“Γλυκέ Έρωτα, που είσαι ο πιο ωραίος από τους αθάνατους θεούς, που κάνεις να κόβονται τα πόδια και που σε ανθρώπους και θεούς αιχμαλωτίζεις το νου και τη θέληση!”
Πόσο όμορφα το διατύπωσε ο Ησίοδος τον 7ο αι. π.Χ. στη Θεογονία του!
Έρωτας…
Ο εγωιστής, ο κτητικός, ο πλάνος. Η θεότητα της καρδιάς που σαλεύει το νου και κάθε ανθρώπινο κύτταρο. Όσο κι αν ¨μαλώνουν¨ οι πηγές της μυθολογίας, δίχως γεννήτορες θα πλανιέται μαζί με του ανθρώπου την αρχή και ες αεί αδάμαστος!
Ένστικτο, πόθος, έλξη, συναίσθημα, όλα μια συνουσία ψυχής και σάρκας που γονατίζει τη λογική και τα ¨πρέπει¨. Αυτός που αγριεύει στη φωτιά του ανεκπλήρωτου και μερώνει μονάχα στην ένωση.
Έρωτας…
Ο κυκλώνας που εφορμά και σε στροβιλίζει στη γλυκύτερη ζάλη που θα κάμψει τις αντιστάσεις σου.
Ο ξαφνικός εγκέλαδος που σείει τα θεμέλια του μυαλού σου.
Ο εξουσιαστής που απορρυθμίζει τους παλμούς της καρδιάς σου.
Ο απρόσκλητος γητευτής που χειρίζεται σαγηνεύοντας την ύπαρξή σου.
Έρωτας…
Το μαγικό, ανεξήγητο φως που περιλούζει το “θύμα” του και σκορπάει το νου του.
Το δυσερμήνευτο “κάτι” που σε πλανεύει και σε σκλαβώνει στον αδηφάγο ιστό του.
Το ανεκδιήγητο φαινόμενο που σε κάνει πιο όμορφο, πιο γοητευτικό, πιο ποθητό.
Έρωτας…
Αυτό το ασάλευτο χαμόγελο που σου καρφώνεται στο πρόσωπο και δε λέει να σ’ εγκαταλείψει, ακόμα κι αν συμβαίνουν γύρω σου πράγματα τραγικά.
Αυτό το απερίγραπτο μυστήριο, που στην αρχή σε πλησιάζει αθόρυβα, με εξωλεκτικά μηνύματα του άλλου.
Αυτό που εμπνέει συνεχώς κι αδιαλείπτως όλες τις μορφές τέχνης κι εξυμνείται στους αιώνες με το ίδιο πάθος.
Αυτό που επιτάσσει την ανάγκη σου να βρίσκεσαι κοντά στο αντικείμενο του πόθου σου κι όταν σου λείπει, μονοπωλεί τη σκέψη σου, επισκιάζει τα πάντα!
Αυτός ο θριαμβευτής μάγος που συρρίκνωσε τη λογική και νίκησε την επιστήμη ως ανεξιχνίαστος.
Έρωτας…
Έμφυτη ανάγκη, δριμύα θύελλα ψυχής και διανοίας, σφοδρή έλξη, κατακλυσμιαία διάχυση συναισθημάτων.
Έρωτας…έκσταση άνωθεν, ανεξήγητη!
Είναι ο ίδιος, που σαν μπολιαστεί μ’ αγάπη, βαθαίνει κι άλλο, δίχως όρους και όρια, γίνεται θρίαμβος ιδανικού και τότε βαφτίζεται «ερωτική αγάπη».
Γι’ αυτήν θέλω να μιλώ λίγο περισσότερο και δεν θα κοπιάσεις να τη διακρίνεις, μα θα κοπιάσεις να την κατακτήσεις.
Η αληθινή ερωτική αγάπη εμφορείται από μοναδικότητα και τη διεκδικεί, γιατί αποτάσσεται τον «κοινόχρηστο» ξεπεσμό.
Δε στριμώχνεται μαραζώνοντας σε μια γωνιά της ζωής σου. Είναι μοσχοβολάτος ανθός που σε παθιάζει ανθίζοντας σε όλο σου το χώρο.
Δεν ευτελίζεται κρυμμένη στα σκοτάδια. Βουτάει και λούζεται στο φως, δίχως ενοχές και φόβους.
Δε θυσιάζεται στο βωμό της υποτιθέμενης σιγουριάς και της βόλεψης η ερωτική αγάπη. Είναι μαχήτρια κι επαναστάτης με αιτία. Δε νοιάζεται κι αν ματώσει…
Δεν αγκυλώνεται στα λόγια και στην πένα. Οι άξιοι ποιητές της είναι εκείνοι που την τιμούν στα έργα και ουχί μόνον στο λόγο τον ερωτικό. Αλλιώς…ας σωπαίνουν!
Γίνεται επιλογή και πράξη η ερωτική αγάπη. Περπατάει ορθή και περήφανη, αποτιναγμένη από δειλίες. Ντύνεται με θάρρος και φρουρεί την αξία της, ακόμα κι αν πορεύεται με πέλματα γυμνά πάνω στ’ αγκάθια της αβεβαιότητας.
Η ερωτική αγάπη είναι το ανώτερο γέννημα από τον σπόρο του έρωτα! Γι’ αυτή θα μιλώ κι αυτή θα υπερασπίζομαι…
photo baronizan2, Image license by freepik.com
