Από την δεκαετία του 1970, στο φτωχό Μπρόνξ της Αμερικής, κάνει την εμφάνισή του το Hip – Hop, ένα νέο στιλ ήχου – απαγγελίας με ρίμες, κάτι σαν τις δικές μας μαντινάδες, με ρυθμό από πιο «δυνατές» drums.Η θεματολογία του στίχου, ήταν κοινωνικού περιεχομένου, με βασικά θέματα τη φτώχια, τον ρατσισμό και την κοινωνική καταπίεση των ισχυρών στους αδύναμους.
Κοντά σε ηλικία με πολλά κοινά, είναι και η Rap, ένα μουσικό – ηχητικό είδος με αυτοσχέδιες απαγγελίες οι οποίες διακόπτονται συχνά από ενδιάμεσες μελωδικές γραμμές που έχουν στοιχεία από την soul, την jazz και τα blues. Στις μέρες μας η Rap, έχει πάρει στοιχεία κι από την Pop μουσική, αφού σε πάρα πολλά τραγούδια, το couple είναι Rap απαγγελία και το refrain Pop τραγούδι. Κι αυτή η μουσική φόρμα, μου φέρνει πολύ στο νου το ρετσιτατίβο και την ακολουθούμενη άρια που υπάρχει εδώ κι αιώνες στην Όπερα!
Η trap είναι μουσικό υποείδος που δημιουργήθηκε κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1990 και τις αρχές της δεκαετίας του 2000 από το Hip Hop του Νότου στις Νότιες Ηνωμένες Πολιτείες. Χαρακτηρίζεται από απειλητικούς κι άλλοτε καταστροφικούς στίχους, γι αυτό και θεωρείται από πολλούς λόγιους μουσικούς, ως άλλο ένα ηχητικό σκουπίδι του New Age. Αν και συμφωνώ με την άποψή τους, δεν μπορώ όμως να μην αναφέρω και τον «αντίλογο» σε αυτό το επιχείρημα.
Από μόνος του ο όρος tap σημαίνει στην αγγλική γλώσσα «παγίδα». Γι αυτό δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι τα αρχικά trap τραγούδια, αναφερόταν σε μέρη όπου πραγματοποιούνταν διακινήσεις ναρκωτικών, τα οποία ήταν και είναι παγίδες θανάτου για τους νέους. Άλλου είδους παγίδες που δείχνει η trap μουσική για τον σύγχρονο άνθρωπο, είναι ο πανσεξουαλισμός, η επιθετικότητα στη γυναίκα, το bulling στους αδύναμους καθώς κι ο άκρατος υλισμός, που είναι κατά την ταπεινή μου άποψη η πηγή όλων των δεινών.
Χοντρικά, η δομή σε μια loop της trap, αποτελείται από 4/4 που την απαρτίζουν, πολύ βαριά μπότα (Kick drum) και sub bass που παίζουν μαζί το ίδιο αφού στην ουσία είναι ένα και το αυτό synth ήχος μπάσου ο λεγόμενος «808» σε κάθε τέταρτο του μέτρου, ανοικτού ηχητικού χρώματος μεταλλικά «καπέλα» που παίζουν αρκετές φορές τρίηχα και «επικά κινηματογραφικά» έγχορδα. Κι όλοι αυτοί οι ήχοι, είναι απόλυτα συνθετικοί, δηλαδή, δεν είναι δείγματα μέσω sampling από φυσικά όργανα. Για να γίνω πιο σαφής θα προσπαθήσω να σας εξηγήσω με λίγα κι απλά λόγια πως έχει το πράγμα.
Όλοι λίγο πολύ, θα έχετε βρεθεί μπροστά από ένα φυσικό πιάνο. Αν έχετε πατήσει την τελευταία νότα στα αριστερά σας, την περισσότερο μπάσα, θα έχετε παρατηρήσει, ότι περισσότερο ακούγεται ο ήχος από το σφυρί του πιάνου, παρά ο ήχος της χορδής. Έτσι λοιπόν αν υπήρχε φυσικό πιάνο με μπάσα δυο οκτάβες πιο κάτω, φανταστείτε ότι τότε ο ήχος περισσότερο θα ομοίαζε με βαθύ κρουστό, παρά με μελωδικό ήχο! Κι αυτό έγινε εφικτό με την εξέλιξη της τεχνολογίας, (μπορείτε να δείτε περισσότερες λεπτομέρειες σε προγενέστερο άρθρο μου στη σελίδα του Greek News Radio Florida για το πώς επηρέασε η τεχνολογία την εξέλιξη της μουσικής) έτσι στις αρχές του 1980, μπορέσαμε να φτιάξουμε αυτά τα μπάσα που ακούγονταν και σαν kick drum μαζί, με τον TR-808 Rhythm Composer της Roland. Έκτοτε, αυτός ο ιδιαίτερος κρουστός και μπάσος συνάμα ήχος, ονομάστηκε «808».
Οι επικοί κινηματογραφικοί “epic cinematic” ήχοι, που έχουν γίνει κι από μόνοι τους στιλ σήμερα είναι μια μίξη φυσικών και συνθετικών ήχων μεγάλου όγκου. Κάποτε σε κάποιο από τα tutorials του Cubase, παρακολουθούσα την επεξεργασία που έκανε ο μηχανικός πάνω σε δείγματα που είχε φυσικής ορχήστρας προκειμένου να την φτάσει στο επίπεδο των απαιτήσεων του παραγωγού της ταινίας. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, που πρόσθεσε στα τσέλα που είχε προκειμένου να βγάλει τον ήχο που ήθελε, άλλα 60 περίπου κανάλια από διαφορετικού είδους synth τσέλα!
Την ίδια διαδικασία ακολούθησε και στα υπόλοιπα όργανα και το αποτέλεσμα ήταν κάτι το μαγικό! Τεράστιος, καθαρός, πλούσιος σε βάθη ήχος! Σήμερα βέβαια και σε φυσικά synths και σε ψηφιακά (plug-ins) υπάρχουν αρκετοί τέτοιου είδους κινηματογραφικοί ήχοι έτοιμοι.
Μέχρι εδώ, σας περιέγραψα πολύ απλά και χοντρικά πως γεννήθηκε και τι είναι η trap, πράγμα απαραίτητο προκειμένου να αντιληφθείτε ακόμη κι όσοι δεν γνωρίζετε μουσική, τι ακριβώς είναι και τι εκφράζει αλλά και πως έφτασα στην έμπνευση και δημιουργία της Trap Symphonic! Ναι λοιπόν, είναι η δικής μου εμπνεύσεως Trap και θα σας πω εν συντομία κατά το δυνατόν το δικό της story!
Μια εκ των fan μου εδώ και χρόνια ως τενόρος που δεν χάνει σχεδόν ποτέ συναυλία μου, είναι η κυρία Γκέλη Ντηλιά. Μια κυρία η οποία έμαθα ξαφνικά ότι είναι συγγραφέας σαν έτυχε να δω μέσω του Facebook κάποιο ποίημά της με τίτλο «Ιάσων 3» για το οποίο μου ήρθε αναλαμπή ως συνήθως έτσι γίνεται σε μένα και το μελοποίησα εντός ολίγων λεπτών.
Της είπα τότε περιχαρής, ότι μελοποίησα το ποίημά της και θα το βάλλω ως τραγούδι στο άλμπουμ Pop Rock ‘n Classics που δούλευα τότε. Ήθελα παράλληλα να μου λύσει την απορία γιατί αυτό το τριάρι μετά το «Ιάσων» τι τίτλος είναι αυτός, άκου εκεί «Ιάσων» 3! Τότε σαν μου εξήγησε ότι ο «Ιάσων» είναι ολόκληρο έργο «Ο Ιάσων Κ. στην ιαματική πηγή του φωτός» – ποιητική συλλογή, ένας δραματικός μονόλογος, που αναφέρεται σε κάποιον υπαρκτό (βεβαίως – βεβαίως) νέο που ζούσε μέσα σε ένα «χρυσό» κλουβί κι έκανε την υπέρβαση, κατάλαβα ότι όσο δύσκολο κι αν ήταν για τις δικές μου δυνάμεις, έπρεπε να τον μελοποιήσω όλον.
Έπειτα από τρία χρόνια, σαν μου ήρθε πάλι εξ ουρανού η αναλαμπή, κάθισα στο πιάνο μου ένα βροχερό σαββατοκύριακο, κι ο «Ιάσων», ήταν έτοιμος! Όμως σαν υπήρχαν παράλληλα κι απαγγελίες σκέτες, εκτός από άριες και ρετσιτατίβα με εντελώς διαφορετικό εσωτερικό ρυθμό, συναισθήματα και νοήματα, όλο αυτό το μουσικό οικοδόμημα που είχα δημιουργήσει στο πιάνο μου, δεν ήταν δυνατόν να «δέσει» μεταξύ του.
Αρχικά, οι πρόζες ήταν στιλ hip hop, και τα υπόλοιπα, pop και crossover. Δεν μου άρεσε το αποτέλεσμα και τρεις φορές κατέστρεψα τον «Ιάσωνα» και τον «έχτισα» από την αρχή.
Συνέχεια όμως, όσο κι αν έσπαγα το κεφάλι μου, δεν μπορούσα να δέσω τις απαγγελίες, τα hip hop ή techno μέρη με τα υπόλοιπα, ούτε βέβαια το pop με το crossover που είναι αρκετά κοντά. Κι αφού είχα απελπιστεί και κουραστεί αφάνταστα, σκέφτηκα αυτά περί «παγίδας» που σας προανέφερα της trap μουσικής. Σκέφτηκα επίσης ότι η trap, έχει κι αυτή βιολιά κι ακόμη καλύτερα κινηματογραφικά. Ε να λοιπόν η λύση, το έργο θα είναι Pop Trap Opera!
Θα τη δένει η συμφωνική ορχήστρα που θα υπάρχει σε όλα τα κομμάτια κι ο συμβολισμός της trap – «παγίδας» θα είναι ότι στη δική μου Trap ο ήρωας του έργου, σπάει όλες τις παγίδες, ξεπερνάει όλα τα εμπόδια και φτάνει στη Φώτιση! Καθότι, αυτό περιγράφει ο μονόλογος! Ο ήρωας δεν μένει εγκλωβισμένος στην «παγίδα» του χρυσού κλουβιού, που η οικογένειά του και τα κοινωνικά πρέπει του έχουν επιβάλλει, δραπετεύει, νικάει αγαπητοί μου φίλοι! Κι όλο αυτό, δεν είναι μόνο υλικό, όπως πχ τα ναρκωτικά, αλλά και πνευματικό γιατί με τη νίκη του αυτή, φτάνει κάπου ψηλότερα και το σημαντικότερο, αν κι έχει λιγότερα υλικά αγαθά, είναι ευτυχισμένος!
Στην δική μου Trap Symphonic, μέσω της φυσικής συμφωνικής ορχήστρας παράλληλα με epic cinematic ήχους, εφέ, «808» ήχους subs, κι x-tream ήχους (θα σας πω και για αυτούς κάποια στιγμή σε άλλο άρθρο μου) , επιμέρους πρόσθετες συνθετικές drums, παράλληλα με την «δύναμη» απλών σόλο μελωδιών που δίνουν «κίνηση», προσπαθώ να εκφράσω τη δυναμική της απελευθέρωσης από την οποιαδήποτε «παγίδα» που υπάρχει στη ζωή μας και μας φέρνει πίσω ή ακόμη χειρότερα, μας κάνει να υποφέρουμε.
Κι όπως ενώνεται η φυσική συμφωνική ορχήστρα με την trap, έτσι πρέπει να ενώνονται η θέληση με την αντίδραση ώστε να υπάρξει η δυναμική της απελευθέρωσης του ανθρώπου. Η δική μου λοιπόν Trap Symphonic, συμβολίζει μουσικά με τον πλέον σύγχρονο και πλούσιο από μελωδικά σχήματα τρόπο, αυτή τη διάσπαση των δεσμών κι αυτό ελπίζω να συμβολίζει κι όχι τίποτα άλλο στην περίπτωση με ακολουθήσουν κι άλλοι συνθέτες σε αυτό το δρόμο!
photo couleur, https://pixabay.com
