«Ανάπαυσον, Κύριε, πάσας τας προαναπαυσαμένας ψυχάς… επ’ ελπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου…» (Από Ευχή της Γονυκλισίας)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Ξεκούρασε, Κύριε, μέσα στην άσυλη και θαλπνή αγκαλιά της Αγάπης Σου, όλες τις ψυχές που διαπορθμεύτηκαν στην “αντίπερα όχθη” της ύπαρξης, με την ελπίδα της αιώνιας ζωής…
Στον απόηχο των “Ευχών της Γονυκλισίας” που ανέπεμψαν προς την Αγία Τριάδα, και ειδικά προς το Άγιο Πνεύμα, κλήρος και λαός, στους ιερούς Ναούς της Ορθόδοξης Ανατολής, την Ημέρα της Πεντηκοστής… εστιάζουμε πάνω στην σημασία της ικετήριας Ευχής των Ιερέων [ 1 ] για τις ψυχές των κεκοιμημένων μας!
Ήδη από την παραμονή της Πεντηκοστής (Ψυχοσάββατο) το ψυχομνημόσυνο «υπέρ πάντων των προκεκοιμημένων ευσεβών Ορθοδόξων Χριστιανών…», οι καρδιές μας “φτερουγίζουν” νοερά στους αγαπημένους μας, που έχουν… επαναπατρισθεί στην αιώνια πατρίδα μας, την «Χώρα των ζώντων», έχοντας αφήσει πίσω τους, στην ξενητειά του κόσμου τούτου, εμάς… και τα πληγωμένα μας συναισθήματα, από τον μεταξύ μας δυσβάσταχτο αποχωρισμό…
Πολύ σοφά, ο Άγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς), επίσκοπος Αχρίδας (+1956) έδωσε σε ένα σύγγραμμά του τον τίτλο: «Δρόμος χωρίς Θεό… δεν αντέχεται!». Διασκευάζοντας τον τίτλο, θα προσέθετα κι’ εγώ, ο ΚΑΚΟγηρος: Αποχωρισμός από τους κεκοιμημένους μας, χωρίς Θεό… δεν αντέχεται! Και όχι μόνο στο πεδίο το συναισθηματικό δεν αντέχεται, αλλά κυρίως στο ψυχονοητικό…! Γιατί, μπορεί να οδηγήσει σε σκοτεινά μονοπάτια ψυχικής διασάλευσης και νοητικής παράνοιας αν δεν είμαστε “γειωμένοι” ασφαλώς! Αλλά “γειωμένοι” πού και πώς…; Είναι προφανές, ότι μόνο το “υπέδαφος” της Ορθόδοξης Πίστης μπορεί να μας γειώσει! Πώς; Με την Χαρά της Ανάστασης του Χριστού και της νίκης κατά του θανάτου, από τον Κυρίαρχο της αιώνιας και αθάνατης ζωής, τον Θεάνθρωπο Σωτήρα μας!
Γνωρίζοντας αυτό… ως μοναδική δυνατότητα υπέρβασης του προβλήματος, και βιώνοντας στερητικά την απουσία των προσφιλών μας κεκοιμημένων, ας ενώσουμε όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστολάτρες τις προσευχές μας προς τον Παράκλητο, υπέρ των αγαπημένων μας οικείων προσώπων, που έχουν ήδη διαπορθαμευθεί στην “αντίπερα όχθη” της ύπαρξης…! Ιδίως, μάλιστα, υπέρ εκείνων που έφυγαν για την αιωνιότητα ανέτοιμοι, χωρίς να είχαν προπαρασκευαστεί κατάλληλα (με μετάνοια, εξομολόγηση και Θεία Κοινωνία), ώστε να τους συγχωρήσει ο Χριστός κάθε αμάρτημα, που δεν θέλησαν ή δεν πρόλαβαν να διαγράψουν εξομολογητικά… και κάθε πάθος, που ενσωμάτωσαν επάνω στις ψυχές τους… και δεν μπόρεσαν να θεραπεύσουν με την εν Χριστώ “ψυχοθεραπεία” της ένθεης-ενάρετης ζωής!
Ένα απροσμέτρητο πλήθος ψυχών (κεκοιμημένων προσφιλών μας), από το οικογενειακό υπόβαθρο όλων μας… προσβλέπει στο 40λείτουργο που ακολουθεί -από την επόμενη Δευτέρα, μετά την Κυριακή των Αγίων Πάντων- για να απολαύσει την υπέρτατη ευεργεσία, του να μνημονεύεται στην Προσκομιδή της Θείας Λειτουργίας, σε κάθε ιερό Ναό της Ορθόδοξης Ανατολής. Αν αγαπούμε τους κεκοιμημένους μας… ας δώσουμε διέξοδο στην λαχτάρα της καρδιάς μας να τους βοηθήσουμε πνευματικά, συμβάλλοντας στην ανάπαυση των ψυχών τους και την σωτηρία τους, μέσω της συμμετοχής μας στην 40Λειτουργική “ομοβροντία” των προσευχών της Μητέρας-Εκκλησίας, προς τον Φιλάνθρωπο και Οικτίρμονα Θεό!
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ-ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
[ 1 ] «Δέξαι, Δέσποτα, δεήσεις και ικεσίας ημετέρας, και ανάπαυσον πάντας τους πατέρας εκάστου, και μητέρας, και αδελφούς, και αδελφάς και τέκνα, και ει τι άλλο ομογενές και ομόφυλον, και πάσας τας προαναπαυσαμένας ψυχάς επ’ ελπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου, και κατάταξον τα πνεύματα αυτών και τα ονόματα εν βίβλω ζωής… εν χώρα ζώντων, εις βασιλείαν ουρανών, εν Παραδείσω τρυφής, διά των φωτεινών Αγγέλων σου εισάγων άπαντας εις τας αγίας σου μονάς. Συνέγειρον δε και τα σώματα ημών εν ημέρα, η ώρισας, κατά τας αγίας Σου και αψευδείς επαγγελίας. Ουκ έστιν ούν, Κύριε, τοις δούλοις σου θάνατος, εκδημούντων ημών από του σώματος, και προς Σε τον Θεόν ημών ενδημούντων, αλλά μετάστασις από των λυπηροτέρων επί τα χρηστότερα και θυμηδέστερα, και ανάπαυσις και χαρά…» (Ευχή της Γονυκλίας, υπέρ των κεκοιμημένων)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Δέξου, Κύριε της ζωής μας, τις αιτήσεις και ικεσίες μας και ανάπαυσε στην Αγκαλιά της Αγάπης Σου όλους τους πατέρες και τις μητέρες και τους αδελφούς και τις αδελφές μας και τα παιδιά, και κάθε άλλον άνθρωπο του γένους και της φυλής μας, όπως και όλες τις ψυχές, που αναπαύθηκαν με την ελπίδα της αναστάσεως και της αιώνιας ζωής. Κατάταξε δε τις ψυχές τους και κατάγραψε τα ονόματά τους στο βιβλίο της αιώνιας ζωής Σου… στην χώρα των μετά θάνατον ζώντων, στην Βασιλεία των Ουρανών, στην απόλαυση του Παραδείσου, ενώ θα εισάγεις τους πάντες με τους φωτεινούς Αγγέλους Σου στο Άγιο Ανάκτορό Σου. Ανάστησε δε μαζί και τα σώματά μας κατά την ημέρα (της Κρίσεως), που Εσύ έχεις καθορίσει, σύμφωνα με τις αψευδείς υποσχέσεις Σου. Δεν υπάρχει, Κύριε, για τους δούλους Σου θάνατος, όταν αναχωρούμε από το σώμα μας και ερχόμαστε κοντά σε Σένα, τον Θεό μας, αλλ’ είναι απλώς μια μετακίνηση από τα λυπηρά και δυστυχή αυτού του κόσμου στα υπερκόσμια ευτυχή και ευχάριστα, και συνεπώς είναι ανάπαυση και χαρά…
