Μνήμη, σιωπή και ένα γιατί που δεν βρίσκει απάντηση
Δεν ήταν απλώς οπαδοί.
Δεν ήταν απλώς μια εκδρομή.
Ήταν επτά νέα παιδιά που κουβαλούσαν μέσα τους αγάπη, πάθος και μια ομάδα που έγινε τρόπος ζωής.
Στη Ρουμανία, μακριά από την πατρίδα, έσβησαν επτά ζωές που είχαν ακόμα δρόμο. Επτά παλικάρια του ΠΑΟΚ που δεν πρόλαβαν να γυρίσουν πίσω. Δεν πρόλαβαν να πουν «φτάσαμε». Δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν.
Η είδηση πάγωσε τον χρόνο. Όχι μόνο για τους φίλους της ομάδας, αλλά για κάθε άνθρωπο που ξέρει τι σημαίνει να χάνεται ένα παιδί πριν ζήσει. Για τις μανάδες που δεν κοιμούνται πια το ίδιο. Για τους πατεράδες που έμειναν να κοιτάζουν μια φωτογραφία. Για τα αδέλφια που μεγάλωσαν απότομα.
Το ποδόσφαιρο εκείνη τη μέρα σώπασε. Οι φωνές στα γήπεδα έγιναν κόμπος στον λαιμό. Τα κασκόλ βαριά, όχι από το κρύο, αλλά από το πένθος. Γιατί ό,τι κι αν λέμε, υπάρχουν στιγμές που η ζωή μάς θυμίζει πως τίποτα δεν είναι δεδομένο.
Τα παιδιά αυτά δεν χάθηκαν επειδή ήταν «φανατικοί». Χάθηκαν επειδή αγαπούσαν. Επειδή ταξίδεψαν για κάτι που τους ένωνε. Και αυτό είναι που πονά περισσότερο.
Η μνήμη τους δεν ανήκει μόνο στον ΠΑΟΚ. Ανήκει σε όλους μας. Είναι υπενθύμιση ότι η βία, η αδιαφορία, η απώλεια μέτρου και η απουσία προστασίας κοστίζουν ανθρώπινες ζωές. Νέες ζωές.
Σήμερα δεν χρειάζονται συνθήματα.
Χρειάζεται σιωπή.
Σεβασμός.
Και ένα «συγγνώμη» που δεν θα ειπωθεί ποτέ αρκετά δυνατά.
Για τα επτά παλικάρια που έμειναν για πάντα νέα.
Για τις οικογένειες που θα κουβαλούν το βάρος για μια ζωή.
Για να μην ξεχάσουμε.
Αιωνία τους η μνήμη.
Ακομα και απο τις αντιπαλες ομαδες σιωπησαν
photo https://www.paok24.com/as-paok/597837/penthos-stin-oikogeneia-toy-paok/
