Ο κόσμος δεν είναι φτωχός.
Ο κόσμος είναι λεηλατημένος.
Ο πλανήτης διαθέτει τεράστιο πλούτο από πετρέλαιο, φυσικό αέριο, χρυσό, μέταλλα, σπάνιες γαίες και ενέργεια. Υπάρχει αρκετή παραγωγή για να τραφούν, να θερμανθούν και να ζήσουν αξιοπρεπώς όλοι οι άνθρωποι. Κι όμως, σήμερα μας λένε ότι πρέπει να συνηθίσουμε να τρώμε έντομα.
Αυτό δεν είναι οικολογία. Είναι παραδοχή αποτυχίας ενός άδικου συστήματος.
Την ώρα που οι πολυεθνικές της ενέργειας και των τροφίμων σπάνε κάθε ρεκόρ κερδών, οι λαοί καλούνται να αποδεχθούν χαμηλότερα στάνταρ ζωής. Όχι επειδή δεν υπάρχει πλούτος, αλλά επειδή ο πλούτος συγκεντρώνεται σε όλο και λιγότερα χέρια.
Η φτώχεια χτυπά τις κοινωνίες.
Η ολιγαρχία πλουτίζει όσο ποτέ.
Και αντί να διορθωθεί η ανισότητα, μας προτείνουν να αλλάξουμε διατροφή. Να φάμε λιγότερο, χειρότερα, φθηνότερα, πιο «βιώσιμα» για το σύστημα, όχι για τον άνθρωπο.
Η ανθρωπότητα δεν χρειάζεται αλεύρι από σκουλήκια.
Χρειάζεται δίκαιη κατανομή του πλούτου.
Όταν σε έναν κόσμο αφθονίας, οι πολίτες καλούνται να ζουν σαν σε εποχές έλλειψης, τότε δεν μιλάμε για κρίση πόρων. Μιλάμε για κρίση πολιτικής και ηθικής.
Και αυτή η κρίση δεν λύνεται με έντομα στο πιάτο.
Λύνεται με αλήθεια, δικαιοσύνη και πολιτική βούληση.
Η υπογραφή της νέας ευρωπαϊκής συμφωνίας για την εισαγωγή και χρήση προϊόντων που προέρχονται από έντομα, όπως κατσαρίδες, σκουλήκια και άλλα ζωικά παράγωγα, δεν είναι απλώς μια τεχνική ρύθμιση της αγοράς τροφίμων. Είναι μια πολιτική και πολιτισμική απόφαση με βαθιές συνέπειες για εκατομμύρια Ευρωπαίους πολίτες.
Στο όνομα της «πράσινης μετάβασης», της βιωσιμότητας και της μείωσης του αποτυπώματος άνθρακα, η Ευρωπαϊκή Ένωση ανοίγει τον δρόμο για την αντικατάσταση παραδοσιακών τροφίμων με άλευρα από έντομα, προϊόντα από προνύμφες, και επεξεργασμένες πρωτεΐνες που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν ζωοτροφή.
Το ερώτημα είναι απλό: ποιος αποφάσισε ότι αυτό είναι το μέλλον της ευρωπαϊκής διατροφής;
Η Ευρώπη δεν είναι μια ήπειρος πείνας. Είναι μια ήπειρος με γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία, οικογενειακές φάρμες και διατροφικές παραδόσεις χιλιάδων ετών. Αντί να στηριχθούν οι αγρότες, οι κτηνοτρόφοι και οι μικροπαραγωγοί, η πολιτική της ΕΕ επιλέγει να ανοίξει τις πόρτες σε βιομηχανικά εργαστήρια πρωτεΐνης από έντομα, που θα ελέγχονται από λίγες πολυεθνικές.
Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι όλα αυτά παρουσιάζονται ως «πρόοδος», ενώ στην πράξη μεταφέρουν το κόστος της παγκόσμιας διατροφικής κρίσης στους απλούς πολίτες. Την ώρα που οι ελίτ θα συνεχίσουν να καταναλώνουν κρέας υψηλής ποιότητας, φρέσκα ψάρια και φυσικά προϊόντα, στον μέσο Ευρωπαίο προτείνεται να συνηθίσει στο ψωμί με άλευρο σκουληκιών.
Δεν πρόκειται για περιβαλλοντική ευαισθησία. Πρόκειται για κοινωνική μηχανική.
Η μετατροπή της ανθρώπινης διατροφής σε πεδίο πειραματισμού, χωρίς δημόσια διαβούλευση, χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση και χωρίς πολιτισμικό σεβασμό, θυμίζει περισσότερο τεχνοκρατική επιβολή παρά οικολογική πολιτική.
Η υπογραφή αυτών των συμφωνιών δείχνει μια Ευρώπη που απομακρύνεται από τον πολίτη και πλησιάζει τις αγορές. Μια Ευρώπη που αντιμετωπίζει τη διατροφή όχι ως στοιχείο υγείας και ταυτότητας, αλλά ως πρόβλημα κόστους.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν μπορούν να φαγωθούν τα έντομα. Το ερώτημα είναι αν θέλουμε μια ήπειρο που αντί να προστατεύει τους ανθρώπους της, τους προσαρμόζει σε όλο και χαμηλότερα στάνταρ ζωής στο όνομα της «βιωσιμότητας».
Η Ευρώπη αξίζει κάτι καλύτερο από ένα μέλλον όπου το ψωμί της παράγεται από αλεύρι εντόμων και η αγροτική της παράδοση θυσιάζεται στον βωμό της βιομηχανικής αποτελεσματικότητας.
Και αυτό είναι ένα θέμα που δεν αφορά απλώς το φαγητό. Αφορά το ποιοι είμαστε και ποιο μέλλον αποδεχόμαστε.
Η Γαλλία είπε «όχι» αλλά οι Βρυξέλλες προχωρούν
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, η στάση της Γαλλίας αποκαλύπτει το ρήγμα που ανοίγει πλέον μέσα στην ίδια την Ευρώπη. Ο Γάλλος πρόεδρος έχει δηλώσει ξεκάθαρα ότι η χώρα του δεν αποδέχεται τη συμφωνία ΕΕ–Mercosur, θεωρώντας ότι οδηγεί σε μαζικές εισαγωγές αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων από τη Λατινική Αμερική που δεν τηρούν τα ευρωπαϊκά πρότυπα ασφάλειας, περιβάλλοντος και ποιότητας.
Η Γαλλία υπερασπίζεται τους αγρότες της, τις μικρές φάρμες της και τη διατροφική της κυριαρχία. Και έχει δίκιο. Διότι η συμφωνία Mercosur επιτρέπει την είσοδο φθηνού κρέατος, σόγιας και βιομηχανικών αγροτικών προϊόντων που παράγονται με φυτοφάρμακα, γενετική τροποποίηση και περιβαλλοντικές πρακτικές που είναι απαγορευμένες στην Ευρώπη.
Το ερώτημα είναι αμείλικτο:
Γιατί ο Ευρωπαίος παραγωγός υποχρεώνεται να ακολουθεί αυστηρούς κανόνες, ενώ ο ξένος εισαγωγέας όχι;
Αυτό δεν είναι ελεύθερο εμπόριο. Είναι ανταγωνισμός με δεμένα χέρια για τους Ευρωπαίους αγρότες και κτηνοτρόφους. Και τελικά είναι ο Ευρωπαίος καταναλωτής που θα πληρώσει την υποβάθμιση της ποιότητας στο πιάτο του.
Η Mercosur δεν αφορά μόνο το εμπόριο. Αφορά το ποιος ελέγχει την τροφή της Ευρώπης. Και όταν οι Βρυξέλλες παρακάμπτουν ακόμη και μεγάλες χώρες όπως η Γαλλία, τότε μιλάμε για μια Ένωση που απομακρύνεται επικίνδυνα από τους λαούς της.
Η Γαλλία διαμαρτύρεται, η Ελλαδα τι ακριβως θα κανει!!!!;
photo Greek Radio FL
