Παρακάμπτοντας την εμφάνιση ζωής απο εκατομμυρίων χρόνων στον Ελλαδικό χώρο, για την οποία πολλοί τόμοι έχουν γραφτεί, ας κάνουμε ένα βήμα προς τα εμπρός, σε περιόδους που είναι ευκολώτερο να ερευνηθούν.
Στον Ελληνικό χώρο , κατά την Νεολιθική περίοδο , παρατηρείται εξαιρετικά πυκνή κατοίκηση . Έχουν ανασκαφεί πολλοί νεολιθικοί οικισμοί στο Σέσκλο και στο Δίμηνι [κοντά στην περιοχή του Βόλου] , στο σπήλαιο Φράχθι στην Πελοπόννησο , στο Δισπηλιό της Καστοριάς , στις νήσους Σποράδες [Γυάρος] κλπ.
Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι η Γαλλική μέθοδος θεώρησης της ιστορίας που είναι γενικώς παραδεκτή [Η εξέλιξις του ανθρώπου έγινε με διαδοχικά βήματα] έρχεται σε αντίθεση με την μη συμβατική θεώρηση της ιστορίας που δέχεται την ύπαρξη πολιτισμών σε πολύ παλαιότερες εποχές οι οποίοι κατεστράφησαν [φυσικές καταστροφές] και την επανεκκίνηση των πολιτισμών αυτών.
Σημείο που στηρίζει την θεωρία αυτή αποτελεί το όνομα ΘΕΣΣΑΛΙΑ [Θέσις αλός = θέση που υπάρχει θάλασσα] το οποίο όνομα εχρησιμοποιείτο από τους κατοίκους της από την αρχαιότερη καταγεγραμμένη ιστορία , ενώ η θάλασσα από την περιοχή σύμφωνα με τις παραδεγμένες επιστημονικές μεθόδους, έχει απομακρυνθεί εδώ και 60.000.000 χρόνια. Τότε πώς είχαν οι κάτοικοι την ανάμνηση της θάλασσας ;
Κατακλυσμοί:
Θεωρείται ότι στην περιοχή της Ελλάδος και ειδικότερα στην περιοχή του Αιγαίου, νωρίτερα απο το 10.000 προ εποχής μας υπήρχε στεριά [η Αιγιίς] και ότι στον Ελλαδικό χώρο υπήρχε η ανάμνηση τριών μεγάλων κατακλυσμών:
1.Του Τιτάνα Ωγύγου [Σχετίζεται με πλανητικές ανακατατάξεις στο ηλιακό μας σύστημα , 25.000 π.ε.]
2.Του Δαρδάνου (Οριστική τήξη των παγετώνων, αύξηση της στάθμης του νερού στον Ευξεινό Πόντο, πλημμύρα της Αιγιϊδος , 12.500 π.ε.)
3.Του Δευκαλίωνος [γύρω στο 14.000 με 10.000 π.ε. η κατ’ άλλους πολύ νωρίτερα] υιός του οποίου ήταν και ο Έλληνας.
(Ο μύθος του Δευκαλίωνος απετέλεσε και βάση για την ιστορία του Νώε.)
Η μη συμβατική θεώρηση της ιστορίας δέχεται την θεωρία των κατακλυσμών [Πλάτωνος διάλογοι : Τίμαιος] , κατά την οποία διαδοχικές καταστροφές δημιουργούν και αντίστοιχες γενέσεις .
Ειδικά από το 10.000 π.ε. είναι γενικώς παραδεκτό και διαπιστωμένο ότι ο Ελλαδικός χώρος κατοικείται αδιαλείπτως [οικισμοί ηλικίας 10.000 ετών] και μάλιστα με υψηλό επίπεδο πολιτισμού [ τοιχογραφίες 4500 στην Στρόφιλα της Ανδρου με πλήρως εξοπλισμένα και επανδρωμένα πλοία] .
Μετα τους τρεις αυτούς κατακλυσμούς η γεωγραφία του Ελλαδικού χώρου (και γενικώτερα της Μεσογείου) παίρνει την μορφή που περίπου έχει και σήμερα.
