Χρησιμοποιώντας ανεξέλεγκτα το διαδίκτυο, κάνοντας δηλαδή κατάχρηση , γινόμαστε ολοένα και πιο απόμακροι χάνοντας την σύνδεση με τον περίγυρό μας.
Με αυτό τον τρόπο οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια στην απομόνωση μας από την πραγματική ζωή.
Πολλοί συνάνθρωποι μας ξοδεύουν πολλές ώρες μπροστά σε μια οθόνη υπολογιστή, βρίσκοντας υπερβολικό ενδιαφέρον σε διαδικτυακά παιχνίδια αλλά ακόμη και στην διαπροσωπική επαφή με φίλους και γνωστούς μέσω sms, fb, messenger, chat κ.α. Κρύβεται ο κάθε ένας πίσω από απρόσωπα μηνύματα (γραπτά ή φωνητικά)και έτσι χάνεται η μαγεία της προσωπικής επαφής. Όλο αυτό οδηγεί στην αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων. Επιπλέων ελαττώνεται η διαζώσης επαφή με τους συνανθρώπους μας η οποία παίζει σημαντικό ρόλο στην παραγωγή και εξωτερίκευση των συναισθημάτων μας.
Οι επιπτώσεις αυτού του τρόπου επαφής αλλά και η περίσσεια ενασχόληση με το διαδίκτυο ενέχει κινδύνους τόσο σε ψυχολογικό-σωματικό επίπεδο όσο και σε κοινωνικό.
Για παράδειγμα μπορεί να παρατηρηθεί : α) αδυναμία του χρήστη να ελέγξει το χρόνο ενασχόλησης με το διαδίκτυο, β)Του αρέσει να περνά άπλετο χρόνο στο διαδίκτυο, ικανοποιώντας τις ανάγκες του, που πλέων είναι εθισμός ,γ) Συναισθηματικό κενό , γίνεται ευερέθιστος όταν δεν μπορεί να σερφάρει, δ) Γίνεται οκνός σε ότι αφορά τις ευθύνες που του αναλογούν.
Σωματικά συμπτώματα : α)Ημικρανίες, πόνοι στη μέση και στους καρπούς, β)Παραμέληση της σωστής διατροφής και διαταραχές ύπνου.
Κοινωνικά συμπτώματα: Το κινητό έχει γίνει η προέκταση του χεριού όλων μας, χωρίς αυτό επικρατεί ανησυχία. Είτε για φαγητό είτε για καφέ βγεις με φίλους, ένα είναι το κοινό όλων όσων βρίσκονται εκεί,. Να στείλουν μήνυμα , να κοινοποιήσουν το σημείο που βρίσκονται και να αποθανατίσουν την στιγμή σε μια φωτογραφία ανεβάζοντας κάποιο stoty στα social. Έτσι χάνεται η ουσιαστική επικοινωνία και παίρνει την θέση της η απομάκρυνση – απομόνωση.
ΝΑΙ η τεχνολογία προχωράει και έτσι πρέπει. Όμως πως γίνεται να είμαι τόσο κοντά με έναν άνθρωπο στην άλλη άκρη του Ατλαντικού και να έχω χάσει τον διπλανό μου;
Χάσαμε κάθε επαφή με τον εαυτό μας και κατά συνέπεια με τον περίγυρό μας. Αποσυνδεθήκαμε από το συναίσθημα μας και δεν μπορούμε πια να το εκφράσουμε βλέποντας κατάματα τον διπλανό μας, το ταίρι μας, τον φίλο μας, παρά μόνο καλυμμένοι από το πέπλο της ανωνυμίας. Επιλέγουμε τον εύκολο τρόπο επί της ουσίας, νομίζοντας πως έτσι η προσέγγιση είναι ευκολότερη γιατί αυτό μας βολεύει .
Γίναμε λοιπόν και σε αυτόν τον τομέα ¨οι βολεμένοι του καναπέ¨
photo Erik_Lucatero, https://pixabay.com
