Όταν έσκαγε η λωρίδα στα πόδια μου
–oύτε εκείνο το “Προσοχή εύθραυστο”
δε σε σταμάτησε-
κατάπια το παιδικό μου ουρλιαχτό
μα τι αντοχή είναι αυτή στον πόνο
εκπαιδευμένο το κοράσιον
Κι όταν μετά με βίασες
ήξερα πια τι να κάνω
γνήσια μεσοαστική ανατροφή
τα εν νοσηρώ οίκω μη εν δήμω
χώσου στην κρύπτη σου
μην τολμήσεις να διαμαρτυρηθείς
Στέρεψε η πηγή
ποιο νερό καταδέχεται να τρέξει
σε τόσο πόνο
Έλα σώμα μου
σε σένα ελπίζω
εκδικήσου
οπλίσατε, σκοπεύσατε, πυρ
καλώς ήρθες αρρώστια
νόμιζες πως θα μου κόψεις τα φτερά
ένθα ουκ έστι πόνος κατοικώ
δεν σε φοβάμαι
Δεν σκοτώνεται ο ήδη πεθαμένος
photo cocoparisienne / https://pixabay.com
