Εσείς που ζείτε σε έναν κόσμο πεθαμένο
Και περπατάτε με κουκούλα και μπουφάν
τρέχετε πίσω από ένα τραίνο χαλασμένο
το στόμα κλείνετε με μαύρο σελοφάν…..
Εσείς που λέτε λευτεριά στους πονεμένους
τάχα πονάτε για τά έρημα παιδιά
όπου τα βάζετε συχνά με βολεμένους
πήρατε τώρα τσ’ εξουσίας τα κλειδιά.
Τώρα σας χάσαμε πραγματικά, πού να σας βρούμε
ψάχνουμε λίμνες και ποτάμια και βουνά
ή σε υπόγεια καπηλειά μήπως σας δούμε
άλλη δεν έχουμε ελπίδα, ειλικρινά
Κάπου το χάσατε το πλοίο το μεγάλο
που θα σας πήγαινε σε μέρη ξωτικά
γιατί η ψυχή σας είναι τώρα κάτι άλλο
και δεν συγκρίνεται με αγάπη λογικά.
Γιαυτό αρπάχτε ότι έχετε κλεμμένο
περάστε σύνορα και πόρτες ανοιχτές
έχετε το όνειρο στην άκρη ακουμπισμένο
και περπατήστε στα σοκάκια του προχτές…
ΚΩΣΤΑΣ Δ. ΚΑΤΕΧΗΣ
ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ
ΦΛΕΒΑΡΗΣ 2016
photo Tumisu, https://pixabay.com

















































