Οι στίχοι δεν είναι απλώς λόγια πάνω στη Μουσική. Είναι ένας τρόπος να ειπωθούν πράγματα που απλώς, ίσως σε άλλη περίπτωση να μην λέγονταν ποτέ.
Ένα τραγούδι μπορεί να λειτουργήσει σαν προσωπική εξομολόγηση, σαν κοινωνικό σχόλιο ακόμα και σαν κοινωνική πράξη. Ας θυμηθούμε καλλιτέχνες όπως ο Bob Dylan που απέδειξαν ότι οι στίχοι μπορούν να επηρεάσουν ολόκληρες γενιές.
Αφουγκραζόμενος τους στίχους ενός τραγουδιού διαπιστώνει κανείς ότι υπάρχουν δυο λόγοι που μας επηρεάζουν. Κατ’αρχάς η ταύτιση με ένα στίχο . Νοιώθουμε πως κάποιος μας καταλαβαίνει και ταυτόχρονα μας δημιουργείται ένα συναισθηματικό δέσιμο με το τραγούδι. Ο δεύτερος λόγος είναι ο κοινωνικός καθρέφτης μέσω των στίχων που αντικατοπτρίζουν την εποχή τους. Θα επαναλάβω ότι ο Bob Dylan όταν τραγουδούσε για δικαιώματα και αλλαγή νοιώσαμε μέσω των στίχων του την πολιτική ένταση και τις κοινωνικές ανισότητες ,κάτι δηλαδή σαν ντοκουμέντο της εποχής.
Ένα τραγούδι μπορεί να αφυπνίσει, να δώσει φως σε ανθρώπους, να ενώσει κοινά συναισθήματα .
Η Μουσική συνήθως περιγράφεται ως παγκόσμια γλώσσα. Κι’όμως αυτό που τελικά μένει δεν είναι πάντα η μελωδία αλλά οι λέξεις που την κατοικούν. Οι στίχοι έχουν την ιδιότητα να διεισδύουν πιο αθόρυβα και πιο επίμονα στον ψυχισμό μας, λειτουργώντας σαν μικρές αφηγήσεις που επαναλαμβάνονται μέχρι να γίνουν προσωπική εμπειρία. Σήμερα στην εποχή της ταχύτητας και της κατανάλωσης οι στίχοι συχνά υποβαθμίζονται σε εύκολες φράσεις που εξυπηρετούν τον ρυθμό και όχι το νόημα.
Κι όμως κάθε φορά που εμφανίζεται ένας δημιουργός με ουσιαστικό λόγο, το κοινό ανταποκρίνεται σαν να αναζητά κάτι που έχει χάσει και του λείπει. Ίσως τελικά η δύναμη των στίχων να μην βρίσκεται μόνο σε αυτό που λένε αλλά σε αυτό που μας επιτρέπουν να νοιώσουμε .Σε έναν κόσμο γεμάτο ήχους, οι στίχοι που επιμένουν είναι εκείνοι που με κάποιον τρόπο μας έχουν ήδη καταλάβει πριν τους καταλάβουμε εμείς.
Νοιώθω διαβάζοντας τους στίχους του τραγουδιού να παρακολουθώ ένα πίνακα ζωγραφικής. Κάθε λέξη και μία πινελιά. Άλλες έντονες ,άλλες ασπρόμαυρες, άλλες με φόντο ,άλλες άμεσες , άλλες υπαινικτικές. Υπάρχει χρώμα, όχι κυριολεκτικά, αλλά συναισθηματικά. Μια λέξη αρκεί να βάψει ολόκληρο τοπίο με μελαγχολία με ένταση και νοσταλγία. Υπάρχει φως και σκιά, αυτά που λέγονται και αυτά που αποσιωπούνται…
Και κυρίως υπάρχει η σύνθεση , η σειρά των λέξεων που καθορίζει που θα σταθεί το βλέμμα του ακροατή, όπως ακριβώς ο ζωγράφος καθοδηγεί το μάτι στον καμβά. Έτσι οι στίχοι παύουν να είναι απλώς φορείς νοήματος και μετατρέπονται σε ζωντανές εικόνες όπου το συναίσθημα αποκτά μορφή, χρώμα και κίνηση.
Ίσως τελικά οι στίχοι να μην γράφονται για να ακουστούν αλλά για να ιδωθούν αλλιώς ,σαν μικροί πίνακες που δεν κρέμονται σε τοίχους αλλά μέσα μας.
Και εκεί μακριά από την μουσική που τους γέννησε , συνεχίζουν να μιλούν πιο δυνατά, πιο προσωπικά, πιο αληθινά!!!!!
photo Ri_Ya, https://pixabay.com
