«Την προδοσία πολλοί αγάπησαν, τον προδότη ουδείς». Μόνο που στην Ελλάδα, πενήντα δύο χρόνια μετά την κυπριακή τραγωδία, μοιάζουμε να θέλουμε να θυμόμαστε την εισβολή, αλλά να ξεχνάμε όσα προηγήθηκαν. Μιλάμε δικαιολογημένα για τον «Αττίλα», όμως αποφεύγουμε συχνά να κοιτάξουμε κατάματα την προδοσία που άνοιξε την κερκόπορτα.
Στις 15 Ιουλίου 1974, η δικτατορία των Αθηνών ανέτρεψε με πραξικόπημα τον νόμιμο πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρχιεπίσκοπο Μακάριο. Πίσω από την επιχείρηση βρισκόταν το καθεστώς του Δημητρίου Ιωαννίδη, ενώ ελληνικές δυνάμεις και αξιωματικοί που υπηρετούσαν στην Κύπρο διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο. Το Προεδρικό Μέγαρο βομβαρδίστηκε και ο Μακάριος γλίτωσε την τελευταία στιγμή.
Τέσσερις ημέρες αργότερα, στις 19 Ιουλίου, στάθηκε ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και μίλησε χωρίς περιστροφές: «Το πραξικόπημα της ελληνικής χούντας είναι εισβολή». Κατήγγειλε ότι η χούντα των Αθηνών παραβίασε την ανεξαρτησία και την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεν είπε ότι ο ελληνικός λαός πολεμούσε την Κύπρο. Κατήγγειλε ένα δικτατορικό καθεστώς που χρησιμοποίησε ελληνικά όπλα και Έλληνες αξιωματικούς εναντίον ενός ανεξάρτητου ελληνικού κράτους.
Μία ημέρα αργότερα, στις 20 Ιουλίου 1974, η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο. Ακολούθησε ο δεύτερος «Αττίλας» τον Αύγουστο και η κατοχή περίπου του 37% του νησιού. Χιλιάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν ή αγνοούνται, περίπου 200.000 Ελληνοκύπριοι ξεριζώθηκαν από τα σπίτια τους και η Κύπρος παραμένει μέχρι σήμερα διαιρεμένη.
Οι μαρτυρίες των ανθρώπων που έζησαν τα γεγονότα είναι πολλές. Αξιωματικοί, στρατιώτες, διπλωμάτες και πολιτικοί κατέθεσαν όσα γνώριζαν. Οι τόμοι του «Φακέλου της Κύπρου» περιλαμβάνουν καταθέσεις ανθρώπων που συμμετείχαν στο πραξικόπημα ή βρέθηκαν στις κρίσιμες θέσεις εκείνες τις ημέρες. Τα στοιχεία δεν επιτρέπουν πλέον τον ισχυρισμό ότι όλα ήταν ένα ατύχημα ή μια σειρά λανθασμένων εκτιμήσεων. Υπήρξε σχεδιασμός, υπήρξαν εντολές και υπήρχαν πρόσωπα που γνώριζαν ότι οδηγούσαν την Κύπρο στην καταστροφή.
Η ιστορική ευθύνη της χούντας και του Ιωαννίδη δεν μειώνει ούτε στο ελάχιστο την ευθύνη της Τουρκίας για την εισβολή, τη συνεχιζόμενη κατοχή, τον εποικισμό και την παραβίαση των δικαιωμάτων των προσφύγων. Το ένα έγκλημα δεν αθωώνει το άλλο. Το πραξικόπημα δημιούργησε την τραγωδία και η Τουρκία την εκμεταλλεύτηκε για να καταλάβει και να κρατήσει κυπριακό έδαφος.
Και φτάνουμε στο σήμερα.
Εδώ και μήνες βλέπουμε πολιτικούς, συλλογικότητες και πολίτες να κατεβαίνουν στους δρόμους φωνάζοντας «Free Palestine». Η αλληλεγγύη προς τα αθώα θύματα κάθε πολέμου είναι ανθρώπινο και ηθικό καθήκον. Η Ελλάδα ορθώς προσφέρει βοήθεια στην Ουκρανία και σε χώρες που δοκιμάζονται από πολέμους, σεισμούς και ανθρωπιστικές καταστροφές.
Αλλά για την Κύπρο ποιος κατεβαίνει στον δρόμο;
Ποιος φωνάζει «Free Cyprus» για ένα ευρωπαϊκό κράτος που παραμένει υπό κατοχή από το 1974; Ποιος απαιτεί αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων; Ποιος θυμάται καθημερινά τους αγνοουμένους, τους πρόσφυγες και τις οικογένειες που δεν επέστρεψαν ποτέ στα σπίτια τους;
Η αλληλεγγύη δεν πρέπει να είναι επιλεκτική ούτε να καθορίζεται από τη μόδα της επικαιρότητας. Δεν μπορεί να συγκινούμαστε για κάθε γωνιά του πλανήτη και να αντιμετωπίζουμε ως ξεπερασμένη υπόθεση την κατοχή της Κύπρου. Δεν γίνεται η ξένη τραγωδία να μας κινητοποιεί και η δική μας πληγή να μετατρέπεται σε μια τυπική επέτειο με στεφάνια και επαναλαμβανόμενους λόγους.
Η υποχώρηση δεν γίνεται πάντοτε με τανκς. Μπορεί να πραγματοποιείται λίγο λίγο, με τη λήθη, την αδιαφορία και τη συνήθεια. Πέτρα την πέτρα, κομμάτι το κομμάτι, συνηθίζουμε να βλέπουμε την πατρίδα μας μόνο ως τουριστικό προϊόν, ακίνητη περιουσία και επενδυτική ευκαιρία.
Αν πληκτρολογήσει κάποιος τη λέξη «Αιγαίο» σε διεθνείς τουριστικές πλατφόρμες, μπορεί να συναντήσει τόσο τις ελληνικές περιφέρειες του Βορείου και Νοτίου Αιγαίου όσο και την τουρκική διοικητική ονομασία «Aegean Region». Αυτό δεν σημαίνει ότι ελληνικό νησί παραχωρήθηκε στην Τουρκία. Δείχνει, όμως, πόσο εύκολα μια ασαφής γεωγραφική διατύπωση μπορεί να δημιουργήσει λανθασμένες εντυπώσεις, εάν η Ελλάδα δεν προστατεύει συστηματικά την ονοματολογία και την ψηφιακή της παρουσία.
Στη Μυτιλήνη, στη Χίο, στη Σάμο, στην Κω και στη Ρόδο μπορεί ακόμη και ένα κινητό τηλέφωνο να συνδεθεί αυτόματα με τουρκική κεραία, λόγω της μικρής απόστασης από τα παράλια. Έτσι, ο επισκέπτης μπορεί να λάβει μήνυμα «Καλώς ήρθατε στην Τουρκία», ενώ βρίσκεται σε ελληνικό έδαφος. Πρόκειται για τεχνικό ζήτημα τηλεπικοινωνιών και όχι για αλλαγή συνόρων. Είναι, όμως, μια εικόνα που πληγώνει και υπενθυμίζει ότι η ελληνική κυριαρχία χρειάζεται καθημερινή, πρακτική και ψηφιακή προστασία.
Δεν είναι αργά, εάν αποφασίσουμε να θυμηθούμε. Να διεκδικήσουμε την ιστορική αλήθεια χωρίς φόβο και κομματικές παρωπίδες. Να προστατεύσουμε τη γη, τα σύνορα, τα νησιά και την πολιτισμική μας κληρονομιά χωρίς ξενοφοβία, αλλά και χωρίς αφέλεια. Να απαιτήσουμε διαφάνεια από τους πολιτικούς και εθνική ευθύνη από όσους διαχειρίζονται τη δημόσια περιουσία.
Η Κύπρος δεν είναι μακρινή χώρα. Δεν είναι ένα παλιό κεφάλαιο της Ιστορίας. Είναι ένα κομμάτι του Ελληνισμού που εξακολουθεί να αιμορραγεί.
Πριν φωνάξουμε για όλον τον κόσμο, ας βρούμε το θάρρος να φωνάξουμε και για τη δική μας ανοιχτή πληγή:
Ελευθερώστε την Κύπρο. Free Cyprus.
Ιστορικές πηγές: Ομιλία του Μακαρίου και αρχεία του ΟΗΕ, Φάκελος της Κύπρου – Βουλή των Ελλήνων, ιστορικά έγγραφα του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών για τον Ιωαννίδη και την κρίση.
Η Ελλάδα χάνεται πετραδάκι-πετραδάκι
Κοιτάζω την πατρίδα μου και νιώθω ότι χάνεται καθημερινά, πετραδάκι-πετραδάκι. Ελληνική γη, σπίτια, ιστορικά κτίρια και ολόκληρες περιοχές περνούν σταδιακά σε ξένα επενδυτικά συμφέροντα. Η Ελλάδα αντιμετωπίζεται όλο και περισσότερο σαν ένα οικόπεδο προς πώληση και λιγότερο σαν πατρίδα που οφείλουμε να παραδώσουμε ακέραιη στις επόμενες γενιές.
Κανείς δεν λέει ότι πρέπει να διώξουμε τους ξένους ή να απομονώσουμε τη χώρα. Άλλο, όμως, η υγιής επένδυση και άλλο η ανεξέλεγκτη πώληση της ελληνικής γης. Άλλο η ανάπτυξη και άλλο η μετατροπή των Ελλήνων σε ενοικιαστές μέσα στον ίδιο τους τον τόπο. Όταν οι κάτοικοι δεν μπορούν πλέον να αγοράσουν ή να νοικιάσουν σπίτι στα νησιά και στις πόλεις όπου γεννήθηκαν, δεν μιλάμε για πραγματική πρόοδο.
Βλέπω ανθρώπους να κατεβαίνουν στους δρόμους και να φωνάζουν «Free Palestine». Βλέπω την Ελλάδα να στέλνει βοήθεια στην Ουκρανία και σε κάθε χώρα που δοκιμάζεται από πολέμους, σεισμούς και ανθρωπιστικές καταστροφές. Και καλά κάνει. Η ανθρωπιά δεν γνωρίζει σύνορα.
Δεν είδα, όμως, την ίδια κινητοποίηση για την Ελλάδα και την Κύπρο. Δεν είδα τα πλήθη να φωνάζουν «Free Cyprus» για το 37% μιας ευρωπαϊκής χώρας που παραμένει υπό τουρκική κατοχή. Δεν είδα να βγαίνουν στους δρόμους για την ελληνική γη που πωλείται, για τους νέους που ξενιτεύονται, για τα χωριά που ερημώνουν και για τις οικογένειες που δεν μπορούν πλέον να αποκτήσουν ένα σπίτι στον τόπο τους.
Δεν είδα να διαδηλώνουν ενάντια σε αυτόν τον αργό οικονομικό και δημογραφικό αφανισμό. Γιατί η καταστροφή ενός λαού δεν έρχεται πάντοτε με όπλα. Μπορεί να έρχεται με την εγκατάλειψη, την υπογεννητικότητα, τη φτώχεια, την εκποίηση της περιουσίας και τη σιωπηλή απομάκρυνση των κατοίκων από τον ίδιο τους τον τόπο.
Μπείτε σε μια διεθνή πλατφόρμα κρατήσεων και πληκτρολογήστε «Αιγαίο». Δίπλα στις ελληνικές περιοχές εμφανίζεται και η τουρκική διοικητική ονομασία «Aegean Region, Turkey». Αυτό δεν σημαίνει ότι κάποιο ελληνικό νησί ανήκει στην Τουρκία. Η ασαφής παρουσίαση, όμως, μπορεί να προκαλέσει σύγχυση και δείχνει πόσο σημαντικό είναι να προστατεύουμε ακόμη και την ψηφιακή γεωγραφία της χώρας μας.
Πηγαίνετε στη Μυτιλήνη, στη Χίο, στη Σάμο, στην Κω ή στη Ρόδο και μπορεί το κινητό σας να συνδεθεί αυτόματα με τουρκική κεραία. Ξαφνικά εμφανίζεται το μήνυμα «Καλώς ήρθατε στην Τουρκία», ενώ εσείς βρίσκεστε σε ελληνικό έδαφος. Γνωρίζω ότι αυτό συμβαίνει για τεχνικούς λόγους και δεν αλλάζει τα σύνορα. Όμως η εικόνα πονά. Πονά επειδή μας θυμίζει πόσο κοντά βρίσκεται η απειλή και πόσο εύκολα συνηθίζουμε ακόμη και όσα κάποτε θα μας προκαλούσαν οργή.
Η προδοσία πολλούς γοήτευσε, αλλά τον προδότη κανείς δεν αγάπησε. Και εγώ νιώθω ότι η πατρίδα μου όλα αυτά τα χρόνια πουλήθηκε πετραδάκι-πετραδάκι, μέσα από αποφάσεις ανθρώπων που αντιμετώπισαν την Ελλάδα ως εμπόρευμα και όχι ως ιερή παρακαταθήκη.
Ίσως να μην είναι ακόμη αργά. Ελευθερώστε αυτή την πανέμορφη χώρα από τα ανεξέλεγκτα συμφέροντα, από εκείνους που αγοράζουν χωρίς όρια και από τους πολιτικούς που ξεπουλούν χωρίς να λογοδοτούν. Προστατεύστε την ελληνική γη, τα νησιά, τα σπίτια, την ιστορία και το δικαίωμα των Ελλήνων να μπορούν να ζουν στην ίδια τους την πατρίδα.
Free Greece. Free Cyprus. Η Ελλάδα δεν πωλείται. Η Κύπρος δεν ξεχνιέται.
ακούστε την συνέντευξη απο τον δημοσιογράφο κ Γρυπαρη
photo Από Αυτό το αρχείο δεν περιλαμβάνει πληροφορίες για τον δημιουργό του. Παρακαλούμε επεξεργαστείτε αυτή τη σελίδα και καταγράψτε το δημιουργό του αρχείου. – Δεν προσδιορίζεται κάποια πηγή. Παρακαλούμε επεξεργαστείτε αυτή τη σελίδα και καταγράψτε την πηγή του αρχείου., Εύλογη χρήση, https://el.wikipedia.org/w/index.php?curid=80769, https://el.wikipedia.org/wiki/
