Νεολαία ανάμεσα στη βία, το εύκολο χρήμα και την επιλογή
Η εικόνα που διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια στην ελληνική κοινωνία δεν μπορεί πλέον να αγνοηθεί. Μια χώρα δέκα εκατομμυρίων ανθρώπων δείχνει να χάνει σταδιακά τον έλεγχο σε ένα από τα πιο ευαίσθητα κομμάτια της, τη νέα γενιά.
Καθημερινά περιστατικά βίας μεταξύ ανηλίκων έρχονται στο φως. Παιδιά στήνουν ενέδρες σε συνομηλίκους τους, καταγράφουν ξυλοδαρμούς, εξευτελίζουν συμμαθητές τους για λίγα λεπτά «δημοσιότητας». Η σχολική αυλή, που κάποτε ήταν χώρος παιχνιδιού, μετατρέπεται σε πεδίο επίδειξης δύναμης και επιβολής.
Την ίδια ώρα, ένα άλλο, εξίσου ανησυχητικό φαινόμενο εξελίσσεται παράλληλα. Νεαρά κορίτσια μπλέκονται σε κυκλώματα εκμετάλλευσης, κυνηγώντας έναν τρόπο ζωής που υπόσχεται γρήγορο χρήμα και επίπλαστη λάμψη. Τα κοινωνικά πρότυπα που προβάλλονται δεν βασίζονται στην αξία, στην προσπάθεια ή στην προσωπικότητα, αλλά στην εικόνα, στην κατανάλωση και στην εξάρτηση από «χορηγούς».
Η υπόθεση της 19χρονης από την Κεφαλονιά συγκλόνισε την κοινή γνώμη. Ένα κορίτσι που δεν πρόλαβε να ζήσει, χαμένο μέσα σε επιλογές και παρέες που δεν συγχωρούν λάθη. Δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Είναι καμπανάκι.
Οι αποπλανήσεις ανηλίκων, οι εξαρτήσεις, η παραβατικότητα δεν είναι πια εξαιρέσεις. Τείνουν να γίνουν καθημερινότητα. Και πίσω από όλα αυτά, μια κοινωνία που δείχνει να μην προλαβαίνει να προστατεύσει τα παιδιά της.
Η οικονομική πίεση παίζει τον ρόλο της. Η φτώχεια δεν γεννά μόνο ανάγκη, γεννά και απελπισία. Και η απελπισία οδηγεί σε επιλογές που σε άλλες συνθήκες θα φάνταζαν αδιανόητες.
Όμως η εικόνα δεν είναι μόνο σκοτάδι.
Υπάρχει και η άλλη Ελλάδα. Η σιωπηλή, που δεν κάνει θόρυβο. Νεαρά κορίτσια που δουλεύουν τίμια, σερβιτόρες, καθαρίστριες, νοσοκόμες, αισθητικοί, κομμώτριες. Νέα παιδιά που επιλέγουν να βοηθούν, να μαγειρεύουν για άστεγους, να μιλούν για αξίες, να αναζητούν νόημα πέρα από την εικόνα.
Υπάρχουν νέοι που επιλέγουν τον δύσκολο δρόμο. Που δεν πουλάνε τον εαυτό τους για μια τσάντα, για μια φωτογραφία, για μια ψευδαίσθηση ζωής.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία.
Δεν είναι θέμα γενιάς. Είναι θέμα επιλογών.
Η κοινωνία έχει ευθύνη. Η οικογένεια έχει ευθύνη. Το σχολείο έχει ευθύνη. Αλλά στο τέλος της ημέρας, η κατεύθυνση που θα πάρει ο κάθε νέος άνθρωπος καθορίζεται από τις αποφάσεις που θα πάρει όταν δεν τον βλέπει κανείς.
Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από άλλη υποκρισία. Έχει ανάγκη από αλήθεια, από όρια, από παραδείγματα.
Και πάνω απ’ όλα, έχει ανάγκη να ξαναθυμηθεί τι σημαίνει αξία.
Γιατί αν χαθεί αυτό, δεν θα μιλάμε απλώς για μια κρίση νεολαίας. Θα μιλάμε για μια κοινωνία που χάνει τον εαυτό της.
photo klimkin, https://pixabay.com
