Στα άσπρα σπίτια
με τα κόκκινα παράθυρα
λουσμένα στο φως ,
του είχες πάρει το χέρι
και του έδωσες
το πιο γλυκό φιλί
στα ερειπωμένα από το χρόνο
πέτρινα σπίτια.
Έγειρες στην καφέ πέτρα,
και μύρισες της ρίγανης το άρωμα.
Άκουσες τη μουσική της θάλασσας
του Σκαλκώτα
στα σοκάκια του Μαμάδου
και ταξίδεψες.
Όχι, δεν σβήνεται ο έρωτας
όσα χρόνια κι αν περάσουν.
Παντοτινός θα μείνει.
Σ’ ευχαριστώ για όλα αγαπημένε μου
που μου γνώρισες την αρμονία της ζωής!
Στον σύντροφο της ζωής μου
photo valtercirillo, https://pixabay.com
















































