Τα δάκτυλά σου που σταλάζουν γιασεμί
ανοίγουν πόρτες σφαλιστές μες στην καρδιά μου.
Τρέχεις ελαφοβασιλιά στις κάμαρες του νου
μεταξωτά σεντόνια στρώνεις στα όνειρά μου.
Αλαφιασμένες νυχτερίδες ξάφνου ξεπηδούν
τυφλώνονται με της αυγής σου το μαλαματένιο αστέρι
λεύτερες τώρα σεριανούν στο φως
και πεταλούδες αλαφροπετούν στα όνειρά μου.
Παιδιά με φυσαρμόνικες γελούν
άλλα με τσέρκι παίζουνε στους δρόμους
γελάει γεράνι στου σπιτιού μου την αυλή
κι η μαργαρίτα πέταλα μαδάει ερωτευμένη.
Το σ’ αγαπώ που μένει κλειδωμένο
σαν έρθει η ώρα να το πεις θα αφουγκραστώ
τα δάκρυα του χρόνου θα στεγνώσω
στο καταγάλανο τοπίο τ’ ουρανού.
photo ulleo / https://pixabay.com






















