Είναι μια θάλασσα σαν φυλακή
που κλείνει μέσα της
του πόνου τα γυρίσματα
Και αυτό το ξύλινο σκαρί
όλο μαζεύει στις γραμμές του
τα απομεινάρια των ονείρων του
Δεμένο χρόνια στην ίδια ακτή
όλο φαντάζεται πως σπάει αλυσίδες
Και κάθε βράδυ
δραπετεύει απ’ το σκοινί του
μήπως και σώσει
των καρφιών του την ουλή
Και το κοιτώ με αυτό το πένθος
που ραγίζει τη φροντίδα
με τη στοργή που η αγάπη εκκολάπτει
Και ζωγραφίζω πάντα κύματα
και τα φυσάω για να μπορέσει
να ανοιχτεί
Είμαι ένα μικρό καράβι
είμαι ένα μικρό καράβι
που μένει ά – ά – αταξίδευτο
από την ποιητική συλλογή «Μετά από αυτό που προηγήθηκε»
photo GoranH, https://pixabay.com






















