Δεν ξέρω αν σου λείπει όπως νομίζω. Εδώ, σήμερα, φύσηξε εκείνος ο αέρας που έρχεται από τη θάλασσα και φέρνει μαζί του κάτι που δεν εξηγείται εύκολα. Κάτι που έχει τη μυρωδιά του αλατιού αλλά και κάτι περισσότερο. Σαν εκείνες τις αναμνήσεις που γίνονται δεύτερο δέρμα κι ας τσούζουν την πληγή. Το πρωί άνοιξα τα παράθυρα και άφησα το σπίτι να γεμίσει φως. Από κάτω, στο δρόμο, πέρασε ο μανάβης και φώναζε τις τιμές σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα εδώ και χρόνια. Δεν έχει αλλάξει. Όλα είναι ίδια όπως τότε ή τουλάχιστον έτσι μου μοιάζουν. Μόνο εγώ άλλαξα με τα χρόνια. Αν με έβλεπες ίσως να μην με αναγνώριζες. Γέρασα ολόκληρη εκτός απ’ την καρδιά μου. Εκείνη έχει μείνει όπως τότε. Άραγε τη θυμάσαι;
Σε σκέφτηκα σήμερα. Σκέφτηκα αν εκεί στα ξένα που είσαι υπάρχουν ακόμα τέτοιες φωνές που να σου μιλάνε χωρίς να σε ξέρουν, όπως ο μανάβης. Αν ανοίγεις ποτέ τα παράθυρα μόνο και μόνο για να ακούσεις τον κόσμο, όπως εγώ.
Εδώ, τα απογεύματα αργούν να τελειώσουν. Ο ήλιος κάθεται χαμηλά, σαν να μην θέλει να φύγει. Και οι σκιές μεγαλώνουν πάνω στους τοίχους, όπως τότε που ήμασταν παιδιά και νομίζαμε πως όλα θα μείνουν ίδια. Δεν έμειναν.
Χτες πέρασα από εκείνο το μέρος που πηγαίναμε. Δεν θα σου πω ποιο, δεν χρειάζεται. Κάποια πράγματα τα θυμάσαι χωρίς να περιμένεις τίποτα. Ήταν πιο μικρό απ’ όσο το θυμόμουν. Ή ίσως εμείς μεγαλώσαμε. Κάθισα για λίγο και δεν έκανα τίποτα. Μόνο κοίταζα. Και για μια στιγμή, είχα την παράξενη αίσθηση ότι αν γύριζα το κεφάλι μου, θα σε έβλεπα να έρχεσαι, όπως τότε, ανεβαίνοντας τα ασβεστωμένα σκαλοπάτια δύο δύο και εγώ θα φοβόμουν πάλι μην πέσεις, μη μου πάθεις τίποτα, μη χτυπήσεις. Δεν γύρισα να δω αν έρχεσαι. Έμαθα πως μερικές φορές είναι καλύτερα να αφήνεις τις εικόνες εκεί που ανήκουν.
Αναρωτιέμαι αν σου λείπουν τα ίδια πράγματα. Τα μικρά. Τα σχέδια που κάναμε και τα όνειρα που ταξίδευαν τις καρδιές μας. Το κουλούρι που μοιραζόμασταν για να χορτάσουμε την πείνα μας.
Εδώ, τίποτα δεν είναι ακριβώς όπως πριν. Ψέματα σου είπα αλλά μοιάζουν γνώριμα. Ίσως όταν γυρίσεις να μην τα θυμηθείς με τα μάτια. Μόνο με την καρδιά. Δεν σου γράφω για να σε κάνω να νοσταλγήσεις. Ούτε για να σε φέρω πίσω. Σου γράφω γιατί υπάρχουν μέρες που η Ελλάδα είναι ολόκληρη μέσα μου σαν ευλογία και κατάρα μαζί. Και σήμερα ήταν μια τέτοια μέρα. Και για λίγο, ήταν σαν να μην έφυγες ποτέ.
photo dimitrisvetsikas1969, https://pixabay.com
