κάτι πρόχειρο.

   Η κωμόπολη ήταν απλωμένη στην πεδιάδα, ένα τοπίο κοινότυπο, καθόλου γραφικό, σε άφηνε εντελώς αδιάφορο, δεν σε καλούσε να μείνεις. Ωστόσο, ίσως και λόγω ημέρας, υπήρχε μεγάλη κίνηση διερχομένων. Μια παρέα νέων με τέσσερα-πέντε αυτοκίνητα σταμάτησε στην ίδια καφετέρια. Οι συζητήσεις τους, έντονες και διακοπτόμενες από γέλια, αναφέρονταν σε κάποιους καταρράκτες της περιοχής. Ο Άγγελος απόρησε, αλλά δεν μίλησε. Προτίμησε να περιμένει να φύγουν και να ρωτήσει τον σερβιτόρο. Έτσι, έμαθε ότι σε μια πολύ μικρή απόσταση υπήρχε ένα μικρό χωριό, η Πέτρα, που διέθετε μια εκπληκτική φύση κι έναν πανύψηλο καταρράκτη.

   Μια ακατανίκητη εσωτερική παρόρμηση οδήγησε τον Άγγελο στην απόφαση να πάει ως εκεί. Πλήρωσε κι έφυγε. Ακολουθώντας τις οδηγίες, αντί να συνεχίσει ευθεία για Λιβαδειά, έστριψε αριστερά σ’ έναν στενό χωματόδρομο. Πέντε χιλιόμετρα μετά μπήκε στο χωριό. Είδε την εκκλησία που είχε αναφέρει ο σερβιτόρος κι έκανε στροφή σ’ έναν στενότερο δρόμο. Ανέβαινε με μικρή ταχύτητα, λόγω των συνεχόμενων στροφών, και με κλειστά παράθυρα, για να αποφύγει τη σκόνη, ώσπου αντίκρισε τον καταρράκτη. Το νερό έβγαινε με ορμή μέσα από πανύψηλα και απότομα βράχια, ο ήχος του ήταν εκκωφαντικός. Συνέχισε να οδηγεί για λίγο ακόμη και είδε παρκαρισμένα τα αυτοκίνητα της παρέας σ’ ένα πλάτωμα. Άφησε το δικό του σε κάποια απόσταση και συνέχισε με τα πόδια. Το μονοπάτι ήταν κακοτράχαλο και μετάνιωσε που δεν είχε φορέσει πιο άνετα παπούτσια, ωστόσο συνέχισε με προσοχή.

   Σταμάτησε απότομα, συνεπαρμένος. Μπροστά του, στα είκοσι περίπου μέτρα, βρισκόταν ο καταρράκτης, πνιγμένος σε μια πυκνή βλάστηση θεόρατων πλατανιών. Φυσούσε ένα δροσερό αεράκι, τα φυλλώματα των δένδρων θρόϊζαν, αφήνοντας έναν μοναδικό ήχο, πλάι στον θόρυβο του νερού. Μια απέραντη γαλήνη κυρίευσε τον Άγγελο και στάθηκε ακίνητος, απολαμβάνοντας τη θέα.

   Οι φωνές και τα γέλια των νέων, αόρατων εκείνη τη στιγμή, τον εκνεύρισαν κι αποφάσισε να εξερευνήσει λίγο τον τόπο, διατηρώντας μιαν απόσταση ασφαλείας από εκείνους. Δεν τα κατάφερε. Την επόμενη στιγμή εμφανίστηκε μια νεαρή κοπέλα. Τον είδε κι έμεινε με το στόμα ανοιχτό. Ο Άγγελος την προσπέρασε χωρίς να μιλήσει, ελπίζοντας ότι θα γλίτωνε από την παρουσία της. Έκανε λάθος. Η νεαρή άρχισε να τον ακολουθεί, να του απευθύνει τον λόγο, να τον παρακαλεί να της πει το όνομά του. Εκείνος εξακολουθούσε να βαδίζει με μεγάλες δρασκελιές, προσέχοντας συγχρόνως τις γλιστερές πέτρες. Η κοπέλα δεν υποχωρούσε, το πείσμα της μεγάλωνε όσο την αγνοούσε, και συνέχιζε. Κάποια στιγμή τον έφθασε, άπλωσε το χέρι της και έπιασε το μπράτσο του.

   «Γιατί με αποφεύγεις; Τ’ όνομά σου ζητώ να μου πεις, ν’ ακούσω τη φωνή σου, να καταλάβω ότι είσαι άνθρωπος κι όχι ξωτικό της περιοχής».

   Ο Άγγελος ελευθέρωσε απότομα το χέρι του, την κοίταξε με περιφρόνηση και συνέχισε να σκαρφαλώνει στα βράχια. Η κοπέλα έτρεξε πίσω του μαγεμένη από τη θωριά του, εκλιπαρώντας για μια λέξη. Τον ξανάφθασε και τον ξανάπιασε, για να δεχτεί ένα αναπάντεχο και ισχυρό χαστούκι, ενώ λόγω του ξαφνιάσματος, έχασε την ισορροπία της. Η όψη του Άγγελου ήταν θυμωμένη, δεν έκανε καμία κίνηση να τη βοηθήσει. Το λεπτό σώμα της κατρακύλισε στη γη και το κεφάλι της προσγειώθηκε ανώμαλα σε μια πέτρινη προεξοχή. Τα μάτια της έμειναν ανοιχτά και άδεια, η καρδιά της σταμάτησε για πάντα. Αίμα ζεστό έτρεξε, βάφοντας πέτρες και χώμα.

   Ο Άγγελος πήρε μια βαθιά ανάσα, την πλησίασε κι έψαξε τον σφυγμό της. Δεν υπήρχε. Η άγνωστη ήταν νεκρή κι εκείνος έτρεμε. Αυτό το τρίτο φονικό τον είχε συντρίψει. Τα μάτια της ψυχής του άνοιξαν και είδε με τρόμο ποιος ήταν στην πραγματικότητα: ένας αδίστακτος φονιάς, ένας ψυχρός δολοφόνος που έκοβε το νήμα της ζωής των άλλων χωρίς λόγο, χωρίς πάθος, χωρίς ίχνος αισθήματος. Ήταν ένα τέρας, ένα δημιούργημα που τρόμαζε ακόμη και το σκοτάδι. Δεν είχε καμιά θέση σ’ αυτόν τον κόσμο. Αν συνέχιζε να αναπνέει, θα σκορπούσε περισσότερο θάνατο. Πριν τρελαθεί, έπρεπε, ήταν ανάγκη να βρει τη δύναμη να σκοτώσει τον εαυτό του.

   Έπιασε τα μηνύγγια του και τα έσφιξε, μια απόκοσμη κραυγή βγήκε από τα χείλη του, τρομαγμένα τα πουλιά πέταξαν μακριά, σιωπή βασίλεψε.

   Ο Άγγελος κοίταξε γύρω του, ψάχνοντας ένα όπλο, ένα οποιοδήποτε όπλο. Σήκωσε τα μάτια του και είδε τα πανύψηλα απότομα βράχια, την αφετηρία του καταρράκτη. Εκεί θ’ ανέβαινε, από εκεί θα έπεφτε. Τα βράχια θα τον δέχονταν- ήταν βέβαιος, θα συνεργάζονταν. Αυτά τα φιλόξενα βράχια θα τον κρατούσαν στη σκληρή αγκαλιά τους ως παντοτεινό ικέτη. Και συνέχισε αποφασιστικά την ανάβαση προς τη λύτρωση.

 

 

 

 

photo taftar / https://pixabay.com 

Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.

Ακολουθήστε μας στο Facebook @grnewsradiofl

Ακολουθήστε μας στο Twitter @grnewsradiofl

 

Copyright 2021 Businessrise Group.  All rights reserved. Απαγορεύται ρητώς η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή ή αναδιανομή μέρους ή όλου του υλικού του ιστοχώρου χωρίς τις κάτωθι προυποθέσεις: Θα υπάρχει ενεργός σύνδεσμος προς το άρθρο ή την σελίδα. Ο ενεργός σύνδεσμος θα πρέπει να είναι do follow Όταν τα κείμενα υπογράφονται από συντάκτες, τότε θα πρέπει να περιλαμβάνεται το όνομα του συντάκτη και ο ενεργός σύνδεσμος που οδηγεί στο προφίλ του Το κείμενο δεν πρέπει να αλλοιώνεται σε καμία περίπτωση ή αν αυτό κρίνεται απαραίτητο να συμβεί, τότε θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο στον αναγνώστη ποιο είναι το πρωτότυπο κείμενο και ποιες είναι οι προσθήκες ή οι αλλαγές. αν δεν πληρούνται αυτές οι προυποθέσεις, τότε το νομικό τμήμα μας θα προβεί σε καταγγελία DMCA, χωρίς ειδοποίηση, και θα προβεί σε όλες τις απαιτούμενες νομικές ενέργειες.

Άλλα Άρθρα

Ένας τίτλος… Πειραιάς: Αναβίωσε και φέτος το έθιμο της Ασούρα με το αυτομαστίγωμα. Αυτός ο τίτλος μου θύμισε ένα παλιότερο άρθρο που θέλω να το μοιραστώ μαζί σας !!

Ένας τίτλος… Πειραιάς: Αναβίωσε και φέτος το έθιμο της Ασούρα με το αυτομαστίγωμα. Αυτός ο τίτλος μου θύμισε ένα παλιότερο άρθρο που θέλω να το μοιραστώ μαζί σας !!

Η Ασούρα στον Πειραιά αποτελεί ένα αρχαίο έθιμο που αναβιώνει κάθε χρόνο, προσδίδοντας ένταση και...

Τελευταία Άρθρα

Σχολιασμός Επικαιρότητας

Ενδιαφέροντα Θέματα

Πρωτοσέλιδα Εφημερίδων


Συμβουλές Μαγειρικής

Estiatorio Milos Miami
Estiatorio Milos Miami
Estiatorio Milos Miami
International sounds DJ Entertainment

Pin It on Pinterest

Share This