EnglishGreek

Η Ελληνική εφημερίδα και το Ελληνικό Ραδιόφωνο της Florida, με έδρα το Miami
The Greek News and Greek Radio in  FL

Σε εκείνους που σκέπτονται πως η Ελλάδα σήμερα δεν έχει καμία σημασία ας μου επιτραπεί να πω ότι δεν θα μπορούσαν να κάνουν μεγαλύτερο λάθος. Η σημερινή, όπως και η παλιά Ελλάδα, έχει υψίστη σημασία για οποιονδήποτε ψάχνει να βρει τον εαυτό του.

Χένρυ Μίλλερ, 1891-1980, Αμερικανός συγγραφέας

Η Ελληνική εφημερίδα και το Ελληνικό Ραδιόφωνο της Florida, με έδρα το Miami
The Greek News and Greek Radio in  FL

Subscribe to our newspaper
EnglishGreek
TRAVIATA MIA

ΚΡΙΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ TRAVIATA MIA

19 Feb, 2024

Παρακολουθήσαμε με ενδιαφέρον την Τρίτη 07.02.24 στο θέατρο Αλκμήνη την πρεμιέρα της θεατρικής παράστασης TRA VIA TA MIA του μουσικού-συγγραφέα Αγγέλου Ανδρεόπουλου σε σκηνοθεσία κι δραματουργική επεξεργασία Μανώλη Ιωνά και εκτέλεση (one woman show) απ’ την ηθοποιό, υψίφωνο και ποιήτρια Σοφία Μπεράτη. Σε αναγκαία σκηνογραφία κι ποιοτική ενδυματολογία Νίκου Κασσαπάκη(). Με αισθαντικές χορογραφίες εσωτερικής ψηλάφησης της Ρούλα Κουτρουμπέλη. Ο φωτισμός ιδανικός στην εστίαση των κορυφαίων στιγμών του έργου, οφείλεται στον Μανώλη Μπράτση, ενώ η άψογη μουσική επιμέλεια που αναδείκνυε εύρυθμα και αδιαχώριστα τον θεατρικό μονόλογο σε σύνθεση όπερας-πρόζας αποδίδεται στον Αυγερινό Σουλόπουλο υπό τη σκηνοθετική γραμμή και την έμπειρη καθοδήγηση του σκηνοθέτη με οξυδέρκεια μουσικής αντίληψης – αφού είναι και βαρύτονος της Σχολής Μονωδίας κι Μελοδραματικής του Ωδείου Amadeus. Ο Σκηνοθέτης, ηθοποιός και διευθυντής του θεάτρου Αλκμήνη –Μανώλης Ιωνάς– έφερε όλους τους συντελεστές να δέσουν στην αμεσότητα μιας όπερας δωματίου με εξαίσιες κορυφώσεις. 

Οι λάτρεις της όπερας –κι όχι μόνο– θα λατρέψουν αυτήν την off-road αισθαντική παράσταση που κινείται έξω από την πεπατημένη οδό της de facto παρουσίασης σε στερεότυπα στυλιζαρισμένου, τεχνηέντως συναισθήματος. Η ουσία κι απόλαυση είναι ίδια έως κι πολλαπλάσια, το περίβλημα χώρου διακριτικά ρομαντικό κι ρεαλιστικό στους μινιμαλιστικούς μεταθανάτιους χώρους του πόνου. 

Το ιστορικό πλαίσιο του θεατρικού έργου εντοπίζεται στον υδροφόρο ορίζοντα του στίγματος, που άφησε η Ναπολεόντεια λαίλαπα συνταράσσοντας συθέμελα τις κοινωνικο-οικονομικές δομές με την ανάδυση μιας αστικής τάξης ρηγνύει τις καθεστηκυίες νόρμες της αριστοκρατίας του 19ου αιώνα. Μιας κοινωνικοπολιτικής ελίτ, που πλέον θα νερώνει ολοένα το κρασί της αμιγούς αριστοκρατικής κάστας με εξαιρέσεις κι γάμους συμφέροντος με την αστική τάξη ή -στην περίπτωση του έργου– την αδιανόητη για την εποχή ουμανιστική σκέψη για γάμο από έρωτα ή χειρότερα από αγάπη, έτσι όπως αξίζει να ενσαρκώνεται από την αισθαντική πρωταγωνίστρια.

Στο εισαγωγικό intro του έργου ακούγεται σε πινελιές δεκαετίας του 60′ η Μαρία Κάλλας συνδέοντας το τότε πρότυπο της Αιώνιας Γυναίκας με το πιο κοντινό μας τώρα. 

Αν κάποιος ψηλαφίσει διεξοδικότερα τις χρονικές συμπτώσεις θα αναγνωρίσει τη μεγαλοφυΐα του Βέρντι υπό άλλη οπτική της traviata που πρωτοπαρουσιάζεται –δήθεν ως ακραία αποτυχία μα πονά σαν μαχαίρι στο κόκκαλο– το 1853 στη Βενετία, ένα μόλις έτος μετά την ανακήρυξή της σε αβασίλευτη μοναρχία κι έπειτα από την αποπομπή του Αυστριακού Καγκελάριου Κλέμενς Μέττερνιχ από τον Ιταλικό Βορρά που επαναστατεί, παράλληλα με την επανάσταση του Παρισιού του 1848 υπέρ των δικαιωμάτων ισονομίας-ισοπολιτείας του αστού ενάντια στην αριστοκρατία. Οι Ιταλικοί φιλελεύθεροι πόροι ένας-ένας επαναστατούν κατά της Αυστριακής κυριαρχίας κι συναντούν απέναντι τους μέχρι κι την καθολική εκκλησία του Πάπα. Η traviata του Βέρντι δεν είναι άλλη από τη έκπτωτη συνείδηση του λαού, που επιθυμεί να σπάσει τον φαύλο κύκλο των συμβάσεων –περί σωστού κι ηθικά λάθους– και προς μια αυθεντικότερη κατεύθυνση των ανθρώπων προς εκεί που αγαπούν ελεύθεροι στη ζωή, στον τρόπο ζωής τους. Αυτό το κεκτημένο κοινωνικής αντίληψης βιώνεται σε κέντρα καλλιτεχνικά, όπως το Παρίσι, η Βιέννη, το Μιλάνο και η Βουδαπέστη. 

 

Είναι ένα ελάχιστο πρόταγμα αυτονομίας μόλις ένα βήμα πριν την ανυπαρξία του αστού κι κατ’ επέκταση της Αιώνιας γυναίκας. Το έργο του Αγγέλου Ανδρεόπουλου, αυτή την ποιητική στιγμή φωτογραφίζει, όπως ο ανεμοδαρμένος σπόρος παπαρούνας βρίσκει να φυτρώσει σ’ ένα χωμάτινο μπάλωμα πάνω στον τοίχο των αρνήσεων, μιας χρόνιας κοινωνικής προκατάληψης και επιτέλους ανθίζει στο λαμπερό κόκκινό του. 

Αυτό είναι το άρωμα εποχής του έργου. Μια επαναστατημένη γυναίκα που πληρώνει με τη ζωή της. Αυτή τη φορά μιλά η γυναίκα το πλέον αδικημένο πλάσμα δίχως δικαίωμα ψήφου, λόγου κι επιλογή ζωής. Σ’ αυτό τον απόηχο η τραβιάτα του Ανδρεόπουλου έχει πάρει άρωμα από τα τόσα μεθυστικά αρώματα εποχής κι τα φέρνει με ποιητικό πόνο κατάθεσης ψυχής στα χείλη της Μπεράτη. Ο δε Ιωνάς έχει μπει μέσα στο σκηνοθετικό κήτος κι ζει ταυτόχρονα μέσα με αναμμένο καντήλι, μα και έξω στις απέραντες θάλασσες του εναλλακτικού θεάτρου. 

Το θεατρικό έργο του Αγγέλου Ανδρεόπουλου κατά παραγγελία του Μανώλη Ιωνά παίρνει σαν δεδομένες τις αιθέριες υπάρξεις της Αιώνιας Γυναίκας, όπως τις είδαμε σαν Margarita Gauthier(Αλέξανδρος Δουμάς), Violetta Valerie(Verdi), αλλά κι στο μοναδικό πλάσμα της Μαρίας Κάλλας, στη μοιραία σχέση της με τον Ωνάση κι όπως ακούγεται στην ηχογραφημένη θρυλική ερμηνεία της Λισαβόνας του 1958 με τενόρο τον Alfredo Kraus  στον ρόλο του Αλφρέντο. 

Όλες αυτές οι γυναίκες προσωποποιούνται στη φωνή κι στο σώμα της υπέροχα δυναμικής κι συνάμα ντελικάτης Σοφία Μπεράτη -απόφοιτη του Ελληνικού Ωδείου με καθηγήτρια τη Γιολάντα Ντι Τάσσο και μέλος της λυρικής σκηνής στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας και εν συνεχεία απόφοιτη της δραματικής σχολής Φωτιάδη με καθηγητή τον Αντώνη Ανδριόπουλο με ειδίκευση στην αρχαία ελληνική τραγωδία, στην οποία και γαλβανίζεται πέρα ως πέρα η ύπαρξη της Μπεράτη με την πολυπρόσωπη συνεκδοχή του βάθους.

Η Σοφία Μπεράτη ερμήνευσε ως ηθοποιός κι υψίφωνος τον ρόλο της traviata σε δικά μας λόγια της περπατημένης, της παραστρατημένης, που έχει τόσα πολλά ονόματα όσα κι οι εραστές που την άγγιξαν. Ονόματα κατά προτίμηση λουλουδιών καμέλιες, βιολέτες, μαργαρίτες, γιατί η ηρωίδα θέλει να ζει ως άρωμα (essence) της υψηλής κοινωνίας κι όχι ως στατικό δέντρο μιας νοικοκυράς ή μιας παντρεμένης κόρης. Παραστρατημένης, ελευθεριακής δεσποσύνης, ωστόσο απόκληρης από κάθε οικογενειακό ιστό ή καλύτερα παράσιτο των εύρωστων οικογενειών, που όποιον άντρα αγγίζει τον τρελαίνει με τα αγνά συναισθήματα, όπως της αμοιβαίας αγάπης κι αυθεντικής ύπαρξης, αλλά κι του ανυπόκριτου πάθους που κατακρίνονταν στα σαλόνια κι τα θεωρεία. Σύμφωνα πάντα με τα καινοτόμα για την εποχή πρότυπα της Μαργαρίτας κι του Αρμάντο του Αλέξανδρου Δουμά πίσω στα 1848, που τόσο ενέπνευσε την τραβιάτα στον Βέρντι λίγα χρόνια μετά.

Στη θεατρική σκηνή δεσπόζουν τρία φορέματα ντίβας ή κι νυφικά ακόμα, αχρείαστα για την ηρωίδα, που κρέμονται από το ταβάνι θυμίζοντάς της ότι θα ήταν η κρεμάλα του εσωτερικού της βίου. Στη μέση ένα κοντό κατά Κάλλας. Η Μαρία ή Μαργαρίτα ή Βιολέτα είναι ντυμένη με τα ασπρόρουχα της αγνής πιζάμας, μόνο που ύπνο δεν έχει κι μεθά για να υποφέρει τον πόνο, που τον μελώνει στο τραγούδι. Έχει απεκδυθεί τον ρόλο συνοδού της εποχής του Βοναπάρτη κι υψώνεται στο μέλος της υψίφωνου σε εκπληκτικές στιγμές με το σπάνιο ηχόχρωμά της. Ένα φυλακισμένο αηδόνι coloratoura που ελευθερώνεται ως ψυχή κι φωνή μέσα απ’ τις μπάρες εγκλωβισμού του. 

Μέχρι τότε, οι ευγενείς κι η αριστοκρατία είχαν στενό κώδικα συμπεριφοράς κι εισαγωγής στην κάστα. Για την ακρίβεια πιο εύκολα παρήκμαζες κι έβγαινες από τους κόλπους πάρα έμπαινες αγοράζοντας έναν τίτλο ευγένειας ή μέσω γάμων συμφέροντος. Το να είσαι παραστρατημενη στο κλειστό κύκλο του Παρισίου του Ναπολέοντα σήμαινε μπανταρισμένο καράβι, που σύντομα θα βυθιστεί αν δεν αργοβυθίζεται ήδη.

Από τις καλύτερες στιγμές του έργου ήταν αφενός τα μέρη της soprano της traviata του Giuseppe Verdi (Addio del pasato, E strano, κλπ.), αφετέρου το καθηλωτικό εγκάρσιο βάδισμα της τραβιάτα κατά μήκος της πρώτης σειράς θεατών υπό το έντονο φως του προβολέα. Βλέπουμε την τραβιάτα να τραγουδά το άγριο τραγούδι της, όπως ο σολομός που κινείται ενάντια στην πορεία του ποταμού για να φτάσει στην κορυφή να γεννήσει τα αβγά ή να πεθάνει από εξάντληση. 

Το κείμενο του Άγγελου υποστηρίζει με σεβασμό το όραμα του σκηνοθέτη κι τις εξελισσόμενες δυνατότητες της Μπεράτη. Σε κάθε παράσταση το έργο θα θρέφεται από την αιμορραγία της ως σπονδή στο χρυσελεφάντινο κροντήρι της λαλιάς της. Απ’ τους ελάχιστους Νεοέλληνες συγγραφείς που βλέπουν τα έργα τους να ανεβαίνουν στη δοκιμασία κι στίβο του θεάτρου, του υψηλότερου αυτού είδους συλλογικής κι ταυτόχρονης διαμόρφωσης συνείδησης. 

Από τις καλύτερες σκηνοθετικές στιγμές ήταν επίσης, το τέλος που η Τραβιάτα ενώνεται με τον ποδόγυρο του μετέωρου φουστανιού. Γίνεται δέντρο κι μάλιστα ένα λευκό κουκούλι, που κάποτε ανοίγει κι απελευθερώνεται η ψυχή της από τους κοινωνικούς εγκλωβισμούς κι τις ηθικολογικές μομφές. Εκεί, βρίσκει μορφή ολοκλήρωσης στη φάση του θανάτου ή ακριβώς τη στιγμή μετάβασης της σε άυλη εσάνς.

Το θεατρικό έργο του Αγγέλου Ανδρεόπουλου, το έβδομο κατά σειρά που έχει την τύχη να παίζεται στα θεατρικά σανίδια έγινε κατά παραγγελία του σκηνοθέτη για τις ανάγκες της όπερας δωματίου. Θεωρεί ήδη κεκτημένη κοινή γνώση τον απόηχο που άφησαν μεγάλα έργα, όπως η Κυρία με τις Καμέλιες του Αλέξανδρου Δουμά(1848), αλλά κι του Βέρντι η Traviata(1853). Με βαθιά μουσική παιδεία, η οποία απλώνεται στον χώρο σαν αρχιτεκτόνημα αρμονίας, ο Άγγελος πρωτοτυπεί με το να πλάσει ένα υδύμελο έργο –ως άλλο προσωπικό ιδιόμελο– σαν προβολή αυτής του της μουσικής εμπειρίας. Το αντίστροφο, δηλαδή, η παραγωγή κειμένου από έναν μη μουσικό θα ήταν σαν πύργος χωρίς ορόφους ή επάλξεις. 

Η σύμπτωση που αποκαλύφθηκε στο φουαγιέ του θεάτρου ήταν ότι ο Άγγελος και η Σοφία κάποτε στα παιδιάτικά τους υπήρξαν σπουδαστές στην παιδική χορωδία της Πατραϊκής Μαντολινάτας. 

Η σκηνοθεσία του Μανώλη Ιωνά για τους ανωτέρω λόγους στέφθηκε με επιτυχία, επιδέχεται δυναμικής ανατροφοδότησης, αφού σε κάθε ανέβασμα του έργου θα θρέφεται στο ευεργετικό πρόπλασμα του ομαδικού θεάτρου προς τέρψη του εκλεκτού κοινού.

Χρυσή λεπτομέρεια της παράστασης: τα γυμνά πέλματα της πρωταγωνίστριας ως άλλη Ηνίοχος των Δελφών με την ήρεμη δραματουργικά όψη κι τη μετάβασή της από την αβέβαιη πέδηση της οδύνης στο συνειδητοποιημένο μεταθανάτιο πέταγμα μιας πεταλούδας. Με άρμα το κοίλον του θεάτρου κι ηνία τα τριαντάφυλλα κλειστά.

 

 

*Για την παραγωγή του κειμένου, αξιοποιήθηκαν επιτόπιες συνεντεύξεις ερωταποκρίσεων της Σοφίας Μπεράτη και του Άγγελου Ανδρεόπουλου, μετά το πέρας της παράστασης.

** Το trailer είναι παραγωγής ANGELIS FILMS LTD και η παραγωγή τη παράστασης είναι της Εταιρείας Αλκμήνη.

***Link:TRAVIATA MIA – Στο Θέατρο Αλκμήνη

https://www.youtube.com/shorts/x-IAnI2BRvg

 

 

photo https://kalitheasi.gr 

Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.

Ακολουθήστε μας στο Facebook @grnewsradiofl

Ακολουθήστε μας στο Twitter @grnewsradiofl

 

Copyright 2021 Businessrise Group.  All rights reserved. Απαγορεύται ρητώς η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή ή αναδιανομή μέρους ή όλου του υλικού του ιστοχώρου χωρίς τις κάτωθι προυποθέσεις: Θα υπάρχει ενεργός σύνδεσμος προς το άρθρο ή την σελίδα. Ο ενεργός σύνδεσμος θα πρέπει να είναι do follow Όταν τα κείμενα υπογράφονται από συντάκτες, τότε θα πρέπει να περιλαμβάνεται το όνομα του συντάκτη και ο ενεργός σύνδεσμος που οδηγεί στο προφίλ του Το κείμενο δεν πρέπει να αλλοιώνεται σε καμία περίπτωση ή αν αυτό κρίνεται απαραίτητο να συμβεί, τότε θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο στον αναγνώστη ποιο είναι το πρωτότυπο κείμενο και ποιες είναι οι προσθήκες ή οι αλλαγές. αν δεν πληρούνται αυτές οι προυποθέσεις, τότε το νομικό τμήμα μας θα προβεί σε καταγγελία DMCA, χωρίς ειδοποίηση, και θα προβεί σε όλες τις απαιτούμενες νομικές ενέργειες.

Άλλα Άρθρα

Τελευταία Άρθρα

Σχολιασμός Επικαιρότητας

Ενδιαφέροντα Θέματα

Πρωτοσέλιδα Εφημερίδων


Συμβουλές Μαγειρικής

International sounds DJ Entertainment

Pin It on Pinterest

Share This