ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ, ΕΛΛΗΝΕΣ;
Αγαπητοί Έλληνες πολίτες,
Σας γράφω από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, με την αγωνία μιας Ελληνίδας που μπορεί να ζει μακριά από την πατρίδα, αλλά δεν έπαψε ποτέ να την κουβαλά μέσα στην καρδιά και στην ψυχή της.
Σήμερα νιώθω την ανάγκη να φωνάξω:
Πού βρίσκεστε, Έλληνες;
Πολύ καλά τα μπάνια, οι διακοπές, οι συναυλίες, τα πανηγύρια και τα φεστιβάλ. Όλοι έχουμε ανάγκη από λίγες στιγμές ξεκούρασης και χαράς. Αλλά την ίδια ώρα η πατρίδα μας βάλλεται από παντού. Η ιστορία μας ξεχνιέται, η εθνική μας ταυτότητα υποχωρεί, η Ορθόδοξη πίστη απομακρύνεται σταδιακά από τη δημόσια ζωή και εμείς συνεχίζουμε σαν να μη συμβαίνει τίποτε.
Μήπως, τελικά, η διασκέδαση έγινε το καταφύγιο πίσω από το οποίο κρύβουμε την αδιαφορία μας;
Η αφορμή για αυτή την επιστολή είναι η εκδήλωση για τον εορτασμό της ανεξαρτησίας του Πακιστάν, η οποία έχει προγραμματιστεί για τις 14 Αυγούστου 2026 στην πλατεία Κοτζιά, μπροστά από το Δημαρχείο της Αθήνας.
Δεν αμφισβητώ το δικαίωμα κανενός ανθρώπου να τιμά την καταγωγή, την ιστορία και τις παραδόσεις του. Όπως εμείς οι Έλληνες της διασποράς τιμούμε τις εθνικές και θρησκευτικές μας εορτές στις χώρες όπου ζούμε, έτσι και κάθε κοινότητα δικαιούται να διατηρεί τους δεσμούς της με την πατρίδα της — πάντοτε, όμως, με σεβασμό στη χώρα που τη φιλοξενεί.
Ο τόπος, η ημέρα και ο συμβολισμός μιας δημόσιας εκδήλωσης έχουν τεράστια σημασία.
Η 14η Αυγούστου είναι η παραμονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Ο Δεκαπενταύγουστος δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο. Είναι μία από τις μεγαλύτερες εορτές της Ορθοδοξίας, βαθιά ριζωμένη στην ιστορία, στην παράδοση και στη συλλογική ψυχή του Ελληνισμού.
Η Παναγία υπήρξε επί αιώνες η παρηγοριά, η ελπίδα και η προστασία του ελληνικού λαού. Σε Εκείνη κατέφευγαν οι πρόγονοί μας στις δύσκολες ώρες, στους πολέμους, στους διωγμούς, στην προσφυγιά και στον ξεριζωμό.
Και σήμερα, παραμονή της μεγάλης εορτής Της, η καρδιά της ελληνικής πρωτεύουσας παραχωρείται για τον εθνικό εορτασμό ενός άλλου κράτους.
Με ποια κριτήρια δόθηκε αυτή η άδεια;
Ποιος υπέβαλε το αίτημα και ποιος το ενέκρινε;
Ποιοι είναι οι επίσημοι διοργανωτές και ποιος χρηματοδοτεί τη διοργάνωση;
Εξετάστηκε η σημασία της ημέρας για την Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό;
Γιατί δεν επιλέχθηκε ένας διαφορετικός χώρος, ο οποίος δεν θα δημιουργούσε αυτόν τον έντονο συμβολισμό;
Δεν μιλώ μόνο για τις γενοκτονίες που υπέστη ο Ελληνισμός στο παρελθόν. Δεν μιλώ μόνο για τους Έλληνες του Πόντου, της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης, οι οποίοι δολοφονήθηκαν, εκδιώχθηκαν και ξεριζώθηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες.
Μιλώ και για τη σημερινή γενοκτονία του ελληνικού λαού, όπως εγώ τη βλέπω και τη βιώνω: μια γενοκτονία που δεν πραγματοποιείται πάντοτε με όπλα, αλλά εξελίσσεται σταδιακά μέσα από τη δημογραφική κατάρρευση, την εγκατάλειψη των ελληνικών οικογενειών, τη φυγή των νέων, την ερήμωση των χωριών, την απώλεια γης και εθνικού πλούτου, την αλλοίωση της ιστορικής μας ταυτότητας και τη συστηματική υποχώρηση της Ορθόδοξης πίστης.
Ένας λαός δεν χάνεται μόνο όταν δολοφονούνται τα παιδιά του. Χάνεται και όταν παύει να γεννά παιδιά, όταν οι νέοι του αναγκάζονται να φύγουν, όταν ξεχνά τη γλώσσα και την ιστορία του, όταν αποξενώνεται από την πίστη του και όταν αισθάνεται ξένος μέσα στην ίδια του την πατρίδα.
Και την ίδια ώρα που εμείς σιωπούμε, η Ορθοδοξία και ο Χριστιανισμός διώκονται σε πολλές περιοχές του κόσμου.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του World Watch List 2026, περισσότεροι από 388 εκατομμύρια χριστιανοί αντιμετωπίζουν υψηλά επίπεδα διώξεων και διακρίσεων λόγω της πίστης τους. Κατά την περίοδο που εξετάστηκε, καταγράφηκαν 4.849 χριστιανοί οι οποίοι δολοφονήθηκαν εξαιτίας της πίστης τους.
Περισσότεροι από δεκατρείς χριστιανοί, κατά μέσο όρο, σκοτώνονται κάθε ημέρα.
Άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους επειδή πιστεύουν στον Χριστό. Εκκλησίες καταστρέφονται, ιερείς και πιστοί απάγονται, οικογένειες εκδιώκονται και ολόκληρες χριστιανικές κοινότητες ζουν υπό τον φόβο της βίας.
Και εμείς τι κάνουμε;
Πού είναι η Ελληνική Πολιτεία;
Οι αρμόδιοι δίνουν τις άδειες. Έχουν, όμως, αναλογιστεί το μήνυμα που εκπέμπουν οι αποφάσεις τους; Εφαρμόζονται οι ίδιοι κανόνες σε όλους; Υπολογίζεται η ιστορική και θρησκευτική ευαισθησία του ελληνικού λαού ή θεωρείται πλέον κάτι ασήμαντο και ξεπερασμένο;
Πού είναι η Εκκλησία της Ελλάδος;
Γιατί δεν ακούγεται δυνατά, καθαρά και υπεύθυνα η φωνή της; Γιατί δεν ενημερώνει τον ελληνικό λαό για τους χριστιανούς που διώκονται και σκοτώνονται; Γιατί δεν βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της υπεράσπισης της πίστης, της οικογένειας, της ιστορικής μνήμης και της συνέχειας του Ελληνισμού;
Δεν ζητώ από την Εκκλησία να καλλιεργήσει μίσος. Ζητώ να μη σιωπά. Ζητώ πνευματική παρουσία, αλήθεια, θάρρος και ευθύνη.
Και πού βρίσκεστε εσείς, Έλληνες πολίτες;
Πολύ καλά τα μπάνια. Πολύ καλά τα φεστιβάλ και τα πανηγύρια. Αλλά όταν η πατρίδα βάλλεται, ποιος θα σταθεί όρθιος; Ποιος θα υπερασπιστεί την ιστορία μας, την πίστη μας, τις οικογένειές μας και το μέλλον των παιδιών μας;
Γιατί αντιδρούμε για λίγες ώρες μέσα από μια ανάρτηση και ύστερα ξεχνάμε;
Γιατί παραμένουμε αδιάφοροι, μέχρι να φτάσει το πρόβλημα στην πόρτα μας;
Γιατί φοβόμαστε να μιλήσουμε, μήπως μας χαρακτηρίσουν ακραίους, εθνικιστές ή οπισθοδρομικούς;
Η αγάπη για την Ελλάδα δεν είναι μίσος προς άλλους λαούς.
Η υπεράσπιση της Ορθοδοξίας δεν είναι επίθεση εναντίον άλλων θρησκειών.
Η απαίτηση να γίνει σεβαστή η ιστορική μας ταυτότητα δεν αποτελεί ρατσισμό.
Δεν καλώ σε εχθρότητα, βία ή αντιπαράθεση με οποιαδήποτε κοινότητα. Καλώ σε ειρηνική, δημοκρατική και υπεύθυνη αφύπνιση.
Ζητώ από τον Δήμο Αθηναίων να δημοσιοποιήσει την απόφαση παραχώρησης της πλατείας Κοτζιά, τους όρους της άδειας, τους επίσημους διοργανωτές, την πηγή χρηματοδότησης και τα προβλεπόμενα μέτρα ασφαλείας.
Ζητώ από την κυβέρνηση να εξηγήσει εάν εξετάστηκαν όλες οι παράμετροι της διοργάνωσης και εάν εφαρμόζονται τα ίδια ακριβώς κριτήρια σε κάθε κοινότητα και σε κάθε δημόσια συγκέντρωση.
Ζητώ από την Εκκλησία της Ελλάδος να μη μένει σιωπηλή απέναντι στην αγωνία των πιστών και στον παγκόσμιο διωγμό των χριστιανών.
Ζητώ από τους Έλληνες πολίτες να ξυπνήσουν, να ενημερωθούν, να απαιτήσουν λογοδοσία και να μη φοβούνται να υπερασπιστούν δημοκρατικά την πατρίδα και την πίστη τους.
Η Ελλάδα μπορεί να σέβεται κάθε άνθρωπο χωρίς να παραιτείται από τον εαυτό της.
Μπορεί να προστατεύει τα δικαιώματα όλων χωρίς να διαγράφει την ιστορία και την ταυτότητα του ελληνικού λαού.
Ο σεβασμός πρέπει να είναι αμοιβαίος.
Η ισονομία πρέπει να ισχύει για όλους.
Η ιστορική μνήμη δεν πρέπει να σβήσει.
Η Ορθόδοξη πίστη δεν πρέπει να κρύβεται.
Η πατρίδα δεν πρέπει να παραδοθεί στην αδιαφορία.
Η σιωπή δεν είναι πάντοτε ανεκτικότητα. Μερικές φορές είναι παραίτηση.
Εγώ αρνούμαι να παραιτηθώ. Αρνούμαι να σιωπήσω. Αρνούμαι να δεχτώ ότι η αγάπη για την Ελλάδα και την Ορθοδοξία πρέπει να συνοδεύεται από φόβο ή απολογία.
Σηκώστε το βλέμμα από την καθημερινότητα και κοιτάξτε τι συμβαίνει γύρω μας.
Πού βρίσκεστε, Έλληνες;
Η πατρίδα, η ιστορία και η πίστη μας μάς χρειάζονται τώρα.
Με εκτίμηση,
Ιωάννα Λαζάρου
Εκδότρια – Δημοσιογράφος
Greek News & Radio FL
Εκδότρια, Businessrise Publishing House
radio.greekradiofl.com
