Κάποια ταξίδια δεν τα επιλέγεις. Βρίσκεσαι στο σταθμό κρατώντας το εισιτήριο, ακούς τον σταθμάρχη να σφυρίζει και το μόνο που σε νοιάζει είναι να επιλέξεις μια θέση στο παράθυρο…. συνάμα να εξασφαλίσεις τις αποσκευές σου στις οποίες κουβαλάς την ευτυχία σου….. Και να λοιπόν εσύ και το παράθυρο!!!!!!
Κοιτάζοντας έξω με την ματιά χαμένη στις αναμνήσεις , ταξιδεύω σε περασμένες στιγμές που μόνο η καρδιά θυμάται, κρυφοκοιτάζοντας μπροστά εκεί που στέκεται η ελπίδα σαν το τοπίο που ακόμα δεν έχει φανεί…. Αισθάνομαι να είμαι το μοναδικό πλάσμα που μπορεί να ταξιδεύει μέσα στο χρόνο χωρίς να μετακινείται από το παρόν, που όμως η ψυχή του πότε επιστρέφει στο χτες και πότε περιπλανιέται στο αύριο !!!!Το τρένο κινείται σταθερά μέχρι τη στιγμή που ο θόρυβος των κλειδιών που μετακινούν τις ράγες του, αφοπλίζει τις σκέψεις μου και παράλληλα αδυνατώ να παραδεχτώ την αλλαγή κατεύθυνσης. Κρατάω την δική μου πυξίδα, που οι ακίδες της δείχνουν τις αναμνήσεις μου και την ελπίδα ……
Η ευτυχία στο μεγαλείο της.
Το κυρίαρχο συναίσθημα πίσω από το παράθυρο του τρένου που αφήνει πίσω του τις αναμνήσεις μου και με κατευθύνει μέσα από βρυχηθμό των τροχών στην προσμονή του επόμενου σταθμού. Νοιώθω την ελπίδα να μου ψιθυρίζει ένα τραγούδι που πάντα με ταξίδευε …’’ Μούταξες ταξίδι να με πάς..όσο μακριά ο κόσμος φτάνει.. ‘’και διαπιστώνω ότι αυτός είναι ο λόγος που συνεχίζω να ξυπνάω κάθε πρωί. Είναι η δύναμη του ανθρώπου να κρατιέται από μια υπόσχεση του μέλλοντος, περιμένοντας μια στιγμή ευτυχίας που την αντιλαμβανόμαστε αργότερα όταν γίνει ανάμνηση. Τότε αποκτά βάρος, χρώμα, αξία….. γίνεται το σπίτι που επιστρέφουμε όταν ο κόσμος γίνεται σκληρός .Εκεί περιμένει ένα νέο ξεκίνημα μια αλλαγή, μια δικαίωση ,ένα αύριο καλύτερο. Χωρίς αναμνήσεις ο άνθρωπος χάνει τις ρίζες του χωρίς ελπίδα χάνει το δρόμο του.
Συνεπώς η ευτυχία δεν είναι μόνο το τώρα… Είναι η γέφυρα ανάμεσα σε όσα αγαπήσαμε και σε όσα ακόμα ονειρευόμαστε… Είναι η μυρωδιά από το σπίτι της γιαγιάς όταν τα καλοκαίρια μας μάζευε να μας μοιράσει τις τηγανητές πατάτες που έφτιαξε στα ξύλα , το ατέλειωτο παιγνίδι στις αυλές ,μια αγκαλιά κρυφά κάτω από τη σκάλα που έμεινε χαραγμένη και ένα τραγούδι που στις χορδές της κιθάρας ανάσαιναν ολόκληρες εποχές.
Το παράθυρο θόλωσε από το χνότο λες και θέλησε να μου αποκρύψει το μικρό σταθμό που προσπέρασε αργά το τρένο. Μοιάζει με την ευτυχία που προσπερνά χάνοντας στιγμές χωρίς να καταλάβεις την σημασία τους .Κοιτάζω πίσω μπας και προλάβω να δω κάτι που θα κρατήσω ….κάτι από όσα αγαπήσαμε ,όσα ζήσαμε, όσα κρατάμε μέσα μας. Και από την άλλη ο επόμενος σταθμός…. .αυτά που έρχονται αυτά που ονειρευόμαστε….
Μα αυτή είναι η ευτυχία. Λάμψεις που γεννιούνται όταν το χτες συναντά το αύριο μέσα στην καρδιά μας. Τελικά αυτό είναι το ποιο όμορφο στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης, που όμως δεν μένει για πάντα μαζί μας.
Κατεβαίνει σε κάποιο σταθμό χωρίς να προλάβεις να κλείσεις το επόμενο ραντεβού σου …. μα αφήνει το άρωμα της στο κάθισμα του τρένου δίπλα σου. Και εγώ συνεχίζω το ταξίδι .Με αλλαγή γραμμής που δεν επιλέγω. Με συνεπιβάτες που μένουν για λίγο μαζί μου και μετά χάνονται….Μόνο το παράθυρο μένει πάντα εκεί… χωρίς χνότο τώρα…. να μου θυμίζει πως η ευτυχία βρίσκεται στους σταθμούς των αναμνήσεων που περάσαμε και συνεχίζει το ταξίδι της στο φως της καινούργιας αυγής !!!!!
photo geralt, https://pixabay.com
