«Να κάνουμε το μυαλό μας “εργοστάσιο” παραγωγής καλών λογισμών… ώστε με την αγαθή τους δύναμη να καταστρέφουμε τους κακούς λογισμούς, που σπέρνουν αδιάκοπα στο μυαλό μας οι εχθροί της ψυχής μας, δαίμονες!» (Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης)
Όλοι οι άνθρωποι, όπου/όπως κι’ αν ζούμε -είτε σε εγκόσμιες κοινωνίες είτε σε απόκοσμες ερημιές- βρισκόμαστε κάτω από συνεχείς επιδράσεις του περιβάλλοντός μας: εμπρόσωπου ή εμπράγματου, φυσικού ή μεταφυσικού! Τόσο η υλική/ορατή, όσο και η άϋλη/αόρατη κτίση που μας περιστοιχίζει… ασκούν επάνω σε όλη την ύπαρξή μας “δυναμικές επιρροές” (συνειδητές ή ασυνείδητες) που επηρεάζουν δραστικά (εγνωσμένα ή ανεπίγνωστα) κάθε ψυχοσωματική μας “συμπεριφορά”: λογιστική, θυμική, συναισθηματική…!
Χωρίς πάντα να το επιλέγουμε (συχνά, και επιλέγοντάς το… λιγότερο ή περισσότερο συνειδητά!) γινόμαστε αποδέκτες αναριθμήτων προκλήσεων… που “προσβάλλουν” αδιάκοπα τις αισθήσεις μας και τον νου, και δι’ αυτών το “τριμερές” [ 1 ] της ψυχής μας. Κάθε ψυχοσωματικό μας ερέθισμα, από τον κόσμο που μας περιβάλλει κι’ από τον κόσμο που εμείς “περιβάλλουμε” (δηλ. από έξω κι’ από μέσα μας) προκαλεί τα “αντανακλαστικά” του νου και της καρδιάς μας, διαμορφώνοντας αναλογικά τον συμπεριφορικό μας κώδικα.
Ο εγκέφαλος (μια υλική… και προφανώς υποδεέστερη “εκδοχή” του αΰλου νου) διενεργεί θαυμαστές και ταχύτατες επεξεργαστικές διεργασίες που, για να τις “τρέξει” διεκπεραιωτικά, αντλεί ζωτική και ενεργειακή ισχύ… όχι “αφ’ εαυτού” του (εφόσον είναι ύλη φθαρτή…), αλλά από το «ζωοποιούν πνεύμα» (Ιωάν. 6, 63)! Το πνεύμα ή ψυχή (η ζείδωρη αυτή “θεία πνοή” εντός μας…) τροφοδοτεί ενεργειακά τον εγκέφαλο και ζωοποιεί την σάρκα, ενώ εποπτεύει όλα τα υπαρξιακά δρώμενα. Αντλεί ζωτική ενέργεια από τον “υπερπυρηνικό αντιδραστήρα” της θεϊκής Αγάπης… που έπλασε τον άνθρωπο, με “θεοειδή” (κατ’ εικόνα Θεού) υφή… και “θεοπρεπή” (καθ’ ομοίωση Θεού) εξελιξιμότητα!
Η πρόσληψη των αισθητηριακών ερεθισμάτων από τον εγκέφαλο, είναι μια φυσική ακολουθία, που έχει ορισθεί να γίνεται από τον κατασκευαστή μας, Θεό. Ωστόσο, αν και διενεργείται φυσικά… “κατασκοπεύεται” άγρυπνα από τους ορκισμένους εχθρούς των ψυχών μας (δαίμονες) οι οποίοι σπεύδουν να διοχετεύσουν -μέσα από το λογιστικό κανάλι- στην ψυχή μας, μαζί με τα αισθητηριακά ερεθίσματα, και έναν “οχετό” χειμαρρωδών λογισμών! Και η μεν αδιάκοπη απόρροια σκέψεων από το μυαλό μας, είναι φυσικό απότοκο της μεταπτωτικής μας φύσης. Η “βομβαρδιστική” όμως πρόκληση λογισμών είναι μια συμπτωματολογία αφύσικη: μια λυσσώδης “πολεμική επιχείρηση” που αποσκοπεί σε υπαγωγή των ανθρώπων στην δαιμονική αιχμαλωσία…!
Η “καταιγιστική” εφόρμηση των δαιμονικών λογισμών στον ανθρώπινο εγκέφαλο… συνιστά μία λυσσαλέα προσπάθεια των πονηρών πνευμάτων, να πλημμυρίσουν με οχετούς βρωμερών “λημμάτων” την ψυχή, καταπνίγοντας το “στρατηγείο” της! Κρατώντας υπερεντατικά απασχολημένο το μυαλό, με την συνεχή εισροή αισθητηριακών ερεθισμάτων και λογιστικών υποβολών… τα ακάθαρτα πνεύματα επιχειρούν να επιφέρουν στο μυαλό μας μια νοητική υπερφόρτωση… υπερκόπωση… σύγχυση… και χάος…, αδυνατίζοντας έτσι τις πνευματικές μας αντιστάσεις, εκθέτοντας την ψυχή μας σε σοβαρό κίνδυνο και καθιστώντας την ευάλωτη σε δυνητικά κατρακυλίσματα πτωτικά…!
Οι πονηροί δαίμονες, μέσω του ακατάπαυστου πολέμου των λογισμών, επιχειρούν να κουράσουν και αμβλύνουν την πνευματική μας αντίσταση… ώστε να μας καταστήσουν ευάλωτους στις αμαρτίες και τα πάθη. Όμως, ο τελικός σκοπός τους δεν είναι να μας “αναγκάσουν” να αμαρτήσουμε. Μια “εξαναγκαστική” πτώση μας στην αμαρτία, δεν θα τους προξενούσε την μεγίστη χαρά που θέλουν να αποκομίσουν! Απώτερη επιδίωξή τους, είναι να μας κάνουν… όχι αμαρτωλούς, αλλά φιλαμαρτήμονες! Να αγαπήσουμε δηλ. την αμαρτία, ώστε να αμαρτάνουμε απολαυστικά… όχι “κατ’ ανάγκην” της επιρρεπούς φύσεώς μας, αλλά “κατ’ επιθυμίαν” της ελεύθερης καρδιάς μας!
Ο άνθρωπος που αμαρτάνει από αδυναμία (“κατ’ ανάγκην”), μετανοεί… πονάει… και κλαίει μετά από κάθε πτώση του, ζητώντας το έλεος και την συγχώρηση… που την βρίσκει μόνο στην Πατρική Αγάπη του Θεού. Αυτός, όμως, που αμαρτάνει χρονίως από γούστο, “κατ’ επιθυμίαν”, σκληρύνεται… ώστε να μη θέλει πλέον ούτε να μπορεί να μετανοήσει, για να συγχωρηθεί! Γιατί πρέπει, ενωρίτερα, να… μισήσει εκείνο που αγαπά (την αμαρτία) και αυτό δεν το θέλει! Έτσι, επιλέγει συνειδητά και με επίγνωση, να… εκπέσει από το ύψος της θεϊκής Αγάπης στην “χαμοζωή” των ζωωδών αισθήσεων, παρά να στερηθεί την απόλαυση των “ευνοουμένων” του αμαρτιών…!
Κατά τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, οι δαίμονες “κινούν” τους κακούς λογισμούς μέσα στο ανθρώπινο μυαλό… ανάλογα με τις εμπαθείς ορέξεις που ενυπάρχουν στην καρδιά του καθενός μας. Χρησιμοποιούν, δηλαδή, τις ήδη εμφωλεύουσες μέσα μας εμπαθείς επιθυμίες… για να “εκβιάσουν” την ψυχή μας, ώστε να συρθεί χωρίς μεγάλη ή καθόλου αντίσταση, στην διάθεση για πτώση. Η μάχη με τους δαιμονικούς λογισμούς, γίνεται στο λογιστικό πεδίο (στα “μαρμαρένια αλώνια” της ψυχής, από τον “Διγενή Ακρίτα” – τον νου!) για να καμφθεί και να σπάσει η αντίστασή του… και η καρδιά να ελκυσθεί -ακριβέστερα να συρθεί!- “επιθυμητικά” προς την εφελκύουσα αμαρτία…!
Όταν το μυαλό κουραστεί από τον αδυσώπητο πόλεμο των λογισμών, και επιζητήσει “κατάπαυση του πυρός”… οι πονηροί δαίμονες κρύβονται από το οπτικό μας πεδίο, και επέρχεται μια εικονική ανακωχή στο πολεμικό μέτωπο. Ο “πολιορκημένος” νους πανηγυρίζει την (νομιζόμενη) λήξη της πολιορκίας του, και εξέρχεται ανέμελα από τα τείχη… για να εισαγάγει στο κάστρο τον «Δούρειο Ίππο» που άφησαν πίσω “φεύγοντας” οι δαιμόνιοι πολιορκητές. Ο «Δούρειος Ίππος» -το είδωλο κάθε περιεκτικής αμαρτίας- έχοντας εισέλθει στην ψυχή, μπορεί πια να υποκαταστήσει “επαξίως ολέθρια” (!) την ψευδή “απουσία” των δαιμόνων. Και όταν πέσει η νύχτα… να εξέλθουν από την κοιλιά του «Δούρειου Ίππου» οι αιμοδιψείς “Δαναοί” και να σπείρουν μέσα στην “πόλη” της ψυχής τον τρόμο, την σφαγή και τον όλεθρο…
Η θεόσοφη προτροπή του Αγίου Παϊσίου (για συστηματική καλλιέργεια καλών λογισμών μέσα μας, προς αντιμετώπιση των κακών τοιούτων…) δεν είναι μια αμελητέα γνώμη ενός τυχαίου ανθρώπου, χωρίς έρεισμα εμπειρικό. Συνιστά απόσταγμα θεϊκής σοφίας… βιωμένης και δοκιμασμένης εμπειρικά, από έναν πολύπειρο Στρατηγό του “Αοράτου Πολέμου”, κατά των δυνάμεων του σκότους! [ 2 ] Η υπόδειξη αυτή, είναι επιβεβαιωμένα αποτελεσματική… ως “θεραπευτική συνταγή” και “ασφαλής οδηγία” νίκης, στον πόλεμο με τους δαιμονιώδεις λογισμούς. Μας έχει υποδειχθεί από πολλούς θεοφόρους Πατέρες και Μητέρες της Ορθόδοξης Ανατολής… [ 3 ] ενώ ως θεραπευτικό “μυστικό” έχει αποκρυβεί, από τον Θεό μας, μέσα στην ίδια την φύση! [ 4 ]
Πραγματικά! Ο εγκέφαλός μας λειτουργεί όπως ακριβώς ο Νερόμυλος του Μυλωνά: αλέθει ό,τι “σπόρους” ρίξουμε στον αλετήρα, μεταποιώντας τους σε άλευρο… χωρίς να ελέγχει την “ταυτότητα” ή την ποιότητα των σπόρων! Αν ρίξουμε σιτάρι παίρνουμε σιταράλευρο… κατάλληλο για άρτο όντων λογικών! Αν ρίξουμε αγκάθια ή πουρνάρια, λαμβάνουμε πουρναρο-αγκαθάλευρο… που είναι κατάλληλο μόνο για άλογα ζώα! Είναι, λοιπόν, δική μας ευθύνη… αν θα επιλέγουμε προσεκτικά τους “σπόρους” που δίνουμε για “άλεσμα” στον μύλο του νου μας… ώστε να καθορίζουμε εμείς την ποιότητα των προϊόντων της “αλεστικής” διαδικασίας που διενεργεί αδιάκοπα το αεικίνητο μυαλό μας!
«Οι λογισμοί (μας) καθορίζουν την ζωή μας!…» [ 5 ] είπε/έγραψε κάποτε ο σύγχρονος Όσιος της Σερβικής Ορθοδοξίας, Γέρων Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα (+ 2003), τεκμηριώνοντας την αλήθεια των λόγων του με αναφορές στην Πατερική εμπειρία της Ορθόδοξης Ανατολής! Γνωρίζοντας την καθοριστική επίδραση των κακών ή καλών λογισμών και αισθημάτων που καλλιεργούμε μέσα μας, στην διαμόρφωση ενός “παραδείσου” ή μιας “κόλασης” στο μυαλό και στην καρδιά μας, είναι πια προσωπική μας ευθύνη… αν εφαρμόσουμε ή όχι την θεραπευτική των Αγίων (κάνοντας δηλ. το μυαλό μας “εργοστάσιο παραγωγής καλών λογισμών”…) για την θεραπεία του “λογιστικού” μας…!
Μια απέραντη ποικιλία ετεροκλήτων σκέψεων -από τις πιο φωτεινές και αγαθές… [ 6 ] ως τις πιο σκοτεινές και διεστραμμένες!- [ 7 ] διέρχονται από το μυαλό μας συνεχώς. Οι ΚΑΚΟΙ λογισμοί -είτε διαβαίνοντας φευγαλέα από το μυαλό μας ως “παραρριπισμός”… [ 8 ] είτε παραμένοντας διαρκέστερα ως χρόνια κατάσταση εγκεφαλικής αναστάτωσης- είναι μια “δαιμονική σπορά” μέσα στο μυαλό μας. Κάποιοι Άγιοι τους ονόμασαν “σατανικά κόπρανα” στο άγιο βήμα της ψυχής…! Γιατί, τα ακάθαρτα πνεύματα κομίζουν εγγενώς τον βόρβορο της αμαρτίας και την ταραχή της κόλασης… και μας τα “σερβίρουν” στην ψυχή “εκ των ενόντων”! Έτσι, με κάθε σατανική πονηριά, προστυχιά, δυσωδία και λογιστικό καταιγισμό… επιχειρούν να κυριαρχήσουν στο μυαλό, στην καρδιά και στις αισθήσεις μας, αιχμαλωτίζοντας όλη την ύπαρξή μας!
Η Ορθόδοξη ψυχοθεραπευτική Αγωγή… που μας παρέδωσαν -ως πλήρες και αυτόνομο ψυχοθεραπευτικό σύστημα- οι Νηπτικοί Πατέρες και Μητέρες του Ανατολικού Χριστιανισμού, [ 9 ] στοχεύει αποκλειστικά στην κάθαρση & θεραπεία της ψυχής (του νου και της καρδιάς) του ανθρώπου, από τα πάθη. Για να φτάσουμε όμως στην κάθαρση του νου και της καρδιάς… όσοι έχουμε ήδη νοσήσει και πάσχουμε από καταιγισμό δαιμονικών λογισμών, πρέπει να αρχίσουμε την ψυχοθεραπευτική αγωγή από την κάθαρση των αισθήσεων…! Με την “νηστεία” όλων των αισθήσεων (όρασης, ακοής, γεύσης, όσφρησης, αφής…) περιορίζουμε δραστικά τα αισθητηριακά ερεθίσματα που εισάγουμε στον νου και την καρδιά μας, αρχίζοντας να ελέγχουμε την όλη κατάσταση.
Αναμφίβολα, η “Ευχή του Ιησού”: «Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ Θεού, ελέησόν με», είναι το πλέον αποτρεπτικό όπλο που μας δόθηκε κατά των δαιμονικών λογισμών… και γενικά εναντίον των δαιμόνων. Ωστόσο, πέραν της ΕΥΧΗΣ… μπορεί να βοηθήσει (συνδυαστικά) πολύ, ως μία από τις δυναμικές μεθόδους αποτροπής των κακών λογισμών, η καλλιέργεια “μελετημάτων” [ 10 ] στον νου και στην καρδιά μας. Δηλαδή, μια συστηματική παραγωγή στο μυαλό αγαθών εννοιών… όπως αντίστοιχα, μια επιμελής καλλιέργεια στην καρδιά αγαθών αισθημάτων…! Αυτά τα “αντίμετρα” όταν εδραιωθούν μέσα μας ως εργασία νηπτική, διαμορφώνουν ένα “αλεξίσφαιρο γιλέκο” (αλεξί-κακο) που προστατεύει τις ψυχές μας, από κάθε δαιμονική ενέργεια και κακή επιρροή!
Οι “ορκισμένοι” εχθροί της σωτηρίας μας, μισούν κάθε πνευματική μας προσπάθεια να ζήσουμε γαλήνια, ήσυχα κι’ αμέριμνα. Για να μην μπορούμε να μείνουμε συνεχώς επικεντρωμένοι στον ύψιστο σκοπό μας: την θεραπεία των ψυχών μας από τα πάθη… και την πνευματική ένωσή μας με τον Θεό! Τα πονηρά πνεύματα εκμεταλλεύονται τις ευάλωτες αισθήσεις μας, και το επίσης εύθραυστο, από την ακατάπαυστη επεξεργαστική λειτουργία, μυαλό μας για να μας αποθαρρύνουν… και να παραιτηθούμε από κάθε προσπάθεια. Απασχολούν τον εγκέφαλό μας με συνεχή αισθητηριακά ερεθίσματα, και τον “βομβαρδίζουν” με έναν τεράστιο όγκο “πληροφοριών” που είναι αδύνατο να διαχειριστεί… χωρίς να κουρασθεί και να καταρρεύσει! Και όταν παραιτηθεί αποκαμωμένος… σπεύδουν να ολοκληρώσουν την δόλια αιχμαλωσία του!
Η καλλιέργεια αγαθών εννοιών -δηλ. η “εργοστασιακή παραγωγή καλών λογισμών” για την οποία μίλησε ο Άγιος Παίσιος!- με την συνέργεια της καθαρτικής Θείας Χάρης, αφανίζει τα τοξικά απόβλητα των κακών λογισμών από την θάλασσα του νου… και τα τοξικά νέφη των σατανικών “ψεκασμών” από τον ουρανό της ψυχής μας, ανοίγοντας τον δρόμο για την κάθαρση… τον φωτισμό… και τον δοξασμό (θέωση) που χαρίζει ο Χριστός σε όποιον θέλει…!
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ-ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
[ 1 ] Κατά τον έλληνα φιλόσοφο Πλάτωνα (427-347 π.Χ.) η ψυχή μας είναι τριμερής: αποτελείται από α) το Λογιστικό, β) το Θυμικό ή Θυμοειδές και γ) το Επιθυμητικό. Το α΄ μέρος (Λογιστικό) είναι αυτό που μας δίνει την ικανότητα να σκεφτόμαστε και να κρίνουμε, γι’ αυτό και η αρετή που το συνοδεύει είναι η σοφία. Το β΄ μέρος (Θυμικό ή Θυμοειδές) περιλαμβάνει τις βουλητικές μας ενέργειες. Το γ΄ μέρος (Επιθυμητικό) είναι αυτό που γεννά όλες μας τις επιθυμίες, όπως είναι η επιθυμία για τροφή, ανάπαυση και άλλα. Η αρετή που “τιθασσεύει” το επιθυμητικό… είναι η σωφροσύνη! Η αρετή που “εξημερώνει” το θυμικό… είναι η πραότητα! Η αρετή-φάρμακο που θεραπεύει το λογιστικό… είναι η ανάπτυξη αγαθών λογισμών!
Η Πατερική Γραμματεία της Ορθόδοξης Ανατολής αγκάλιασε σεβαστικά τα συγγράμματα πολλών αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων, την διδασκαλία των οποίων είχαν μελετήσει ενδελεχώς οι Άγιοι Πατέρες μας. Ο Πλάτων ήταν ένας από τους φιλοσόφους που τιμήθηκαν από την Πατερική Γραμματεία, με δανειοληψία πολλών εκ των φιλοσοφικών του ιδεών. Η διδασκαλία του, για το τριμερές της ψυχής, είναι μία απ’ αυτές που έγιναν αμέσως αποδεκτές…
[ 2 ] «Ουκ έστιν ημών η πάλη προς αίμα και σάρκα, αλλά προς τας αρχάς, προς τας εξουσίας, προς τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου, προς τα πνευματικά της πονηρίας εν τοις επουρανίοις…» (Εφεσ. 6, 12).
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Ο πνευματικός αγώνας μας -των Χριστολατρών- δεν είναι προς έμβια όντα με αίμα και σάρκα… αλλά προς τις Αρχές και Εξουσίες των ακαθάρτων πνευμάτων, τους καταχθόνιους και πονηρούς κοσμοκράτορες που κυριαρχούν στο σκοτάδι του αμαρτωλού αυτού κόσμου… ίσαμε τον ουρανό.
[ 3 ] Είναι πολύ χαρακτηριστική η απόλυτη ταύτιση νοημάτων, μεταξύ της προτροπής του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου (+ 1994) και της Ευχής του Αγίου Συμεών του Μεταφραστού (+ 11ος αι.), που διαβάζουμε στην ακολουθία της ιεράς Μεταλήψεως:
«Θάψον μου, Κύριε, διά των αγαθών λογισμών τα πονηρά διαβούλια… και τα της πονηρίας πνεύματα διασκέδασον»! (Άγιος Συμεών Μεταφραστής)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Κύριε, δώσε μου αγαθούς λογισμούς… για να καταπιούν και εξαφανίσουν τις ακάθαρτες σκέψεις που σπέρνουν στον νου μου οι πονηροί δαίμονες, και διάλυσέ τους με την ακατανίκητη Παντοκρατορική Σου ισχύ!
[ 4 ] Το φαινόμενο της “καταβρόχθισης” των ΚΑΚΩΝ λογισμών από τους ΚΑΛΟΥΣ λογισμούς… που μας υπέδειξε ως λύση-θεραπεία ο Άγιος Παΐσιος, βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή του μέσα στην ίδια την Φύση! Γιατί εκεί, μέσα στην Φύση, αυτό το θαύμα πραγματοποιείται αενάως, από κτίσεως κόσμου. Οι “καλοί μύκητες” καταβροχθίζουν τους “κακούς”, τους παθογόνους μικρο-οργανισμούς, κι’ έτσι εξυγειαίνουν με φυσικό και οικολογικό τρόπο τα άρρωστα εδάφη και την πάσχουσα γήινη χλωρίδα, από όποιες καταστροφικές παθολογίες έχουν προσβάλει τα φυτά και το υπέδαφος των καλλιεργειών…!
Χρόνια τώρα, στο Μοναστήρι μας -όπως και σε άλλες Μονές του Άθω- χρησιμοποιείται συστηματικά στις φυτικές καλλιέργειες, μια Οικολογική μέθοδος που είναι γνωστή ως “ΕΜ”. Το θαυμαστό τούτο προϊόν -ευφυέστατο οικολογικό εφεύρημα Ιαπωνικών εργαστηρίων βιολογίας- είναι ένα χυλώδες μίγμα που παρασκευάζεται με την καλλιέργεια “καλών” μικρο-οργανισμών. Με το παρασκεύασμα αυτό, ραντίζονται όλα τα προς χρήση εδάφη, για να εξυγειανθούν από τα παράσιτα… και να εμπλουτισθούν βιολογικά προς κάθε καλλιέργεια.
Αν υπάρχουν ήδη φυτευμένα/αναπτυσσόμενα φυτά, ραντίζονται από το βιολογικό αυτό φάρμακο, των καλλιεργημένων “καλών” μικρο-οργανισμών. Έτσι, εξουδετερώνονται οι “κακοί” μικρο-οργανισμοί (τα βακτήρια και οι μύκητες) που αναπτύσσονται στο υπέδαφος των κήπων, εμποδίζοντας την υγιή καλλιέργεια των λαχανικών, που αποτελούν την βάση της φυσικής Αγιορειτικής διατροφής. Από την θαυμαστή αυτή δυνατότητα θεραπείας που έδωσε ο Θεός στην Κτίση… μπορούμε κι’ εμείς να ,παραδειγματιστούμε εφαρμόζοντας ανάλογη μέθοδο για θεραπεία των “κακών” μας λογισμών!
Για την εμπέδωση του θεραπευτικού αυτού τρόπου, χρειάστηκε να ζήσω προσωπικά την ακόλουθη εμπειρία: Ο διακονητής των κήπων μας, από τον οποίο ζήτησα εξηγήσεις για την μέθοδο αυτή, πρότεινε να τον ακολουθήσω στον λαχανόκηπο. Από ένα “βουνό” ζωικής κοπριάς που υπήρχε στην γωνία του κήπου μας (την είχαμε προμηθευτεί 7 ημέρες πριν… και, καθώς ήταν φρέσκια, ανέδιδε αφόρητη δυσωδία…), πήραμε 3 φτυαριές σε έναν κουβά… και τις μεταφέραμε σε άλλο σημείο του κήπου. Ο κηπουρός περιέχυσε πάνω στην κοπριά λίγο από τον χυλό “ΕΜ” που παρασκευάζει ο ίδιος, αφήνοντας τους καλούς μύκητες να δουλέψουν μέσα στην κοπριά για 24 ώρες.
Την άλλη μέρα με κάλεσε ο εν λόγω αδελφός, για να θαυμάσουμε μαζί το θαύμα της πανσοφίας του Θεού… και να Τον δοξάσουμε! Η ζωική κοπριά που αφήσαμε την προηγούμενη μέρα σε κατάσταση αβάσταχτης δυσωδίας, είχε μετατραπεί σε κάτι θαυμαστά διαφορετικό… απ’ ό,τι ήταν πριν 24 ώρες! Η κοπρώδης δυσωδία… είχε μετατραπεί σε ευωδία φρεσκο-οργωμένης γης…! Οι ΚΑΛΟΙ μύκητες του ‘ΕΜ’ κατανίκησαν τους ΚΑΚΟΥΣ μύκητες της κόπρου, που ευθύνονταν για την δυσώδη αποφορά… και η κόπρος ευωδίασε φύση!
[ 5 ] Ένας εμπειρικός λόγος μεγάλης ανθρωπολογικής αξίας, από έναν Όσιο νεοφανή (Γέροντα Θαδδαίο της Βιτόβνιτσα Σερβίας), που έγινε τίτλος ομωνύμου βιβλίου, με την σχετική διδασκαλία του Οσίου Ασκητού για τον “ακήρυκτο” (αλλά αδυσώπητο) πόλεμο των καταιγιστικών δαιμονικών λογισμών…
[ 6 ] Η αναγκαιότητα, να οριστεί μια “κλίμακα φωτεινής διαβάθμισης” ανάμεσα στο ΚΑΛΟ και στο ΚΑΛΥΤΕΡΟ… όπως -περίπου- ανάμεσα στο ΓΚΡΙΖΟ και στο ΛΕΥΚΟ… μας βοηθάει να εντοπίσουμε εύκολα ανάμεσα στις σκέψεις, στα λόγια και στις πράξεις μας, το βέλτιστο και φωτεινότερο… για να το επιλέξουμε!
[ 7 ] Η αναγκαιότητα, να οριστεί μια “κλίμακα σκοτεινής διαβάθμισης” ανάμεσα στο ΚΑΚΟ και στο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ… όπως -περίπου- ανάμεσα στο ΓΚΡΙΖΟ και στο ΜΑΥΡΟ… μας βοηθάει να εντοπίσουμε εύκολα ανάμεσα στις σκέψεις, στα λόγια και στις πράξεις μας, το χείριστο και σκοτεινότερο… για να το θεραπεύσουμε!
[ 8 ] “Παραρριπισμός” -σύμφωνα με τους Αγίους Πατέρες μας- είναι ο αιφνίδιος μολυσμός του νου μας από δαιμονικό λογισμό… που συντελείται σαν ταχύτατη “ριπή” ανέμου, και δεν μας δίνει επαρκή χρόνο αντίδρασης στην αιφνίδια “βομβαρδιστική” και μολυσματική εφόρμησή του κατά του αφύλακτου νου, αλλά μας καταλαμβάνει εξαπίνης “κοιμωμένους” χαλαρά… και ανέτοιμους να αντιδράσουμε.
[ 9 ] Η μοναδικότητα της Φιλοκαλικής “εμπειρικής θεογνωσίας” (…) της Ορθόδοξης Ανατολής, είναι τόσο θεραπευτική όλων των ψυχοπαθολογιών της ανθρώπινης μεταπτωτικής φύσης… ώστε να ομολογείται από εκπροσώπους της Ψυχικής Υγείας (που είναι συνάμα και πιστοί Χριστολάτρες!) ότι: Με την Χάρη του Θεού, η ψυχοθεραπεία των ανθρώπων γίνεται σήμερα ασύγκριτα πιο αποτελεσματική από πριν. Με την υιοθέτηση “θεραπευτικών μοντέλων” από την διδασκαλία των συγχρόνων Αγίων μας, Παϊσίου του Αγιορείτου και Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου, τα “θεραπευτικά” λόγια τους μας έδωσαν άλλον “αέρα” και “ώθηση” στην ένθεη ίαση των ψυχονοητικών ασθενειών!
[ 10 ] «Παρακαλώ σε, αδελφέ, ας είναι ο Ιησούς… το παντοτινό ΓΛΥΚΥ ΜΕΛΕΤΗΜΑ του νου και της καρδιάς σου!…» (Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Αδελφέ μου Χριστολάτρη, προσπάθησε να έχεις αδιάκοπα, τόσο τον νου σου… όσο και την καρδιά σου, απασχολημένα με την πιο γλυκειά ενασχόληση: το Σωτήριο όνομα του Ιησού Χριστού…
