Επί δεκαετίες οι παραβιάσεις στο Αιγαίο αποτελούν μια συνεχή πραγματικότητα. Ο λόγος που, κατά την άποψή μου, ξεκίνησαν και συνεχίζονται, δεν είναι τυχαίος. Είναι μέρος μιας μακράς προετοιμασίας, με στόχο την αμφισβήτηση του Αιγαίου και των ισορροπιών που καθορίστηκαν μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης.
Η Συνθήκη της Λωζάνης υπεγράφη στην Ελβετία στις 24 Ιουλίου 1923 και έθεσε τα όρια της σύγχρονης Τουρκίας. Είναι η Συνθήκη που αμφισβητείται κατά καιρούς από την τουρκική πλευρά. Κατήργησε τη Συνθήκη των Σεβρών, την οποία δεν είχε αποδεχθεί η νέα κυβέρνηση της Τουρκίας μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, υπό την ηγεσία του Μουσταφά Κεμάλ.
Με τη Συνθήκη της Λωζάνης, η Τουρκία ανέκτησε την Ίμβρο, την Τένεδο, την Ανατολική Θράκη, μια λωρίδα γης κατά μήκος των συνόρων με τη Συρία, την περιοχή της Σμύρνης και τη Διεθνοποιημένη Ζώνη των Στενών, η οποία θα ήταν αποστρατιωτικοποιημένη και αργότερα θα αποτελούσε αντικείμενο νέας διεθνούς διάσκεψης. Τα Δωδεκάνησα παραδόθηκαν στην Ιταλία, όπως προέβλεπε η Συνθήκη των Σεβρών, χωρίς όμως να προβλέπεται δυνατότητα αυτοδιάθεσης.
Η Τουρκία απέκτησε επίσης πλήρη κυριαρχικά δικαιώματα σε όλη την επικράτειά της και ανέκτησε το δικαίωμα εγκατάστασης στρατιωτικών υποδομών σε όλη την επικράτειά της, εκτός από τη ζώνη των Στενών. Ένα σημείο διαφωνίας τότε ήταν η καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων από την Ελλάδα, όμως η ελληνική πλευρά δήλωνε αδυναμία να ανταποκριθεί. Τελικά, η Τουρκία δέχθηκε να της αποδοθεί το τρίγωνο του Κάραγατς στη Θράκη αντί αποζημιώσεων.
Το 1926, η Τουρκία ακύρωσε με νόμο τη διάταξη της Συνθήκης της Λωζάνης που προέβλεπε ευνοϊκή μεταχείριση των Ελλήνων στην Ίμβρο και την Τένεδο. Από την άλλη πλευρά, η Τουρκία παραιτήθηκε από όλες τις διεκδικήσεις που αφορούσαν παλαιότερες περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εκτός των συνόρων της και εγγυήθηκε τα δικαιώματα των μειονοτήτων στο εσωτερικό της.
Παρά τις προβλέψεις της Συνθήκης της Λωζάνης, οι συνεχείς παραβιάσεις και οι κινήσεις εκφοβισμού στο Αιγαίο λειτουργούν ως προειδοποιητικά μηνύματα από την τουρκική πλευρά. Είναι, κατά τη γνώμη μου, επίδειξη ισχύος απέναντι στον ελληνικό στρατό, στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και συνολικά απέναντι στην ελληνική πολιτεία.
Οι ξένες συμμαχικές δυνάμεις, υποτίθεται με ενδιαφέρον και φροντίδα για την ασφάλειά μας, μας πούλησαν βαρύ εξοπλισμό ώστε να είμαστε προετοιμασμένοι σε περίπτωση που η Τουρκία επιχειρήσει απόβαση. Και όλα αυτά, ενώ είμαστε μέλη του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Φυσικά, όλα αυτά εντάσσονται σε ένα πολιτικό παιχνίδι από το οποίο πολλοί κέρδιζαν. Από τους συμμάχους μας μέχρι και τις μεταπολεμικές ελληνικές κυβερνήσεις, ειδικά όσους βρέθηκαν κατά καιρούς κοντά στα κέντρα αποφάσεων του Υπουργείου Άμυνας.
Η αγορά στρατιωτικού εξοπλισμού αέρος, θαλάσσης και υλικού πολέμου από ξένες συμμαχικές εταιρείες δημιούργησε ένα ολόκληρο σύστημα συμφερόντων. Με αυτόν τον τρόπο, ήταν δύσκολο να καταδικαστούν πρόσωπα με την αιτιολογία ότι έκλεψαν το κράτος ή ότι απέκτησαν παράνομο πλουτισμό κατά τη διάρκεια της θητείας τους. Δεν πρέπει να ξεχνάμε τα μεγάλα σκάνδαλα των εξοπλιστικών και τις υποθέσεις που συγκλόνισαν την Ελλάδα.
Σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα Süddeutsche Zeitung, ο Αντώνης Κάντας, Έλληνας αξιωματικός εν αποστρατεία, που υπήρξε αναπληρωτής διευθυντής της Γενικής Διεύθυνσης Εξοπλισμών του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας μεταξύ 1997 και 2002, περιέγραψε το σύστημα των μιζών στα εξοπλιστικά προγράμματα. Το σκάνδαλο αφορούσε εξοπλιστικές εταιρείες από τη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Ρωσία και τη Σουηδία. Ο ίδιος είχε παραδεχθεί ότι η Ελλάδα δεν χρειαζόταν συγκεκριμένα τεθωρακισμένα Leopard 2, αξίας 1,7 δισεκατομμυρίων ευρώ, ειδικά όταν τα προβλήματα στο ανατολικό Αιγαίο δεν αντιμετωπίζονται με τέτοιου τύπου οπλικά συστήματα στα νησιά.
Στην Ευρωπαϊκή Ένωση μάς ενσωμάτωσαν, υποτίθεται, για το καλό μας. Η λογική ήταν ότι η Τουρκία δεν θα μπορούσε να χτυπήσει μια ευρωπαϊκή χώρα. Θεωρητικά, ήμασταν ασφαλείς. Όμως εδώ γεννιέται ένα σοβαρό ερώτημα. Πώς θα συνεχιζόταν η άντληση χρημάτων για αγορές πολεμικού εξοπλισμού από τις συμμαχικές δυνάμεις; Η απάντηση, κατά την άποψή μου, βρίσκεται στους ευρωπαϊκούς δανεισμούς, στις χρηματοδοτήσεις, στο ΕΣΠΑ και σε διάφορα άλλα ευρωπαϊκά προγράμματα.
Στη συνέχεια, η Τουρκία συνέχισε να δημιουργεί νέες συνθήκες πίεσης προς την Ελλάδα και την Ευρώπη, αξιοποιώντας και το μεταναστευτικό. Άρχισε να στέλνει εκατομμύρια ανθρώπους από τα παράλια της Τουρκίας, μετατρέποντας την Ελλάδα σε πύλη εισόδου προς την Ευρώπη. Έτσι δημιουργήθηκε ένας σύγχρονος δούρειος ίππος, όχι μόνο στρατιωτικός, αλλά κοινωνικός, οικονομικός και πολιτικός.
Άρχισαν να φτάνουν καραβάνια ανθρώπων από χώρες κατεστραμμένες από πολέμους, φτώχεια και αστάθεια. Δημιουργήθηκε ένα ολόκληρο πλαίσιο γύρω από τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, τις γνωστές ΜΚΟ. Μεγάλα μυαλά αποφάσισαν ότι θα χρηματοδοτούνται δράσεις σε φτωχές και κατεστραμμένες χώρες, δίνοντας σε ανθρώπους χρήματα και ένα όραμα για μια καλύτερη ζωή. Η Ελλάδα, ως η πιο κοντινή είσοδος στην Ευρώπη, έγινε ο πρώτος προορισμός.
Καταλαβαίνω πως εξαιτίας του πολέμου στη Συρία υπήρχε σοβαρός λόγος μετανάστευσης. Το ερώτημα όμως παραμένει: γιατί δημιουργήθηκαν τόσο μεγάλες ροές και από άλλες χώρες; Γιατί η Ελλάδα έπρεπε να σηκώσει τόσο μεγάλο βάρος; Γιατί η Ευρώπη, ενώ γνώριζε το πρόβλημα, άφησε τη χώρα μας στην πρώτη γραμμή;
Η κομπίνα, λοιπόν, κατά την άποψή μου, ξεκίνησε εκεί. Άνθρωποι έφτασαν στην Ελλάδα και στη συνέχεια πολλοί προσπάθησαν να περάσουν στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ανάμεσά τους μπορεί να υπήρχαν πραγματικοί πρόσφυγες, άνθρωποι που είχαν ανάγκη και οικογένειες που ζητούσαν ασφάλεια. Όμως το μεγάλο ερώτημα παραμένει: ποιος έλεγχε πραγματικά αυτές τις ροές; Ποιος γνώριζε ποιοι έμπαιναν στη χώρα; Ποιος είχε την ευθύνη για την ασφάλεια των Ελλήνων πολιτών;
Το μεταναστευτικό παρουσιάστηκε συχνά από τα μέσα ενημέρωσης μόνο μέσα από την ανθρωπιστική του διάσταση. Όποιος αντιδρούσε ή εξέφραζε ανησυχία βαφτιζόταν εύκολα αφιλόξενος, εθνικιστής ή ακραίος. Όμως το να ανησυχεί ένας λαός για την ασφάλεια, τη συνοχή και το μέλλον της πατρίδας του δεν είναι μίσος. Είναι δικαίωμα. Είναι υποχρέωση. Είναι εθνική αυτοσυντήρηση.
Βγήκαν νόμοι, δημιουργήθηκαν δομές, οργανώθηκαν προγράμματα και οι ΜΚΟ εργάστηκαν πυρετωδώς για την ενσωμάτωση αυτών των ανθρώπων. Μας είπαν ότι αυτό γίνεται για το καλό τους αλλά και για το καλό μας, γιατί η Ελλάδα δεν έχει εργατικά χέρια για τα χωράφια της. Όμως πολλοί πολίτες αναρωτιούνται αν πίσω από αυτή τη ρητορική κρύβονται και άλλες ανάγκες: φτηνά εργατικά χέρια, πολιτικές σκοπιμότητες, ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις και βαθύτερα σχέδια αλλαγής της κοινωνικής σύνθεσης της χώρας.
Εν τω μεταξύ, πολλοί από όσους έφτασαν στη χώρα είχαν χάσει τα χαρτιά τους, αλλά διέθεταν κινητά τηλέφωνα και μέσα επικοινωνίας. Τους δόθηκαν κάρτες, χρήματα, στέγαση και υποστήριξη. Έτσι συνεχίστηκε ο πακτωλός χρημάτων από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ η Ελλάδα παρουσιαζόταν ως χώρα που έπρεπε να στηριχθεί για τη μεγάλη συμφορά που τη βρήκε.
Εκεί ήρθε και το Δουβλίνο 2, με αποτέλεσμα να καθοριστεί ποια χώρα έχει την ευθύνη για όσους εισέρχονται πρώτοι στο ευρωπαϊκό έδαφος. Προς το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, οι ανάγκες της Ευρώπης ήταν διαφορετικές. Τότε χρειαζόταν εργατικά χέρια. Σήμερα, χρειάζεται δυνατά και μορφωμένα μυαλά. Και η Ελλάδα έκανε τις καλύτερες εξαγωγές της: γιατρούς, δικηγόρους, αρχιτέκτονες, επιστήμονες και νέους ανθρώπους με γνώσεις.
Πήγαν προς τη Γερμανία, την Αγγλία, την Αμερική, τη Γαλλία και άλλες χώρες. Μαζί με αυτούς έφυγαν και μορφωμένοι άνθρωποι από άλλες χώρες, όπως η Συρία. Στην Ελλάδα έμεινε ένα μεγάλο βάρος, κοινωνικό και οικονομικό, το οποίο κλήθηκε να διαχειριστεί ένας λαός ήδη τραυματισμένος από μνημόνια, ανεργία, φόρους και φτώχεια.
Έλληνες που ήταν άνεργοι από το πρώτο μνημόνιο, οικογένειες που κινδύνευαν να χάσουν τα σπίτια τους, άνθρωποι που δεν μπορούσαν να ταΐσουν τα παιδιά τους, είδαν ξαφνικά να υπάρχουν προγράμματα στήριξης για άλλους, ενώ οι ίδιοι ένιωθαν εγκαταλελειμμένοι. Αυτό δημιούργησε θυμό. Και ο θυμός αυτός δεν πρέπει να αγνοείται. Γιατί όταν ένας λαός νιώθει ότι το κράτος του φροντίζει τους πάντες εκτός από αυτόν, τότε κάτι βαθιά άδικο συμβαίνει.
Φτάσαμε λοιπόν στο σήμερα. Η Τουρκία δεν δέχεται τη συμφωνία Ελλάδας και Αιγύπτου. Για εμένα όλα αυτά είναι μέρος ενός μεγαλύτερου παιχνιδιού. Όλα έχουν ξεπουληθεί, συμπατριώτες μου, από προδοτικούς πολιτικούς, νυν και πρώην. Προσπαθούν να μας εντυπωσιάσουν με δηλώσεις, κινήσεις και συμφωνίες, ενώ στην πραγματικότητα η πατρίδα μας έχει μπει σε μια επικίνδυνη πορεία.
Έχουν μοιράσει την Ελλάδα κομμάτι κομμάτι και, όταν χρειάζεται, δημιουργούν μια νέα ένταση για να κινηθεί ξανά η αγορά των εξοπλισμών. Όπως γινόταν τόσα χρόνια με τον βαρύ στρατιωτικό εξοπλισμό, έτσι γίνεται σήμερα και με νέα μέσα πολέμου, όπως τα drones, που εξυπηρετούν τεράστια συμφέροντα. Κάπως πρέπει να δικαιολογηθούν οι ατελείωτες δαπάνες από τα χρήματα του ελληνικού λαού, δήθεν για την ασφάλειά του.
Δεν πιστεύω ότι υπάρχει νοήμων άνθρωπος που θεωρεί πως, αν συγκρουστούν δύο χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ ή αν προκληθεί σοβαρή ανάφλεξη στην περιοχή, η Ευρώπη θα μείνει αλώβητη. Όλα είναι συνδεδεμένα. Και η Ελλάδα, δυστυχώς, βρίσκεται πάντα στο σημείο όπου συγκρούονται μεγάλα συμφέροντα.
Ο εχθρός, πατριώτες, δεν βρίσκεται μόνο έξω από τα σύνορα. Βρίσκεται και μέσα στο ίδιο μας το σπίτι. Βρίσκεται στην αδιαφορία, στην υποταγή, στη διαφθορά, στην προδοσία, στην ευκολία με την οποία ξεχνούμε ποιοι είμαστε. Σταματήστε να κοιτάτε μόνο πού θα διασκεδάσετε και πώς θα δείξετε ότι ανήκετε στους έχοντες, γιατί σε λίγο πολλοί μπορεί να βρεθούν ανάμεσα στους μη έχοντες.
Η Τουρκία είναι εδώ και λειτουργεί ως κυρίαρχη δύναμη στην περιοχή. Εμείς πρέπει να αποφασίσουμε αν θα συνεχίσουμε να υποχωρούμε ή αν θα σταθούμε όρθιοι, πολιτικά, εθνικά και κοινωνικά. Από εμάς εξαρτάται. Όσα υπογράφονται εις βάρος της πατρίδας πρέπει να ελέγχονται, να αμφισβητούνται και να κρίνονται από τον ελληνικό λαό.
Φτάνει πια. Ζούμε μέσα σε μια καλοστημένη παγκόσμια συνωμοσία, συνέλληνες. Μήπως πρέπει επιτέλους να σηκωθούμε από τον καναπέ και να σταματήσουμε την πορεία που οδηγεί στην αποδυνάμωση του ελληνισμού; Η Ελλάδα μας ανήκει. Εμείς είμαστε οι ιδιοκτήτες της και κακώς την έχουμε παραχωρήσει στη Δύση, στην Ευρώπη και σε όσους αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς.
Πρέπει να πάρουμε πίσω την πατρίδα μας. Αυτό δεν μας κάνει ρατσιστές. Αγαπάμε όλα τα χρώματα και όλες τις φυλές των ανθρώπων. Όμως πρώτα πρέπει να αγαπήσουμε τους γηγενείς Έλληνες, τους ανθρώπους με τους οποίους μιλάμε την ίδια γλώσσα, έχουμε τα ίδια ήθη και έθιμα, σεβόμαστε την οικογένεια και κουβαλάμε την ίδια ιστορική μνήμη.
Ας σταματήσουμε την αδιαφορία πριν να είναι πολύ αργά για τα παιδιά μας. Ας σταματήσουμε να δεχόμαστε ως φυσιολογική μια κατάσταση που αλλοιώνει την πατρίδα, την κοινωνία και την ταυτότητά μας. Ας σταματήσουμε να παρακολουθούμε σιωπηλοί την κατάντια που άλλοι σχεδιάζουν και άλλοι ανέχονται για προσωπικούς τους λόγους.
Η Συνθήκη της Λωζάνης, το Αιγαίο και η εθνική εγρήγορση της Ελλάδας
Συνθήκη της Λωζάνης και Αιγαίο
Άρθρο γνώμης για τη Συνθήκη της Λωζάνης, τις παραβιάσεις στο Αιγαίο, τα εξοπλιστικά, το μεταναστευτικό και την ανάγκη εθνικής αφύπνισης της Ελλάδας.
Η Συνθήκη της Λωζάνης, το Αιγαίο και η εθνική εγρήγορση της Ελλάδας
Συνθήκη της Λωζάνης και Αιγαίο
Άρθρο γνώμης για τη Συνθήκη της Λωζάνης, τις παραβιάσεις στο Αιγαίο, τα εξοπλιστικά, το μεταναστευτικό και την ανάγκη εθνικής αφύπνισης της Ελλάδας.
Τη δόξα πολλοί την τίμησαν. Τον προδότη ουδείς.
Ιωάννα Λαζάρου
ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
