ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Είπαν Οι Φίλοι

January 25, 2022

EnglishGreek
greek-news-and-Radio-FL-logo

Η Ελληνική εφημερίδα και το Ελληνικό Ραδιόφωνο της Florida
The Greek Newspaper and the Greek Radio of Florida

EnglishGreek

Σε εκείνους που σκέπτονται πως η Ελλάδα σήμερα δεν έχει καμία σημασία ας μου επιτραπεί να πω ότι δεν θα μπορούσαν να κάνουν μεγαλύτερο λάθος. Η σημερινή, όπως και η παλιά Ελλάδα, έχει υψίστη σημασία για οποιονδήποτε ψάχνει να βρει τον εαυτό του.

Χένρυ Μίλλερ, 1891-1980, Αμερικανός συγγραφέας

Κατακόρυφα

Κατακόρυφα

8 Jan, 2022

(Αφιερωμένο σε όλους όσοι βρίσκονται μακριά από την Πατρίδα)

Τέτοιες μέρες, παραμονές Χριστούγεννα, άφηνε όλες δουλειές να περιμένουν και καθάριζε τα κυδώνια για να φτιάξει πρώτα το γλυκό του κουταλιού. Μπορεί να έφταιγε και η βιασύνη της όμως πάντοτε το μαχαίρι στόμωνε. «Κατακόρυφα! Όχι όπως τα μήλα!» φώναζε η μάνα της.

Κατακόρυφα τα καθάριζε και πάντα έκοβε τα δάχτυλά της. «Κατακόρυφα» έλεγε κι εκείνη αργότερα στον άνδρα της, όταν προσπαθούσε να τη βοηθήσει και δεν τα κατάφερνε.

Κατακόρυφα τη χτύπησε ο έρωτας όταν τον είδε. Κάθετη, απόλυτη και κατηγορηματική ήταν η απόφασή της να τον ακολουθήσει στην Αμερική. Κατακόρυφα άλλαξε και η ζωή της. Πάνε τα παλιά της όνειρα, τα πάτησε περνώντας το κατώφλι του πατρικού της και έψαξε για καινούργια.

«Ξένος πόνος, ξένος παραδαρμός» έγραφε η μάνα της, στα γράμματα που της έστελνε, για το χωρισμό τους.

«Γιατί ξένος, βρε μάνα. Σάμπως δεν είναι και δικός μου;»

«Εσύ ακόμα είσαι στα μέλια. Άμα φτάσεις στα σκατά, να μας τα πεις.»

Έφτασε και στα σκατά αλλά πίσω δεν έκανε. Δεν ήθελε να της δώσει την ευχαρίστηση ότι μετάνιωσε.

«Τρία παιδιά; Εντάξει ένα, άντε δύο. Το τρίτο τί το ήθελες; Για να δεθείς πισθάγκωνα και να μη μπορείς να γυρίσεις;» γκρίνιαζε η μάνα της.

Μοναχοκόρη την είχε κι έβγαζε πίκρα, που η ξενιτιά την πήρε μακριά της. Θεός σχωρέσ’ την, ακόμα και πεθαμένη την περίμενε στο ψυγείο να γυρίσει και να τη θάψει. Από τότε είχε να πατήσει στην Ελλάδα. Δεν ήθελε ν’ απολογιέται στον καθένα. «Τι ανάγκη είχες να πας στην ξενιτιά; Όλα δικά σου ήταν. Μοσχαναθρεμμένη ήσουν και όχι τού πεταματά για να πάρεις στο κατόπι έναν ξένο. Άφησες και τη μάνα σου μοναχή· από τον πόνο της πήγε.» Τι να τους έλεγε; Ότι η μάνα της δεν έμπαινε σε αεροπλάνο γιατί φοβόταν πως ο Άγιος Πέτρος θα την άρπαζε νωρίτερα;

Τα πρώτα χρόνια ερχόταν και την έβλεπε τα καλοκαίρια, μετά έβαλε βέτο: «Μάνα δεν μπορώ να τον αφήνω μόνο με τρία παιδιά. Έλα εσύ». Εκείνη τα ίδια: «Ξένος πόνος, ξένος παραδαρμός». Η κόρη της δεν έπαιρνε τα λόγια της τοις μετρητοίς. «Από τον καημό σου θα πας κι από το κεφάλι σου το ξερό» τη μάλωνε τρυφερά.

Εκείνη, μέρα και νύχτα αναθεμάτιζε τον γαμπρό της «αλλόφυλο». «Ποιος αλλόφυλος, ρε μάνα; Θα σε ακούσει και κανένας και θα ρεζιλευτείς. Έλληνας είναι στην καταγωγή, Μανιάτης. Τι δηλαδή; επειδή γεννήθηκε στην Αμερική;» Τίποτα αυτή. Όταν ήταν να φύγουνε πήγαινε ως το σταθμό, ούτε βήμα παρακάτω, και τους έψελνε μέχρι να ξεκινήσει το τραίνο για την Αθήνα. Ύστερα, για κάμποσο καιρό, έκοβε τα σούρτα φέρτα στο χωριό. Αραιά και πού πήγαινε και στο δικό της, λίγα χιλιόμετρα παραπέρα. «Θα πας στην Αμέρικα;» τη ρωτούσαν οι συγγενείς της. «Άλλα κράτη άλλα έθνη» απαντούσε και μέσα της έβραζε. Πώς να συνεννοηθεί;

Κάποιες φορές, θυμόταν το χωριό της και τον δικό της ξενιτεμό. Σάμπως κι αυτή τα ίδια δεν πέρασε μέχρι να συνηθίσει η μάνα της το δικό της φευγιό; Άσε που το παλιοχώρι του άντρα της δεν είχε θάλασσα. Ύστερα γέννησε την κόρη της και ο χρόνος

σταμάτησε. Με τα πρώτα της βήματα αγάπησε και τον τόπο που πατούσε. Δεν ξέχασε βέβαια τη θάλασσα, το φρόντισε ο άντρας της. Χρυσός άνθρωπος, της έκανε όλα τα χατίρια· σε όλους τα έκανε δηλαδή, ήθελε να βλέπει γύρω του ανθρώπους ευτυχισμένους. Όταν έφτιαχνε ο καιρός, έμπαιναν στο τρένο με το παιδί και πήγαιναν στη μάνα της· την έβλεπε κι αυτή έβλεπε και τη θάλασσα. Είχε μεγάλη αδυναμία στην κόρη του ο συχωρεμένος, την ήθελε ευτυχισμένη, γι’ αυτό την άφησε να πάει στην Αμερική και να τους παρατήσει μόνους κι έρημους. Αλλά είπαμε: Ξένος πόνος.

Τέλος πάντων, το πήρε απόφαση πως η κόρη της θ’ άφηνε τα κοκαλάκια της σε ξένο χώμα. Το διαισθάνθηκε και η κόρη πως θα ξανάβλεπε τη μάνα της μία ακόμα φορά, την τελευταία. Όμως, τα παιδιά της είχανε την ανάγκη της. Τι να έκανε; Κι ας έριχνε φιτιλιές η μάνα της· ακόμα και στα γράμματά της όνομα στον γαμπρό της δεν έβαζε. Όταν αναγκαζόταν να τον αναφέρει, «αυτός» τον έγραφε. Άκου «αυτός», λες και ήταν αβάφτιστος, έσκαγε η κόρη της.

«Βρε μάνα, σταμάτα να το γράφεις. Αν σπάσει το ποδάρι του ο εξαποδώ και πέσει κάνα γράμμα στα χέρια του, σκέφτεσαι τί θα γίνει;»

Εκείνη το χαβά της.

«Γιατί; μπορεί να διαβάσει τα ελληνικά;» την τσίγκλαγε.

Πείσμωνε η κόρη με τα καπρίτσια της μάνας της. Έπρεπε επιτέλους να συμμαζευτεί, να πάψει να λέει τον γαμπρό της αλλόφυλο και να φροντίζει να μετατρέπει τις κατάρες της σε ευχές. Μετά από κάθε «κακό χρόνο», που ξεστόμιζε γι’ αυτόν ανεξέλεγκτα, να μην «ξεχνάει» να προσθέτει εκείνο το μικρό αλλά θαυματουργό «να μην έχει» για να σώζει και την υπόληψή της αλλά και τα εγγόνια της, που θα έμεναν ορφανά αν η μοίρα έπαιρνε τα λόγια της τοις μετρητοίς. Ωστόσο, όταν τα πράγματα ζόριζαν και πήγαιναν για καυγά η μάνα επέμενε πως άλλαζε μέσα της την κατάρα σε ευχή και η κόρη έκανε ότι την πίστευε για να μη δώσει συνέχεια. Σχώρναγε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα και ράβανε νέα μπαλώματα στη σχέση τους, που κράταγε όσο ένα γράμμα ή ένα τηλεφώνημα. Γιατί το δίκιο πήγαινε από τη μια στην άλλη, χωρίς να στέκεται σε καμιά, περιπαίζοντας τα συναισθήματά τους.

Κατά βάθος καμιά τους δεν έφταιγε, μόνο η απόσταση. Εξ αιτίας της η μάνα ξεθύμαινε στον άντρα της όμως εκείνος την άκουγε χωρίς να τολμάει να τη συνετίσει. Μόνο της έλεγε ότι δεν έφταιγε ο γαμπρός, που πήγε η κόρη τους μακριά αλλά ο έρωτας που τους ένωσε από την πρώτη ματιά, όπως είχε ενώσει και εκείνους πριν πολλά χρόνια. Κι όταν δεν την άντεχε άλλο έφευγε και πήγαινε στο καφενείο να πιει καμιά ρακή να ξεχαστεί. «Πάλι σ’ έπρηξε» γέλαγαν οι συγχωριανοί αλλά αυτός δεν τους παρεξηγούσε. Ούτε και κουβέντα κακή έλεγε για τη γυναίκα του. Γιατί την αγαπούσε και καταλάβαινε τον πόνο της. Τον ίδιο πόνο είχε και αυτός. Κι όταν έφταναν οι μεγάλες γιορτές και τον ρώταγαν περιπαιχτικά αν εκείνη τη φορά θα έδινε απόπλου η Αμέρικα, πάλι δεν απαντούσε μόνο περίμενε ένα θαύμα.

Μια φορά είδε στον ύπνο του την κόρη του· Νοέμβρης μήνας ήτανε. Σαν λυπημένη του φάνηκε και τη ρώταγε συνέχεια αν είναι καλά.

«Πατέρα, καλά είμαι, να μη στεναχωριέσαι» τον καθησύχαζε εκείνη.

«Μια φορά να ’ρθεις μόνο, να δω και τα εγγόνια μου» της είπε με παράπονο. Δεν του απάντησε. Παρακάλεσε και τον Χριστό, που θα γεννιόταν, με τόση θέρμη –στον ύπνο του κι αυτό– που η σκέψη του έφτασε στην Αμερική. Παραμονή

Χριστούγεννα το μεσημέρι, ένα ταξί από το κεφαλοχώρι έφερε στο χωριό τα τρία μικρά, τι μικρά κοτζάμ παιδιά είχανε γίνει, και την κόρη του. Ο γαμπρός δεν είχε καταφέρει να πάρει άδεια. «Σε είδα στον ύπνο μου» του είπε. Δεν της μαρτύρησε πως την είχε δει κι αυτός. Ούτε στη γυναίκα του το είπε. Δεν ήθελε να τις τρομάξει.

Με τη χαρά εκείνων των Χριστουγέννων έζησε ως τα Φώτα. Η κόρη του δεν έφυγε την επόμενη μέρα για την Αμερική, όπως είχε κανονίσει Τον έκλαψε, αγκαλιά με τη μάνα της, σαράντα μέρες. Μετά το μνημόσυνο, μάζεψε την πίκρα της και πήρε το δρόμο τού γυρισμού μαζί τα παιδιά της και την άρνηση της μάνας της να την ακολουθήσει. Τί κι αν την παρακάλεσε; Έπεσε και στα γόνατα: «Μάνα μου, θα ’σαι κοντά στο παιδί σου και στα εγγόνια σου. Ο άντρας μου σε θέλει». Τίποτα δεν κατάφερε. Ο φόβος της μάνας της για το αεροπλάνο ήταν μεγαλύτερος από την αντιπάθειά της για τον «αλλόφυλο». Το κατάλαβε όταν έμεινε μόνη της· το γινάτι ξεθύμανε κι είπε να το προσπαθήσει. Μέχρι τον Πειραιά έφτασε· ολόκληρο ταξίδι έκανε ως το λιμάνι του. Στο αεροπλάνο δεν τολμούσε να μπει, κι έτσι αποφάσισε να πάει με το καράβι. Άλλαξε τόσες συγκοινωνίες, κουβαλώντας ό,τι τραχανάδες και χυλοπίτες είχε απόθεμα για να μην πάνε χαμένα. Στο λιμάνι έμαθε πως είχαν καταργηθεί οι ναύλοι και τα καράβια δεν μετέφεραν πλέον επιβάτες στην Αμερική, μόνο εμπορεύματα.

«Κανένας δεν πάει με το καράβι, θεια» της είπανε σκασμένοι στα γέλια οι υπεύθυνοι του λιμανιού. Αυτή δε μίλησε, μόνο μουρμούριζε «Ξένος πόνος ξένος παραδαρμός» μέχρι να το καταπιεί. Δύο μέρες έκανε να γυρίσει στο χωριό. Έχασε και το τραίνο κι αναγκάστηκε να περάσει μια νύχτα στο σταθμό μέχρι να έρθει το επόμενο. Όταν έφτασε στο σπίτι της ήταν άσπρη σαν το πανί από το κουβάλημα, αλλά τις πραμάτειες της δεν τις πέταξε. Ένα μήνα έκανε να συνέρθει και μετά δεν ξαναμίλησε ούτε για ταξίδια ούτε για φευγιό. Ούτε και παράπονα έκανε ξανά στην κόρη της. Μόνη της έζησε μέχρι το θάνατό της. Από τον καημό της πήγε κι από το κεφάλι της το ξερό.

Κι επειδή η μοίρα των ανθρώπων κάνει κύκλους από γενιά σε γενιά, η ιστορία επαναλήφθηκε με την κόρη της κόρης. Ένα καλοκαίρι πήγε στην Ελλάδα για διακοπές, γνώρισε έναν νέο, τον αγάπησε και δεν έλεγε να επιστρέψει στην Αμερική. Ο κόσμος της μάνας γύρισε ανάποδα. Χρυσή την έκανε.

«Βρε καλή μου, βρε αργυρή μου, θα πάνε χαμένες οι σπουδές σου. Σκέψου την καριέρα σου, τη ζωή σου…»

«Εδώ είναι η αληθινή ζωή. Να έρθετε κι εσείς» επέμενε η μικρή.

Στην αρχή, η μάνα της αρνιότανε, είχε κι άλλα δυο παιδιά και ο νέος τόπος είχε γίνει αγαπητός μες στην καρδιά της. Ύστερα όμως το ξανασκέφτηκε κι άρχισε να κάνει απολογισμό και να μετράει τις οφειλές της.

«Δεν θα περιμένω να πεθάνεις για να πάω στο παιδί μου» είπε στον άντρα της.

«Έχεις κι άλλα δύο παιδιά» προσπάθησε εκείνος.

«Μάνα είμαι και τα παιδιά μου δεν τα ξεχωρίζω.»

«Και τι θα κάνεις;»

«Πες εσύ το ναι και θα δεις…»

«Κι αν δεν το πω;»

«Μισό χρόνο εδώ και μισό εκεί.»

Πριν τα Χριστούγεννα έβγαλε δύο εισιτήρια για την Ελλάδα. «Κάνε ό,τι καταλαβαίνεις» του είπε αφήνοντας το δικό του στο τραπέζι. Δεν δεχόταν αντίρρηση. Κατακόρυφα το αποφάσισε, έτσι όπως καθάριζε τα κυδώνια για να φτιάξει γλυκό του κουταλιού. Κατακούτελα του το πέταξε, έτσι όπως τον ερωτεύθηκε την πρώτη φορά που τον είδε. Από δω και πέρα θα έκανε Χριστούγεννα με την κόρη της. Το χρώσταγε στη μάνα της, θα το ξεπλήρωνε στο παιδί της. Άλλωστε, είχε το όνομα τής συχωρεμένης.

Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.

Ακολουθήστε μας στο Facebook @grnewsradiofl

Ακολουθήστε μας στο Twitter @grnewsradiofl

 

Copyright 2021 Businessrise Group.  All rights reserved. Απαγορεύται ρητώς η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή ή αναδιανομή μέρους ή όλου του υλικού του ιστοχώρου χωρίς τις κάτωθι προυποθέσεις: Θα υπάρχει ενεργός σύνδεσμος προς το άρθρο ή την σελίδα. Ο ενεργός σύνδεσμος θα πρέπει να είναι do follow Όταν τα κείμενα υπογράφονται από συντάκτες, τότε θα πρέπει να περιλαμβάνεται το όνομα του συντάκτη και ο ενεργός σύνδεσμος που οδηγεί στο προφίλ του Το κείμενο δεν πρέπει να αλλοιώνεται σε καμία περίπτωση ή αν αυτό κρίνεται απαραίτητο να συμβεί, τότε θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο στον αναγνώστη ποιο είναι το πρωτότυπο κείμενο και ποιες είναι οι προσθήκες ή οι αλλαγές. αν δεν πληρούνται αυτές οι προυποθέσεις, τότε το νομικό τμήμα μας θα προβεί σε καταγγελία DMCA, χωρίς ειδοποίηση, και θα προβεί σε όλες τις απαιτούμενες νομικές ενέργειες.

Άλλα Άρθρα

Οι πράκτορες της Συνοριοφυλακής έκλεισαν τη χρονιά με έναν ακόμη μήνα με ρεκόρ συλλήψεων παρανόμων μεταναστών.

Οι πράκτορες της Συνοριοφυλακής έκλεισαν τη χρονιά με έναν ακόμη μήνα με ρεκόρ συλλήψεων παρανόμων μεταναστών.

Περισσότεροι από 170.000 παράνομοι μετανάστες συνελήφθησαν από πράκτορες της Συνοριοφυλακής κατά μήκος των συνόρων ΗΠΑ-Μεξικού τον Δεκέμβριο του 2021, ανεβάζοντας το σύνολο για το ημερολογιακό έτος κοντά σε 1,9 εκατομμύρια, σύμφωνα με στοιχεία της Υπηρεσίας Τελωνείων και Προστασίας Συνόρων (CBP).

33 Ιστορίες για το 1821

33 Ιστορίες για το 1821

Άλλο ένα συλλογικό βιβλίο για τον ένδοξο ξεσηκωμό του 1821 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Gema με τη συμμετοχή από 33 σύγχρονους και καταξιωμένους συγγραφείς. 33 ιστορικά διηγήματα που φανερώνουν πράξεις προσώπων -αγωνιστών και απλών ανθρώπων- που συνιστούν μια ιστορία ολοκληρώνοντας εκείνες τις πτυχές του απελευθερωτικού αγώνα από τον τουρκικό ζυγό.

«Φυσικές Καταστροφές και ληξιπρόθεσμες οφειλές, επίκεντρο της συνάντησης του Γ.Γ. Εσωτερικών & Οργάνωσης Μιχάλη Σταυριανουδάκη με τον Περιφερειάρχη Δυτικής Ελλάδας»

«Φυσικές Καταστροφές και ληξιπρόθεσμες οφειλές, επίκεντρο της συνάντησης του Γ.Γ. Εσωτερικών & Οργάνωσης Μιχάλη Σταυριανουδάκη με τον Περιφερειάρχη Δυτικής Ελλάδας»

Συνάντηση πραγματοποίησε ο Γενικός Γραμματέας Εσωτερικών και Οργάνωσης του Υπουργείου Εσωτερικών κ. Μιχάλης Σταυριανουδάκης με τον Περιφερειάρχη Δυτικής Ελλάδος κ. Νεκτάριο Φαρμάκη και τον αντιπεριφερειάρχη κ. Τάκη Παπαδόπουλο.